Media novela

Anda un estes días buscando tempo para mil cousas. Unha delas é rematar o libriño das “Cinco palabras”. Pensaba eu que a cinco palabras non lle había sacar máis que algún que outro relatiño, pero chegado que fun ao desafío número vinte e seis: Ténder, fasciación, … Seguir lendo Media novela

Unha vida perdida

Sensualismo, bragancés, cariña, lampadario, galvanocáustica.

Ela era bragancesa, lembrou, mentres analizaba o lampadario buscando a conexión que fallaba. Aquela luz deixara de funcionar había dous días, e a pesar da incomodidade repetida so puidera poñerse a arranxala nese instante, logo de dous días de xantares, ceas e almorzos atravesados por comentarios sardónicos. Susana era así. Nunca pedía as cousas de fronte e polas boas. Dáballe voltas a todo e el tiña que adiviñar en que andaba pensando antes de que llo fixera demasiado evidente, porque de tardar en detectar o que se lle antollaba a vinganza caía sobre el durante unha semana como mínimo. Aínda se preguntaba porque seguía alí, a ollar para el mentres desenroscaba a lámpada e a cambiaba por unha nova.

– Seis euros por unha lámpada. Menuda estafa!

Era iso. Quedábanlle dous ou tres días aguantando a aguillada mordaz daquela súa lingua, como vinganza por non atopar antes dous minutos para arranxar a luz do corredor. Agora xa podían percorrer a longa distancia do salón ao dormitorio sen necesidade de ir agarrándose ás paredes, pensou, mentres lembraba o ovalo triste da bragancesa despedíndose na estación vinte anos atrás.

– Vas vir?

– Claro.

Prometérallo, pero fora incapaz de cumprir. Fóra incapaz de recoñecer que non era aquel sensualismo exacerbado do seu corpo o que lle metía medo, senón a perspectiva de encadearse a un sentimento. Por iso nunca collera aquel camiño, a pesar de que a estrada o tentaba desde entón día si e día tamén, e seus ollos perseguían o asfalto, intuíndo aquela como unha falla inmensa, un grave fracaso, a máis estúpida das decisións. De cando en vez, como agora, botaba os ollos á estrada e soñaba que fuxía ao encontro do seu amor adolescente.

Colleu o desaparafusador e pegou con el no cable para retirar os restos queimados e facer un enganche novo, poñendo “a” cariña, un aceno paifoco que lle agromaba, inevitablemente, cada vez con máis frecuencia, ao se encontrar atrapado naquela vida na que se deixara caer logo de dar voltas como unha buxaina, e mirar de fuxir dela pola xanela do soño.

Ese simple aceno trouxo unha cura galvanocáustica a tanta saudade acumulada: a descarga que o percorreu convenceuno, un segundo antes de morrer, que non, que definitivamente nunca pisaría Braganza.

Medrade e multiplicádevos

Kharxa, taquigraficamente, contraceptivo, lerchán, diluviano

Esquecéralle tomar o contraceptivo e tivera unha noite axitada. A perspectiva da maternidade non a atraía nadiña nese momento: empezando no traballo, coa tese a medio rematar, preparando as oposicións, que na privada o choio éche outra cousa: simplemente non daba da si como para imaxinarse arrolando un cativo dous anos… e o resto, que mirando aqueles rostros adurmiñados que mal seguían as súas explicacións moitas veces daba en pensar toladas, como por exemplo: para que contribuír ao aumento do número de idiotas por metro cadrado? Claro que as kharxas non eran un tema especialmente interesante, mais ben diluviano, ou inda anterior, e nin sequera comprendía como podía ninguén considerar necesario o seu estudo. Un par de versos soltos en lingua romance na fin dun poema en árabe e hala! Veña botar foguetes para festexar a persistencia do idioma presuntamente autóctono -en realidade residuo dunha colonización anterior- na época de dominio musulmán da península ibérica. Canto durou o dominio árabe? Cen anos? Nin sequera. Pero… O mesmo pero de sempre.

Non sabía se dicirllo a el. Queríalle, pero éralle algo lerchán e non tiña gana de andar con explicacións na cuadrilla; tampouco estaba moi certa de como lle caería aquilo. Dáballe voltas mentres vía, por riba dos lentes, á Sara, a mordedelas co bolígrafo, ao Antonio riscar catro garabatos na folla do caderno, a Tomás papar moscas e a Xiana comer o libro. Tocou o timbre e o balbordo sacouna do seu ensimesmamento, obrigándoa a recoller os tarecos mentres repetía inutilmente a advertencia:

– A semana que ven teremos o exame do tema!

No café, alguén sentenciou:

– Parece que so se boten fillos ao mundo por neglixencia!

Sorriu e colleu o teléfono. O whassap era un invento. Riscou telegraficamente:

– Estou preñada.

E sorriu imaxinando a súa cara de susto.

Tentación

Mordedela, talla, termoloxía, precipitación, xenófobo

 

A termoloxía é a parte da física que estuda a calor. E coa mordedela lembrou o segundo principio da termodinámica, aquel enunciado clásico de Clausius: non existe ningunha máquina que tome calor dun foco frío e o transfira a un foco quente sen realizar traballo sobre o sistema. El estaba frío coma carambelo, pero aqueles dentes cravados na súa caluga foron como un sinal eléctrico, a faísca da buxía que prende a gasolina e pon o motor a andar. Notou como se lle incendiaba o sangue mentres as súas uñas riscaban nas costas unha mensaxe lúbrica. Ou Clausius ou a entropía andaban errados.

O pixama non era da súa talla: emprestárallo para pasar aquela noite, antes daquela viaxe que inevitablemente a levaría a un Norte distante e frío, a tea despegábase do corpo, negándose a cubrilo, e a temperatura subiulle tanto cando aquelas uñas alcanzaron o fin das costas que pensou entrar en ignición. Imaxinou a nova nos xornais: morto por combustión espontánea un triste profesor universitario. Con tan tétrica perspectiva arrefeceu un chisco, pero xa aqueles dedos alcanzaban o que non quería nin pronunciar e se non se consumiu nese mesmo instante foi pola súbita chegada dun trono e a precipitación conseguinte, que conseguiu refrescar a temperatura do cuarto abondo para lembrar aquel seu pai xenófobo que o perseguira coa escopeta na man polas rúas de Vimmerby, obrigándoo a mergullarse nas conxeladas augas do lago para non levar unhas perdigonadas.

– Estás certa de que teu pai non anda cerca?

 

 

A tinta

Pequena homenaxe a Carlos Casares.

Vento ferido

Cambio en tres

Xoguetes pra un tempo prohibido

Os escuros soños de Clío

Ilustrísima

Os mortos daquel verán

Deus sentado nun sillón azul

O sol do verán

Detrás da fiestra oíase un vento ferido de mal agoiro. Dentro, as labaradas bailaban na cheminea mentres o home, sentado ao carón do lume, coma un deus sentado nun sillón azul, repasaba un caderno de notas. O reloxo foi dando as horas e o home continuaba a ler e a anotar naquel seu caderno. A pluma e o caderno levaban con el desde a infancia, nun tempo tan triste que foran os seus únicos xoguetes para un tempo prohibido: tíñase prohibido lembrar aqueles dias, xurdidos entre os escuros soños de Clío, cando o único que o salvara dunha morte certa fora vivir na casa da Súa Ilustrísima. Non lembraba o nome do seu tío. Só o alcume con que debía chamalo: Ilustrísima, e non se lle esquecía desde que a primeira vez que quixo chamarlle tío levou un lapote que lle puxo a cara do revés. Alí, naquel pazo escuro que contemplaba o lento correr do río pola veiga cara a un mar distante puido contar os mortos daquel verán; a conta facíase na cociña, onde a ama rosmaba coa criada mentres metían a culler na cunca e sorbían o caldo cun ruído obsceno, mentres a conversa se tinguía de sangue e ausencias, e carraxe. Quería esquecer aquela gabia onde deixara os corpos do pai e da nai, e agradecer un rescate tan inesperado como inoportuno por parte da Súa Ilustrísima, que desde o alto do cabalo reclamara das camisas azuis e asasinas o privilexio de salvar a súa vida. Criárase naquela casa escura cantando o silabario polo día e anotando pola noite os nomes que non podían pronunciarse: Fabriciano, Uxío, Roque, Ramiro. Esmeralda, Rosario, Ludivina.

A súa fora unha vida longa, e o home repasaba nas labaradas os rostros que a foran marcando, a ferro primeiro, a lume e a cinsa. Botou os ollos á paisaxe, buscando o sol do verán que fuxira dacabalo do vento, o vento que arrandeaba as árbores e lembraba a súa vida como un cambio en tres actos. Escravitude, esperanza, liberdade. E só lamentaba que, no epílogo, vía os sinais daqueles primeiros días apoderarse da paisaxe, por iso escribía. Escribía e anotaba unha e outra vez os nomes escondidos naquel caderno, os nomes dos pais durmindo nunha gabia, collidos da man para enfrontar a negra sombra. A mesma que petaba na súa porta.

 

Foi

Lareto, enferruxar, arco da vella, salaio, condonábel

 

 

Dicían que era quen de pasar por baixo do arco da vella. O salaio da aldea cando morreu foi unánime. Era ben lareto, un defecto condonábel grazas á bonhomía. O último ramo de flores do cemiterio foi para o seu nome, a enferruxar no mármore do nicho, ollando como as silvas se fan as donas do adro.

bookcoverpreview_definitiva
O ceo e as horas

Á venda aquí

O dilema do conferenciante

Heterodonte, entrambilicar, cachiza, atropado, pesca.

Os simios son heterodontes. Teñen a dentamia atropada para unha alimentación omnívora… Mirou á concorrencia e descubriu, nervioso, ao home que comezaba a topenear na segunda fila, o interese feito cachizas, e díxose que igual entrambilicar a linguaxe non era boa arte na pesca de atención.
Tamén se preguntou se era lícito excluír da disertación as palabras empoeiradas, como quen esquece os cans abandonados que cruzan o camiño.

O baile do sol

Á venda aqui.