Atrabile

Cinco palabras_04

verrún, atrabile, morador, locación, insociable.

O morador da casa do fondo do lugar logo colleu fama de insociable. Algúns dicían mesmo que fedía, que cargaba un verrún que ninguén podía aturar. A casa estaba algo arredada das demais, e a pesar de ser de fábrica relativamente recente -notábase nos perpiaños ben cortados, de cara lisa e regularidade notable, contrapostos ao cachote avellado das outras- o abandono do tellado, a madeira das fiestras coa pintura escascada, os vidros rotos daqueles ollos cansos, e as contras sempre pechadas, unidas a unhas portas que rara vez se abrían, compuñan naquel recanto unha imaxe tétrica difícil de ignorar.

Máis dunha vez os veciños se tiñan queixado ao alcalde, que, vivindo a quilómetros da aldea, non tiña moita gana de meterlle o dente a aquel prato. O home chegara había uns anos, procedente de algún lugar de América, e instalárase naquela casa como quen recupera o que é seu, algo que de seguida levantou as murmuracións e as denuncias á Garda Civil. Aquela fóra a casa dos Parrulos, antes de que o vento os arrastrase polo mundo adiante, e chegados os Gardas á casa, o home amosara unha locación asinada por un deles, o Dalmiro, que afirmaba actuar como herdeiro e único propietario da vivenda, cedéndolle o usufruto da casa ao home por tempo indefinido.

Os papeis, e o pasaporte que  confirmaba a súa identidade, dicían que o seu nome era Gregorio Salcedo, natural de Ollo Seco, Córdoba, Arxentina. Sóubose como se sabían as cousas todas, porque non hai segredo que dure nin boca que non chíe, sobre todo se se lle prende un vaso. Pero o nome, a pesar da súa sonora familiaridade tiña unha aresta que os descompoñía. Os Salcedo desapareceran habería cen anos, os máis vellos acordaban oír falar duns Salcedo que habitaran aquela casa do cumbarrizo, a última, a do recanto cego, catro paredes esboroando e o tellado caído, as silvas medrando por riba das paredes, e non eran xente de boa sona. A penas tiñan unha miga de horta e unha cabra, dicían que el era ladrón e ela… o peor. Un día alguén plantou lume na palleira dos Quintairos, seica os viran saír dela pouco antes, case arde medio lugar, escaparan por pouco, que a xente fóraos buscar á casa pero nunca volveron aparecer. Chegaran novas de que os viran na feira en Trives, e no Barco. E nunca máis. Ata o de agora, que aparecía este que podía ser que, e algo tiña que ser, senón como dera co sitio, como se fixera coa casa dos Parrulos?

Ninguén tiña resposta, ou, por mellor dicir, ao que a tiña non lle interesaba darse ao conto.  O asunto viña sendo que o home que vivía naquela casa comportábase con moi pouca consideración polas necesidades dos veciños, necesidades que se limitaban a non ter que tapar o nariz ao pasar rente á súa casa, non ter que contemplar a morea de cacharrada almacenada arredor dela, maiormente ferragachos de diversa natureza e trebellos destinados ao lixo que o home rescataba, esmigallaba e debía vender algures, e antramentres, amoreaba no interior.

Para acabar de rematala, o día que apareceu o can aquel, extraviado seguramente nalgunha batida, acolleuno na súa casa, e defendía aquel seu novo fogar como un lobo, poñéndolle medo a moitas mulleres e algúns homes que non se atrevían a confesalo.

Como aquela parte onda a fonte – que xa ninguén máis que o novo veciño usaba desde había moito tempo- era o fondo do lugar, onde acababa a carreira e para alén da casa non quedaban máis que pedazos ao ermo, a xente foi collendo o costume, ou a teima, de non pasar por alí se podía evitalo, e foi así como a inmundicia comezou a atoar o camiño primeiro para acabar por trancalo, e finalmente converterse os eixidos que rodeaban a casa en silveiros ateigados de leiróns e outra bichocallada, construindo arredor do fondo do lugar un silencio temeroso que perseguía ao home cada vez que atravesaba o lugar camiño da vila, andando ou naquel catro latas esferruxado no que cargaba as súas miserias.

Quixo un día o demo que facer das súas e prendeu o lume na touza das Curuxeiras, á que forzosamente había que chegar pasando por diante daquel fogar desolado. Os veciños non quixeron nin oír falar de cruzar por alí e menos de cargar o peso dos anos para ir apagar un lume que moitos desexaban que lle chegase á porta a aquel moinante, e foi así como os de Protección Civil lle tocaron na porta, ben posta a máscara do lume para ver de aturar mellor aquel tafo a carniza.

Ninguén contestou, e os homes entraron á casa, despexando mal que ben unha mesa na que había un papel xa vello no que mal podía lerse, nunha letra antiga e clara:

“Cando isto leas, so atrabile comas”

– Arrímalle un misto a esa merda – dixo un deles, e así foi que fixeron.

O home apareceu días despois, cando os avións deron acabado co lume, guindado dun carballo ao lado daquel can extraviado. Seica fora el o que prendera o lume, antes de colgar o can e se guindar daquela póla.  E inda é hoxe o día, pasados dez anos do conto, que miña nai non me deixa ir ao fondo do lugar, pero eu vou, matar leiróns, e ratos e paxaros. Outra cousa xa non sei facer e nalgo hai que matar o tempo, agora que xa non queda no lugar ningún outro veciño.

Deixar unha resposta

introduce os teu datos ou preme nunha das iconas:

Logotipo de WordPress.com

Estás a comentar desde a túa conta de WordPress.com. Sair /  Cambiar )

Google photo

Estás a comentar desde a túa conta de Google. Sair /  Cambiar )

Twitter picture

Estás a comentar desde a túa conta de Twitter. Sair /  Cambiar )

Facebook photo

Estás a comentar desde a túa conta de Facebook. Sair /  Cambiar )

Conectando a %s