Satisfacción

Acantazar, semantema, bilbotarra, demarcar, primado.

 

Aquela semana foramos ver o partido con máis entusiasmo do debido. Tiñamos que gañar para non caer outra vez na poza do descenso, e iamos con gana de esgazarnos a berrar por ver se así empurrabamos a bola para que entrara na portería dos bilbotarras. Non é que nos caeran mal, que eran boa xente e levabámonos a ben dende sempre: prohibíannos a entrada nos mesmos campos e sempre coa mesma escusa. Por veces dábanme ganas de meterlle a algún deses estirados o pau da bandeira por onde vos facedes unha idea, que non compre aquí nin semantema para entendernos. Que era chegar á estación e xa estaban a demarcar a zona do campo onde nos tiñamos que sentar e mesmo onde nos deixaban escribir unha carta… se nos portabamos ben, que se non, nin iso nos estaba permitido. Así que a eles non tiñamos gana de os acantazar,  nin sequera para matar o tempo. O tema era que a eles nin lles ía nin lles viña o de gañar ou perder, pero a nós…

Entrando no partido logo se lle empezaron a ver aos tipiños unhas ganas que so podían entenderse se viñan untados, que na radio xa levantaran a lebre polo medio da semana dicindo que se os madrileños e os valencianos andaban cos maletíns a voltas. O Xetafe e o Levante estaban agarrados ao mesmo fío ca nós e o que primeiro o cortara era o que se salvaba:

–         Veñen primados.

Dixo o Serafín, que nisto do vocabulario sempre andaba moi fino.

–         O que pasa é que non sabedes perder…

Era o memo do Lino da Tonecha, que botara anos en Bilbao traballando de camareta e daquela quedáronlle os aires e a camisola do Atleti que traía ao campo cada vez que viñan “os seus”. Os seus. Mona do carallo. Estivo picando en nós todo o tempo, e ben que tiven que agarrar ao Alfredo, que a cada momento cantaba:

–         Estase rifando unha ostia …

Cando meteron o gol que nos metía no pozo, volveuse cara nós dicindo:

–         A segunda, gallegos…

E si, tiven que ir declarar a comisaría. E pagarlle uns dentes novos. Pero quedar, quedei ben a gusto.

Os versos máis tristes

 

Camuflar, vela, recuncar, reportaxe, roedor

 

Foise camuflar entre a multitude. Levaba toda a noite en vela, despois de recuncar naquel traballo de roedor -por non dicir a palabra xusta – e agora por fin tiña a reportaxe. As fotos do engano. Entraran bicándose na estación, a cámara parecía esperalos tanto como a capa da revista. Ela recoñeceuno e o pasado acenou naquela ollada. Eles, os de entón, xa non eran os mesmos.

Reclamación

Alagar, tulipa, domesticable, agravación, notabilidade

O adro viña de se alagar.  Outra vez, e non pasaran dous días. Podía ver ao señor abade dando voltas na casa parroquial, a ollar para un diestro inculto e alén, a veiga, as fumeiras erguéndose dos tellados, moi ben encanadas polas esveltas chemineas que apuntaban ao ceo coma dedos acusadores. Foi o ceo o que descargou aquel ballón interminable. O vento domaba as polas dos carballos: as máis novas e as máis grosas. Na fraga sentíranse dous ou tres estralos secos, e non eran de trono. O señor abade, co seu corpo redondo e domesticable, afeito a embairar no costume, na rutina, remexía no cuarto dando voltas e voltas, cunha inquedanza en proceso de agravación acelerada que o empuxaba con ansia fóra daquelas catro paredes.

Levantara o teléfono dez veces, pero unhas non daba sinal, e as outras, cando plantexaba a urxencia de por remedio á inundación non recibía outra contestación ca:

– Non terá tanta urxencia.

Ou

– Xa secará cando pare.

Cando non recibía unha fresca en toda a cara:

– Que o arranxen os veciños!

O señor cura estrañaba tempos mellores. Tempos nos que a notabilidade do clero compensaba de algunha maneira os sacrificios que impoñía o oficio. Ben me decataba e, por unha banda, case llo tiña en conta e dábame gana de marchar, porque o estaba vendo diante miña limpar a tulipa da lámpada cos ollos para non ter que me mirar e volver á nosa discusión. Pero, pola outra, a quen lle gorenta durmir coa cama enchoupada? E como xa non era a primeira vez nin a segunda, e alí ninguén daba conta de erguer nin un dedo, decidín facerlle unha visita ao señor abade e non volver ao sartego ata que fixera o seu traballo. Que para algo lle sachamos a horta mentres tivemos corpo para facelo.

P.S. O anuncio este de aqui abaixo está moi ben e tiña gana de probalo. Mágoa que non haxa opción para a versión en galego nin en portugués. A ver cando chega.

53

53 anos / 53 cancións.

 

1 My back pages, Bob Dylan
2 Cautious man, Bruce Springsteen
3 It was a beautiful year, Frank Sinatra
4 Born to run, Bruce Springsteen
5 A day in the life, Beatles
6 Angie, Rolling Stones
7 The end, The Doors
8 In the court of the Crimson King, King Crimsom
9 Ila vai ao mar, Milladoiro
10 Alalá das mariñas, Uxía
11 Vou do revés, Camilo Franco e Maxín Blanco
12 O meu pais, Miro Casabella
13 Pedro Navaja, Rubén Blades
14 América, Nino Bravo
15 Paraules d’amor, Joan Manuel Serrat
16 Estomballada, A banda da Balbina
17 El poeta, José Antonio Labordeta
18 Space oddity, David Bowie
19 Sueño con serpientes, Silvio Rodríguez
20 Ara que tinc vingt anys, Joan Manuel Serrat
21 Lucía, Joan Manuel Serrat
22 I want you, Bob Dylan
23 Wish you were here, Pink Floyd
24 The times they’re a-changing, Bob Dylan
25 If you see her say hello, Bob Dylan
26 Yolanda, Pablo Milanés
27 Volvin á terra pero perdin o amor, Suso Vaamonde
28 Meu amor é mariñeiro, Fuxan os ventos
29 I wanna marry you, Bruce Springsteen
30 La mujer que yo quiero, Joan Manuel Serrat
31 O tren, Andrés do Barro
32 Libre, Nino Bravo
33 Satisfaction, Rolling Stones
34 Stairway to heaven, Led Zeppelin
35 Child in time, Deep Purple
36 Alfonsina y el mar, Mercedes Sosa
37 Rabo de nube, Silvio Rodríguez
38 O carro, Fuxan os Ventos
39 Adaggio, Albinoni
40 Tannhauser, obertura; Wagner
41 Adagio for strings, Barber
42 Erik Satie, Gymnopedia
43 Circles, Win Mäertens
44 Autumn George Winston
45 A hard rain’s a-gonna fall, Bob Dylan
46 Grándola, José Afonso
47 Who wants to live forever, Queen
48 O meu país, Magin Blanco
49 Fonte do Araño, Emilio Cao
50 A hard day’s night, Beatles
51 Carmina Burana, O fortuna, Carl Orff
52 Pequeña serenata nocturna, Silvio Rodríguez
53 My way, Elvis Presley

 

Reparto de culpas

Serbio, dl, resarcir, paredar, pago.

Seica o corpo humano alberga cincuenta dl de sangue. Esta non é a conta habitual, o normal ven sendo dicir que o corpo ten cinco litros de sangue, e postos a facer contas, como o decilitro é a décima parte do litro, medido en decilitros resulta que temos cincuenta medios vasos de sangue correndo polas veas, porque un vaso son douscentos centílitros, isto é dous decilitros.

Esas foron as contas que botou o serbio. Ás súas ordes tiña un pelotón de corenta e sete soldados, así que o sangue do coronel daba para o equivalente a un vaso de viño por cabeza, e con sorte inda sobraría algo, ou algo sempre se podía perder. Puxeron ó coronel na mesa de matar os porcos e sangrárono como a un marrán. Escolleu ben aos que o habían soster mentres el lle rabenaba o pescozo pola zona da carótide cunha man e coa outra puña o balde para aparar o sangue que cichaba con forza. Logo deixou de se mover o animal, pensou, mentres remexía no líquido mirando de evitar os coallos que inevitablemente habían facerse a causa do brusco cambio de temperatura. Fóra, a neve corría no lombo do vento para vir apegarse aos cristais da fiestra.

Aquel fóra o home que asaltara a súa aldea, e velo alí deitado, exánime, parecía resarcir, en certa medida, as súas perdas. Lembrou que antes de comezar a guerra viña de casar e estaba a paredar a casa cando os tanques asaltaron o lugar e acabaron coa súa esperanza. Preguntouse se gañaba algo coa vinganza, e descubriu que o billete ao inferno había tempo que o tiña pago. Verteu o sangue nos vasos coma se fora viño e deullo a beber aos homes. Estábase poñendo tolo, pensou, sen que lle importara.

bookcoverpreview_pt

O planeta

Integrador, recalcificar, estudado, interferómetro, austeramente

Era un home integrador, experto en crear equipos de traballo e alcanzar obxectivos de forma eficiente. Seus pais estaban orgullosos de que o seu fillo fora estudado, aínda que non entendían moi ben a que se dedicaba. Eles preferían que fose médico, ou avogado, unha profesión respectable que puidesen comprender para que servía. E a pesar de esforzarse durante anos en quitarlle da cabeza aquelas teimas súas de quedar ás noites no balcón contando estrelas, ao final aceptaran as súas angueiras e, vivindo moi austeramente, conseguiran pagarlle ao seu único fillo aquela carreira que el teimaba en seguir.

O home tranquilo deixara a súa casa a miles de quilómetros había tantos anos que lle doía a memoria ao tentar recordar os rostros dos seus proxenitores. Pero aínda co oso a recalcificar -aquela fractura non conseguira apartalo máis que dous días do seu traballo- e apoiándose nas muletas, agardaba ansioso os resultados da pantalla. Cando finalmente o interferómetro proporcionou os datos esperados, e el puido poñerlle a aquel planeta que nunca visitaría o nome da nai morta un mes atrás, para reparar de algunha maneira a ofensa de non ter acudido ao seu enterro.

bookcoverpreview_definitiva
O ceo e as horas