Pura tristeza (3)

Casaron por interese. Polo interese del, que tiña terra que lle saía polos ollos e nin unha cadela para poñela a producir. Asediouna durante anos, polas boas e polas malas: enchéndoa de galanos mentres apuñalaba polas costas en calellas escuras aos seus pretendentes. Ela resistiu, pero chegou un momento no que, entre a choiva avarenta dos pais -cobizosos dun patrimonio amplo no que estrar os ollos, alén daquela súa pequena casa de inquilinos e as tendas que lles daban fartura- e a mansa dos agasallos, amoleceu e viuse no altar sen tempo para pensar aquela resposta.
O convite case o arruína, pero a pouco de aqueles dispendios tocoulle a lotería e con pouco traballo construíron un imperio. Aqueles foron días alegres: paseaban polo mundo asoballando envexas, campando nos restaurantes de moda, brillando nas portadas das revistas de sociedade, fotografados ata o delirio nas escaleiras do pazo familiar e nas festas máis opulentas. Naqueles días el prendía os cigarros con billetes na cara da competencia, e todo foi ben durante un tempo.
Un día –sorpresa- as arcas apareceron baleiras e pegaron a discutir. El partiulle a cara, dúas costrelas e unha perna que eu saiba. Mallouna cada vez que se lle arrepuña: a cada pregunta sobre que fóra dos pesos de prata caíalle unha ostia. Ela sumíuse, calou e recuperou unha parte –a que el consentiu en deixarlle- dos seus negocios. Onte díxolle que marchaba, que non o aguantaba máis. El cargou a escopeta e sentouse a esperar que baixase aquelas escaleiras.

Advertisements

Pura tristeza (2)

Estouno vendo. Está detrás daquela parede, e de cando en vez asoma a cabeza no portelo. Ten o fuciño negro e a cabeza pinta, coma o corpo. Un corpo non moi grande, fino coma un asubío, por non dicir que pesa pouco máis que unha argana. Case podo dicir que lle pesan as manchas no lombo mentres o vexo desconfiar de calquera cousa que se lle achegue a menos de vinte, trinta metros… Sabemos de onde ven. Cando fomos dicir que andaba rondando a nosa casa dixéronnos que lle pegaramos un tiro.

Estouno vendo, desde a fiestra. El sabe que o estou vendo, e os pasos tremelicantes vano achegando á casa. Gústalle. Sei que lle gusta porque a veciña dinos que se nos mete na aira cando non estamos. Que se deita na alfombra da entrada, como tomando as medidas dun soño. Nunca o vimos nela. Vémolo achegarse e fuxir con calquera aceno. Sabemos que esa miga de pan duro que deixamos onte na parede desapareceu, igual que antonte.

A lei di que non podo atendelo –a multa é de cinco mil euros- porque nestes días ata o amor debe estar vixiado polo estado. O estado que subcontrata centros de atención con catro cadelas. Unha atención consistente nun misericordioso encerro. E devolución ao propietario. O da escopeta de máis arriba, se se recordan. Chámolle Ile. De Ilegal, claro. Estouno vendo achegarse e sinto que onte crucei unha fronteira cando comprei o saco do penso.

Eu tamén son ilegal.

 

O que queira entender, que entenda.

Pura tristeza (1)

 

Pura tristeza 1

Hoxe unha compañeira contoume, mentres vixiabamos no patio que os nosos alumnos -a penas entrados na adolescencia, e que non sei se algún día serán quen de pararse a escoitar as “paraules d’amor” de Joan Manuel Serrat- unha anécdota dunha súa compañeira universitaria, non vou dicir de que universidade nin de que facultade.

Seica – e non era a primeira vez- se lle presentou a nai dun alumno a reclamar a nota dun exame. Non sei se se dan conta: a nai dunha persoa maior de idade asume a súa representación para reclamar unha nota nunha materia na que non está formada. Situados na conxuntura, a profesora universitaria contempla estupefacta como, tras recibir a aquela nai sen motivo ningún e fóra do horario de titoría, esta tira de teléfono móbil para fotografar o exame.

Despediuna ipso facto entre protestas e ameazas. Eu non daba crédito. Eu, que con quince anos non podía aturar a vergonza de que miña nai se achegara sequera ao instituto…

Mentres o youtube me aconsella que lle volva botar unha orella a “diamonds and rust” paso pola retina o vídeo que me pousou na retina o twitter, no que pode contemplarse como nun lugar do que non quero acordarme se despide a policía que marcha a repartir paus a Cataluña como se foran a unha guerra entre berridos futbolísticos (a por ellos, oé!) e non, non vou poñer o enlace a ese vídeo. Así que  fago contas e rescato  unha canción para non cortar as veas.

Así que agora estou aquí, agardando pola choiva que vai caer.

Dicía Neruda:

“que la severidad sea una condición de la alegría

 para que así seamos indestructibles”

e sentíndome extraterrestre recordando esa frase vou ver se dou chegado a algunha galaxia moi, moi distante…

Media novela. Capítulo 1

stela3 Ténder, fasciación, cómputo, malaco- , recomezar

 

Ben me gustaría retirar do cómputo dos meus días aqueles que pasei na selva de Guatemala. Todo comezou cos mellores auspicios, pois logo de rematar o post-grao, un meu artigo no Journal of Conchology chamou a atención en Oxford, ofrecéndoseme a posibilidade de acceder a unha praza de profesor auxiliar, o cal, para un biólogo coma min, cuxa única expectativa de atopar un emprego estable ao rematar o post-grao estaba na docencia non universitaria, era como ver abertas as portas do ceo. Miña nai chorou coma unha Magdalena, pois ben sabía que, de marchar, non había volver, pero o pai animábame, dicindo que eles habían estar ben, que a batea seguía dando o seu rédito e que xa se arranxarían. Así que aquela soleada tarde de maio que deixei O Grove -logo dunha boa paparotada e correspondentes tóspiros na praia dos Cabalos, seguida de esmorga na Xiradella cos colegas- collín en Santiago o avión a Londres, e no medio da resaca que me atordaba mentres subía as escaleiras do avión, sabía, mentres escoitaba á azafata, que había tardar en volver, se algunha vez o facía.

Non foi difícil asentarme en Oxford: o salario era bastante digno -este adxectivo é un exercicio de contención que distaba de sentir o día que cobrei a primeira nómina-, e como tampouco tiña grande interese en vivir ao lado da universidade, conseguín un apartamento en Cowley, non moi lonxe da fábrica de coches, na estrada de San Lucas, ou St. Lukes Road, cerca da circunvalación, nun barrio de casiñas baixas tan iguais que case daba medo. O apartamento, se se lle pode chamar así, era un soto dunha daquelas casas, ben acondicionado, e ao que entraba por un lateral, case coma un furón buscando o seu tobo. Pero naquela escuridade eu encontrábame cómodo, e máis aínda pensando que Liz e John, os meus caseiros, que vivían no andar de riba, non compartían o sentimento xeral de desprezo aos académicos que imperaba nos barrios obreiros, e esforzábanse en facerme a vida cómoda, tanto que en catro días recibín un cursiño acelerado de comida inglesa. Meu pai sempre dicía que “onde vaias tes que comer do que dea o país”. Era o que lle dicía a súa experiencia de mariño que navegou os sete mares. A verdade é que iso, naquelas latitudes, requiría un esforzo descomunal, que facía aflorar unha saudade que non sentía en ningunha outra ocasión.

A rápida instalación na rutina académica -teño facilidade para os idiomas, e gusto por aprendelos- deu como resultado que fose incluído nun proxecto de investigación en Guatemala. E cando se me presentou a oportunidade de facer traballo de campo, porque Sir Henry Groke, o meu xefe, xa non tiña idade nin gana de viaxar ao trópico, pensei que aquilo era a vida que sempre soñara. Non polo traballo en si, que non tiña nada de extraordinario: tratábase simplemente de identificar as especies de moluscos que se atoparan nunha escavación arqueolóxica, coa finalidade de seguir os rastros do comercio da época. Pero neno: aquilo era Guatemala, un xacemento maia, a península do Iucatán, que tanto se resistira á conquista dos españois, a das cidades perdidas e os cultos ancestrais, e a min aquilo facíame sentir na pel de Indiana Jones; e xa imaxinaba o libro que había escribir contando as miñas aventuras e descubrimentos na remota selva meso americana.

Xa me vía eu camiño dunha cidade perdida, montado nun tren deses de película de vaqueiros, co seu ténder cargado de leña, chifrando polo medio da selva para espantar macacos e loros, perseguido por uns malvados espoliadores de tesouros mentres eu trataba de por a salvo o último fósil de caracol xigante, axudado pola fermosísima Nadjira… Películas.

Daquela pensaba que o de “cagarse pola pata abaixo” era un falar. Un falar, si. Pero xa no voo de ida recibín o primeiro aviso. A cousa empezou cun aprazamento do voo por causa de non sei que problemas meteorolóxicos. Botei doce horas agardando polo embarque, e todo o mundo sabe que trece horas nun aeroporto son unha marabillosa experiencia. Despois, cando fun embarcar, o billete electrónico case o perdo porque me quedou o teléfono sen batería. Tiven que mercar unha auxiliar a toda pastilla mentres chamaban pola megafonía, a tarxeta de crédito protestaba na terminal e non quería ir, debía ser consciente da cravada que me estaban metendo, por moi duty free que fora aquela tenda e moi brillantes e brancos que foran os dentes da empregada, todo sorrisos mentres me sangraba o crédito. Por fin conseguín embarcar de último, e tiven que papar un asento ao lado do motor dereito. Por sorte tocoume xanela, pensei. Pero aquela sorte logo deixou de parecer tal cousa. O ceo púxose tan negro e cheo de tronos polo norte que xa empecei a tremer coa perspectiva de que se nos achegaran… e chegaron, home non. A miña experiencia cos avións limitábase a un par de voos a Barcelona, e a viaxe de vinda de Santiago, que correran sen incidente ningún, así que eu era un firme crente nas estatísticas que proban que o avión é o máis seguro dos medios de transporte. E coa cabeza abouxada polo bruar do motor e o estralo dos tronos que se achegaban, cando o avión pegou o primeiro bote dei un chimpo no asento que case espeto a cabeza na gabeta de riba. Para acabar de tranquilizarme, a docísima voz da azafata empezou a dicir que puxeramos os cintos, que iamos pasar por unha zona de turbulencias. Como son así, para tranquilizarme decidín pórme a ler algo, e collín o libro que se me acordara mercar dous días antes por se me aburría na viaxe. “O triángulo das Bermudas: misterio sen resolver”. O tema era do máis propio para a ocasión, e dei en pasar páxinas entre os ronquidos do meu obeso compañeiro de viaxe, ao que nada parecía perturbar. Claro que lle vira meter no corpo un par de pílulas entre suores segundo se sentou, e se dera sinal de consciencia había pedirlle un chute daqueles, pero o home so roncaba e roncaba, sen que ningún cobadazo alterase o seu sopor quimicamente inducido.

Para acabar de rematala, nun momento que mirei pola xanela pareceume ver que o motor do meu lado fumegaba un chisco. Chamei pola azafata coma un tolo, observado por cen ollos tranquila e reprobadoramente british, e ensineille aquilo que se me antollaba un sinal da fin do mundo. Cun sorriso animoume a pechar a xanela, dicindo que non era nada, que era o xeo que derretía na superficie metálica, e marchou encerrarse na cabina a todo correr, para acabar de tranquilizarme. Debín adelgazar seis ou sete quilos nesa viaxe. Porque aínda non dixen que se derramou o aire acondicionado, e cando pasamos aquel trebón seguín suando. Se antes suaba frío, despois parecíame que eramos polos na espeteira dun forno, coma os do Toñito, que os quitaba tan churruscados que che se cravaba a carne nas enxivas.

Aterramos con vento de lado no aeroporto de Belize, e aí empecei a coñecer os efectos do trópico sobre os rigores da burocracia, entre outras cousas. Din que o noso idioma ten tantas variacións que un de Corme non entende a outro do Caurel. Pois deberían probar con iso ao que lle chaman inglés por aí adiante. Xa tivera algún susto na mesmísima Inglaterra, onde o meu acento me libraba das “falas familiares” de cada barrio de Londres. Pero ao tipo que estaba do outro lado da ventá non lle entendín nin papa da xiria que chapurraba, así que simplemente probei a darlle o pasaporte e houbo sorte: pegou o selo e hala, para dentro. Antolláraseme coller un día para ver aquela terriña que as axencias de viaxe británicas querían poñer de moda. Lera algo da súa exótica historia, algo que tiña que ver con piratas que saqueaban os barcos dos Reis de España, e non fixen caso das pequenas advertencias que os artigos da wikipedia deslizaban sobre o país. Eu estaba na miña teima de viaxar nun tren decimonónico co seu exótico ténder cargado de leña, xa o dixen, e non pensaba máis nada.

Claro que cando puxen os pés en Belize City, suado e cheirando a castrón, o que me apetecía sobre todo era darme unha ducha. Pero alí mesmo, logo de moito preguntar e facer esforzos por sintonizar co sotaque local, descubrín que saía un bus directo, o bus turístico, con aire acondicionado e sen paradas ata Flores, xa en Petén, Guatemala. Pero iso era demasiado civilizado para min e decidín que quería viaxar coma os paisanos. Na terra dos lobos ouvear coma todos. Viaxar non é o mesmo que desprazarse, pensaba eu, e aínda o sigo pensando, pero non sei se interpretei ben o dito. Sobre todo despois de oír rosmar polo baixo a aquel home:

–         Gringo pendejo…

Logo de darme as indicacións precisas do que tiña que facer.

O primeiro era coller un taxi que me levara á estación de autobuses, na que tiña que coller co coche de liña a Benque el Viejo. O taxi pareceume un dispendio innecesario, así que decidín ir andando para tomarlle o pulso á cidade. E o pulso non sei se llo tomei, pero a temperatura e a humidade case acaban comigo mentres cruzaba aquelas casas de madeira medio podre e tellados de lata, mentres os rostros que aguantaban as portas -porque outra actividade non se percibía no sitio- parecían medir a posibilidade de que a miña carteira tivera algo máis de vinte dólares.

Fortuna máis ca desgracia foi que parou rente miña un coche da policía, que cunha dicción intelixible para os meus confundidos oídos, preguntoume onde ía, e se non estaría perdido… Dixen que me parecía que non, pero cando lle dixen que ía á estación de autobuses, díxome que quedaba xusto do outro lado e convidoume a subir. Non me atrevín a dicir que non, e montei no asento de atrás. En canto montei o coche saíu zumbando cara adiante, e cousa de cincocentos metros mais adiante parou, para o meu pasmo, diante da estación de autobuses.

– Estaba vostede cruzando o barrio máis perigoso da cidade. A semana pasada tivemos un dobre asasinato. Australianos… (pronunciou o xentilicio co mesmo desprezo que en Santiago se pon en “cascarilleiro”) Vostede non será australiano?

– Non.

– Pois teña coidado por onde pisa. Pode baixar.

E alí me deixou, cos golondrinos aínda bailando no meu pescozo.

Logo de respirar un par de minutos nos que non sei cantas veces recordei á avoa rosmando:

– Arrenégote demo!

Collín folgo abondo para encamiñarme ao despacho dos billetes,  sentíndome un chisco estraño sen saber moi ben polo que. Hai un conto moi racista que di que fai un negro no medio da neve. Pois un blanco naquela estación era a viceversa. Ou case. Dábase alí un mesturouzo de razas e cores nos que o branco era a cor máis escasa. Por iso é tan sinxelo recoñecer aos turistas, pensei, ollando para un par de canadenses -a xulgar pola bandeira que levaban nas mochilas- coloradas como gambas acabadas de saír da grella. Alí, no medio da cola, agardando para coller o billete, unha das canadenses achegóuseme para preguntar se era verdade que había que pagar para entrar en Guatemala. Porque para saír de Belize xa sabían que tiñan que chinchar. Eu non tiña moita idea, así que entre os tres pegamos a preguntarlle aos locais, que moi amablemente nos informaron de que era conveniente meter quince quetzales (que veñen sendo dous euros) no pasaporte, polas molestias…

– Que molestias?

Preguntei, inxenuo. Entón o home, un indio baixiño que falaba asubiando, contounos a historia dun australiano que deu en dicir que non pagaba, que aquilo era unha taxa ilegal e que el non pagaba. Total, que armou unha lea do nabizo, e nese bus ninguén pagou. Pasaron todos tan tranquilos, o único problema foi que ao señor australiano non lle selaron a entrada no pasaporte, e cando baixou en El Remate, dous milicos pedíronlle o pasaporte… E levárono preso por entrada ilegal no país.

– E como sabe vostede iso?

– Porque fun o seu avogado, señor.

Cago en Soria. Vale. Comprendín ipso facto a diferenza entre a colonización británica e a española. A raíña de Inglaterra cobra sempre. O rei de España asegún, vaino deixando á iniciativa dos seus funcionarios, segundo teña ou non efectivo para lles pagar a nómina… O carallo era que en total había que chinchar vinte euros (en dólares é un pouco máis, pero é por facer a conta redonda) so por cruzar unha liña imaxinaria. Os beliceños cobraban dezaoito para deixarte saír da súa casa. Un negociete apañado. Os dous ouros do outro lado eran un apaño. En fin, que lle preguntamos ao vello como facer, e moi amablemente aconsellounos que en chegando a Benque del Carmen – que en realidade é Benque Viejo del Carmen- colleramos un taxi ata a fronteira e alí cruzaramos a pé, para despois, en Melchor de Mencos, coller unha furgoneta de pasaxeiros e contratar a viaxe ao sitio onde quixeramos ir. E alá que fomos, eu toda a viaxe facéndolle as beiras as mozas aquelas, que case se me comen cando lles contei que estaba facendo alí. Elas viñan de Xunantunich, unhas ruínas maias cerca de Benque, e cruzaban para ver Tikal e toda a pesca. Así que, que eu fose un arqueobiólogo -non me tirei eu o moco nin nada- pareceulles a repanocha.

 

Así foi como chegamos á fronteira, que cruzamos sen problema e pagando o taxi a medias, e xa do outro lado as raparigas tiveron a idea de quedar a tomarlle unhas augas no sitio, ao que me convidaron amablemente e eu, teño que dicilo, son moi fácil de convencer para segundo que cousas. Así foi como demos cun chigre onde tamén nos alugaron un cuarto para pasar a noite, cun ronsito que baixaba coma mel mentres riamos coma condenados naquela terraza -tivemos que alugar a mesa e as cadeiras, para poder sentarnos ao fresco- e eu imaxinaba cousas que non son de contar. O conto é que as nenas estaban nunha relación, como se di no facebook, e á mañá seguinte -mellor dito: ao mediodía seguinte- a cabeza íame estoupar mentres baixabamos cara a fronteira a buscar transporte para El Remate, onde se habían separar os nosos camiños.

Demos en preguntar como conseguir transporte e indicáronnos que acababa de saír o último. A muller, de pel escura e idioma dubitativo, sinalou un pick up que marchaba estrada adiante, coa traseira ateigada de xente.

– E iso é seguro?

Non sei se me entendeu ben, porque o que me contestou deixoume coa mosca ben metida no conduto auditivo:

– Bo, aquí si, é seguro, pero aí adiante, como a un quilómetro, están os da droga e sempre hai problemas. Antonte mataron a un home e houbo un folión do demo!

Non souben como recoller aquilo e cando as canadenses me dixeron que lles traducira a conversa decidín abreviar.

– Que quedemos por aquí que logo ven outro.

E veu. A nosa cara de desesperación debía ser tan evidente como a nosa pinta de guiris, porque un tuc-tuc que pasaba por alí parou diante nosa preguntando:

– Onde van que os levo?

– A El Remate.

– É un pouco lonxe…

Si, era un algo lonxe para aquel vehículo. Recordoume unha foto do pai do tempo de Maricastaña, ou similar. De cando el era mozo e andaba repartindo gasosas nunha carrilana de tres rodas. Unha motoreta con remolque, vaia. Pois un tuc-tuc é o mesmo, pero en troques de gasosas, carga xente.

O home pensouno un chisco e dixo:

– Por vinte dólares lévoos alá.

Estaba a pensar que algúns levabamos na cara a etiqueta: a vinte pavos, porque vinte dólares gastaramos na mesa, as cadeiras e o ronsito, vinte dólares no cuarto, vinte dólares na fronteira… Así que, pensando en cantas fotos de Andy Jackson me quedaban na carteira, comenteillo ás miñas vellas amigas e aceptaron. O día estábase poñendo algo encapotado e tiñamos vinte e tres quilómetros de estrada a paso de boi por diante, ou iso cría eu, así que montamos naquela carruaxe, e collemos a estrada. A medio quilómetro collemos un camiño de terra, e eu pensei que aquilo sería por causa dos traficantes, que o chofer non quería pasar polo punto fatídico que me dixera a señora. Pero, cá!  O carallo era que aquela carrilana non podía circular pola estrada, así que tiñamos que ir polos camiños.

– Non se apuren, que chegamos igual que pola estrada!

Igualiño, si. As fochancas facían brincar o trebello cada dez metros, e a miña cabeza espetábase na barra de ferro que sostiña a lona que nos arredaba a cabeza do sol. Como dixen antes, estaba empezando a encapotarse cando montamos no cachivache. Cando levabamos como cinco minutos o ceo púxose negro coma os pecados, e pegou a chover coma se o dioivo acabara de empezar. Aquilo non tiña portas e a auga metíasenos por todas partes.

– No se apuren, ya llegamos.

Non sei onde dicía o home que habiamos chegar; o conto foi que picou unha roda e houbo que parar. Non se vía nin casa nin un triste pendello por sitio ningún: aquilo era un camiño de monte como os que atravesan a Xiradella polos que andaba coa bici de cativo facendo asneiradas, así que houbo que baixar e botarlle unha man ao home para cambiar a roda. Cando vin a de reposto botei un rosario que se debeu sentir en Ribeira.

– Como di?

– Nada, home, nada. A ver se para de chover dunha vez!

– Seguro, ahorita.

Ahorita. Ahorita significa máis ou menos o mesmo que a carreiriña dun can. Chegamos a El Remate coma pitos cairos. Claro que en canto chegamos abriu o ceo e vimos o lago e… o letreiro: Hotel “Las Angustias”.

– A ver, confesa: porqué lle chaman “Las Angustias” a este hotel?

– Porque é de dúas primas que se chaman así, señor.

– E canto nos vai custar a habitación? Espera, non mo digas…

Efectivamente, vinte dólares.

Media novela

Anda un estes días buscando tempo para mil cousas. Unha delas é rematar o libriño das “Cinco palabras”. Pensaba eu que a cinco palabras non lle había sacar máis que algún que outro relatiño, pero chegado que fun ao desafío número vinte e seis: Ténder, fasciación, … Seguir lendo Media novela

Unha vida perdida

Sensualismo, bragancés, cariña, lampadario, galvanocáustica.

Ela era bragancesa, lembrou, mentres analizaba o lampadario buscando a conexión que fallaba. Aquela luz deixara de funcionar había dous días, e a pesar da incomodidade repetida so puidera poñerse a arranxala nese instante, logo de dous días de xantares, ceas e almorzos atravesados por comentarios sardónicos. Susana era así. Nunca pedía as cousas de fronte e polas boas. Dáballe voltas a todo e el tiña que adiviñar en que andaba pensando antes de que llo fixera demasiado evidente, porque de tardar en detectar o que se lle antollaba a vinganza caía sobre el durante unha semana como mínimo. Aínda se preguntaba porque seguía alí, a ollar para el mentres desenroscaba a lámpada e a cambiaba por unha nova.

– Seis euros por unha lámpada. Menuda estafa!

Era iso. Quedábanlle dous ou tres días aguantando a aguillada mordaz daquela súa lingua, como vinganza por non atopar antes dous minutos para arranxar a luz do corredor. Agora xa podían percorrer a longa distancia do salón ao dormitorio sen necesidade de ir agarrándose ás paredes, pensou, mentres lembraba o ovalo triste da bragancesa despedíndose na estación vinte anos atrás.

– Vas vir?

– Claro.

Prometérallo, pero fora incapaz de cumprir. Fóra incapaz de recoñecer que non era aquel sensualismo exacerbado do seu corpo o que lle metía medo, senón a perspectiva de encadearse a un sentimento. Por iso nunca collera aquel camiño, a pesar de que a estrada o tentaba desde entón día si e día tamén, e seus ollos perseguían o asfalto, intuíndo aquela como unha falla inmensa, un grave fracaso, a máis estúpida das decisións. De cando en vez, como agora, botaba os ollos á estrada e soñaba que fuxía ao encontro do seu amor adolescente.

Colleu o desaparafusador e pegou con el no cable para retirar os restos queimados e facer un enganche novo, poñendo “a” cariña, un aceno paifoco que lle agromaba, inevitablemente, cada vez con máis frecuencia, ao se encontrar atrapado naquela vida na que se deixara caer logo de dar voltas como unha buxaina, e mirar de fuxir dela pola xanela do soño.

Ese simple aceno trouxo unha cura galvanocáustica a tanta saudade acumulada: a descarga que o percorreu convenceuno, un segundo antes de morrer, que non, que definitivamente nunca pisaría Braganza.

Medrade e multiplicádevos

Kharxa, taquigraficamente, contraceptivo, lerchán, diluviano

Esquecéralle tomar o contraceptivo e tivera unha noite axitada. A perspectiva da maternidade non a atraía nadiña nese momento: empezando no traballo, coa tese a medio rematar, preparando as oposicións, que na privada o choio éche outra cousa: simplemente non daba da si como para imaxinarse arrolando un cativo dous anos… e o resto, que mirando aqueles rostros adurmiñados que mal seguían as súas explicacións moitas veces daba en pensar toladas, como por exemplo: para que contribuír ao aumento do número de idiotas por metro cadrado? Claro que as kharxas non eran un tema especialmente interesante, mais ben diluviano, ou inda anterior, e nin sequera comprendía como podía ninguén considerar necesario o seu estudo. Un par de versos soltos en lingua romance na fin dun poema en árabe e hala! Veña botar foguetes para festexar a persistencia do idioma presuntamente autóctono -en realidade residuo dunha colonización anterior- na época de dominio musulmán da península ibérica. Canto durou o dominio árabe? Cen anos? Nin sequera. Pero… O mesmo pero de sempre.

Non sabía se dicirllo a el. Queríalle, pero éralle algo lerchán e non tiña gana de andar con explicacións na cuadrilla; tampouco estaba moi certa de como lle caería aquilo. Dáballe voltas mentres vía, por riba dos lentes, á Sara, a mordedelas co bolígrafo, ao Antonio riscar catro garabatos na folla do caderno, a Tomás papar moscas e a Xiana comer o libro. Tocou o timbre e o balbordo sacouna do seu ensimesmamento, obrigándoa a recoller os tarecos mentres repetía inutilmente a advertencia:

– A semana que ven teremos o exame do tema!

No café, alguén sentenciou:

– Parece que so se boten fillos ao mundo por neglixencia!

Sorriu e colleu o teléfono. O whassap era un invento. Riscou telegraficamente:

– Estou preñada.

E sorriu imaxinando a súa cara de susto.