Quen quere máis?

Sufete, nacional, engarzar, sílvidos, simboloxía

 

Cando Anibal marchou camiño de Roma, eu fun atrás del. Viñeran coma sempre os fenicios procurar espadas e homes para un exército e prometíase un grande botín. Meu pai morrera o inverno anterior e miña nai non tardou moito en seguilo. Sen irmáns nin outra familia, os meus anos eran abondo para poder alistarme naquel exército e non tendo ninguén que se opuxera a aquela miña vontade, seguín ao sufete que dirixía a comitiva, que resultou ser un dos axudantes do xeneral. Naquel primeiro campamento, ao que cheguei logo de atravesar unha chaira inmensa, había homes de cen nacións e razas, e logo se me fixo claro que moi rica tiña que ser Cartago para pagar semellante exército. E aínda séndoo abondo e máis, tamén se me fixo claro axiña que aquela idea miña non me había levar por un camiño sinxelo. Botamos case un ano preparándonos para actuar ao seu gusto en todo momento, e, se cando cheguei era un neno que parecía un home, nun ano de instrución convertinme nun soldado. O máis encerellado, ao primeiro, foi deprender a simboloxía das bandeiras: eses farrapos arrandeándose no vento servían para transmitir as ordes a un grupo tan heteroxéneo, no que non houbo nunca un idioma común. Eles, os mandos, falaban a súa lingua fenicia, que deprendín con algunha dificultade, marabillado pola facilidade coa que conseguían engarzar os oficiais aquelas palabras nunhas peles que cargaban coa voz dos sufetes, que levaban impresa a voz de Aníbal. Anos máis tarde tamén eu deprendín a riscar naquelas peles as miñas propias palabras, e agora estou usando eses mesmos símbolos para compoñer esta memoria daqueles días coas palabras da miña tribo. Síntome como unha papuxa, un paxaro diminuto, cantando nun recanto perdido do mundo, pero o xeneral dicíanos que o coro dos sílvidos é máis forte e fermoso que a voz das aigues, aumentando aos nosos ollos de tamaño con aquela consideración que tiña por cada un de nós, sen desprezar nin ao mais cativo.

Eles, os fenicios de Cartago, tiñan de si unha certa conciencia nacional, a sensación de pertenza a un lugar único no mundo, pero iso non os facía desprezar aos demais homes, cidades, nacións ou razas. O seu prolongado comercio coas catro esquinas do mundo fixéralles apreciar canto de valor había en calquera lugar ou persoa, algo que os romanos aos que nos enfrontabamos nunca comprenderán: para eles non existe máis que a grandeza da súa cidade, que debe quedar por riba de calquera outra, de calquera consideración ou calquera persoa, mesmo das súas. A súa cidade é a súa relixión, máis que os seus deuses, que non son máis que unha mala combinación de deuses etruscos e gregos, e calquera que lles pete de xuntar ao carro de estatuas mudas coas que engalanar as súas prazas.

Cruzamos as montañas nevadas para vencelos, e o xeneral cometeu o erro de ser fiel ao seu espírito: respectalos ata o punto de non pensar en aniquilalos. Como un vello druída que confía en sacar proveito mesmo das víboras, e nunca as esmaga coa súa caiada cando se lle atravesan no camiño. Pero a víbora, coma o alacrán do conto, non pode evitar ser o que é, e se non a matas un día revolverase e matarate co seu veleno, so porque non pode deixar de ser quen é.

Iso foi o que aconteceu. Aquel exército de sílvidos venceu e venceu sen esmagar a cabeza da cobra, e esta revolveuse en canto tivo a súa oportunidade, destruíndo o soño da liberdade para seu proveito. Esa é a historia que quería contar. Pero xa sinto os pasos irados que se achegan, e debo trocar a pena pola espada, se quero seguir vivo un día máis. Mañá tal vez continúe coa miña historia, e se non, pregade a Larouco e Bandúa, a Navia Corona e Lug, e a todos os deuses, que me garden un sitio no seu eterno banquete.

Deixar unha resposta

introduce os teu datos ou preme nunha das iconas:

Logotipo de WordPress.com

Estás a comentar desde a túa conta de WordPress.com. Sair /  Cambiar )

Google photo

Estás a comentar desde a túa conta de Google. Sair /  Cambiar )

Twitter picture

Estás a comentar desde a túa conta de Twitter. Sair /  Cambiar )

Facebook photo

Estás a comentar desde a túa conta de Facebook. Sair /  Cambiar )

Conectando a %s