A quenlla

Teño que dicir, se non o dixen xa, que aquel meu mundo de Nova Orleáns era unha especie de pequena Babel, na que os amos falaban francés ou inglés, asegún lles dera o aire ou como quixeran facer o trato, os mexicanos falaban qe’etchi de normal ou español, e nada cando lle metían o coitelo a algún inocente que os trataba como se foran negros. Sempre fóra da vista da autoridade, claro. Os negros escravos falaban wolof, yoruba e non sei cantas linguas mais, entendían o francés para non escoitar o chicote, e logo deprendían a dicir yes tamén para dicir que si a calquera orde. Era aquela unha sociedade onde cadaquén tiña moi clara a súa posición, agás eu, que nadaba entre todas esas augas como unha quenlla á espera da súa ocasión. Ou iso quería eu pensar: que, nalgún momento, un golpe de sorte podía acabar por se presentar e verme contando por tegas nos dólares de prata, chegar á casa e ver meu pai na ruína de tanto trucar e retrucar, mercarlle a casa e botalo a el e ao capataz dunha patada no… traseiro, que me estaba volvendo refinado con tanto idioma e trato coa alta sociedade, aínda que só fora para sosterlle as copas ou forralos a ostias por non pagar as débedas; débedas que, chegados a ese punto, tiñan máis que pagas cos xuros que lle poñía a señora nos contratos, contratos que asinaban mirando cos dous ollos a doce barronca que se lle abría no escote. A linguaxe corporal era unha simple advertencia: xa te esprememos, agora non nos veñas dar a lata con choromicadas.

Aquela era unha vida dura, claro que si, pero dábame a rillar pan mol que podía mollar en viño, non en vinagre, e o viño, xa se sabe, acaba por se subir á cabeza e por facerlle pensar a un que ten de man cousas ás que nunca lle estará permitido chegar.

E pasou o que tiña que pasar. Tiña dezasete anos e quería ser unha quenlla, unha quenlla cun obxectivo na vida: o diñeiro, pero apareceu a Estela e todo esboroou como unha parede vella un día de chea.

Todo aconteceu da maneira máis natural, e ao mesmo tempo, máis absurda e estraña. Aquela era unha mañá de subhasta no mercado interior. Nada se me perdía a min naquel mercado do norte no que se vendían escravos de dubidosa procedencia. Mellor: eu non debía nin sequera pensar en achegarme alá por razón ningunha, que naquela parte da cidade vivía xente de coitelo grande e pistola engraxada, a mesma xente que o mesmo corría detrás dos negros fuxitivos que collía os cabalos para ir coller unha reata de indios para vender no mercado cando os barcos negreiros tardaban moito en chegar ou non chegaban por causa dos temporais ou do bloqueo. Porque a guerra xa comezara e os cabaleiros do Sur comentaban rufos, despois de Manasas, que aos yankees quedábanlles dous días.

Outra cousa que me debera ter impedido abandonar o refuxio da Hacienda era a posibilidade de ser capturado polos recrutadores do goberno, que aquel mes de agosto estaban especialmente activos, e non eran moi escrupulosos coa cor da pel para cubrila co uniforme gris. Como alguén dixo unha vez, o soldados e o diñeiro teñen en común que pouco importa a súa procedencia. Pero, como ben dixen, cumpría dezasete anos e decidín regalarme cunha rolda pola cidade. E así cheguei ao mercado do Norte para encontrar o cabelo negro de Estela arrandeándose na brisa que chegaba do mar.

Deixar unha resposta

introduce os teu datos ou preme nunha das iconas:

Logotipo de WordPress.com

Estás a comentar desde a túa conta de WordPress.com. Sair /  Cambiar )

Google photo

Estás a comentar desde a túa conta de Google. Sair /  Cambiar )

Twitter picture

Estás a comentar desde a túa conta de Twitter. Sair /  Cambiar )

Facebook photo

Estás a comentar desde a túa conta de Facebook. Sair /  Cambiar )

Conectando a %s