Verbunk

Pra todos os que estades fóra, e pra todos os que temos alguén fóra.

Executante, maxiar, empanada, pertinencia, desentoado

 Como executante, aquela canción maxiar producíalle unha auténtica empanada mental. Atrapallábaselle a lingua na complexidade da fonética e o cerebro na sintaxe. Non se acomodaba nada ben no idioma, a pesar de que xa levaba máis de un mes ensaiando, e o seu era un cantar desentoado, ao que nin sequera o fervor con que se aplicaba na dicción podía salvar. Aquel esforzo gramatical cravaba as sílabas no teito, crucificando a melodía, e a muller decatouse de que non había pasar aquela proba. Os homes que se amoreaban na barra nin sequera prestaban atención ás súas pernas, que cun gromo de atrevemento, comezou a amosar para chamar a súa atención.

Pola razón que fora, o aceno non tivo éxito, e a muller decidiu gardar aquela arma para unha ocasión mellor. A cidade tíñase comportado de forma hostil con ela desde a primeira hora. Ou por mellor dicir, recibiuna de uñas e seguía rabuñándoa cada vez que podía. Aquela actuación conseguíraa de casualidade ao sentila cantar, en alemán, no metro, o xerente do restaurante. A súa versión de Lili Marlene fixérao estremecer, achegarse a ela e preguntarlle, naquel recanto do metro, se se atrevería a cantar cancións maxiares para os seus clientes. A pertinencia de tal convite non se lle pasou pola cabeza a ningún dos dous. Ela, premida pola necesidade de pagar o aluguer, e el cutifado pola saudade, que lle impoñía a urxencia de contratala para ouvir unhas palabras no seu esquecido idioma materno. A falta de cantante maxiar, unha que pronunciase decentemente o alemán podía, acaso, funcionar. Ela non quixo enganalo co seu coñecemento do idioma: totalmente inexistente. Pero prometeu esforzo e dedicación, e certamente a preparación daquel recital para comensais nostálxicos fora exhaustiva e rigorosa. Esquecera dicirlle que o único que sabía pronunciar do alemán eran as sílabas da triste canción, pero a fame nunca se enreda en desculpas.

A zanfona renxía e a súa voz estrábase sobre as mesas como unha capa de po, invisible e imperceptible, ademais de indesexada.

Cando preparaba as súas cancións folclóricas, a axuda inestimable da internet e a amigable axuda de Pete co idioma permitíranlle ensarillar un repertorio de cancións rurais que era o que agora degrañaba no alto do pequeno escenario que dominaba o salón, xusto ao lado da saída da cociña. Alí descubrira a fera vitalidade dos verbunkos, pero Pete non quería que tocara esa música no seu local.

– Cousas de ciganos… Non, iso non.

Pero vendo que ninguén prestaba a menor atención á súa interpretación, colleu o vello violín que gardaba dos tempos dos estudos clásicos e atacou un daqueles aires acelerados. As cabezas levantáronse como por arte de maxia, as conversas subiron o ton, e Pete, que viña cara ela con cara de poucos amigos tivo que parar varias veces para anotar pedidos de cervexa. E xa non chegou onda aquel violín desenfrenado que puxo lume a unha tarde que prometía ser tan aborrecida como calquera outra.

Ao rematar a súa xornada, a suor que esvaraba pola cara de Pete confirmoulle que non a despediría, cando menos mentres a música seguira empuxando o baleirado dos pipotes.

– Ás veces o que non nos gusta…

– O demo sempre viste de encarnado – contestou el.

– É unha música alegre!

– Coa que te recrutan para ir á guerra. A Deus grazas, estamos lonxe dos recrutadores, non é?

Ela mirou a neve que se amoreaba detrás da vidreira, e desde aquela canellas que embocaban no peirao de Hoboken pensou, tamén, nunha casa distante.

Deixar unha resposta

introduce os teu datos ou preme nunha das iconas:

Logotipo de WordPress.com

Estás a comentar desde a túa conta de WordPress.com. Sair /  Cambiar )

Google photo

Estás a comentar desde a túa conta de Google. Sair /  Cambiar )

Twitter picture

Estás a comentar desde a túa conta de Twitter. Sair /  Cambiar )

Facebook photo

Estás a comentar desde a túa conta de Facebook. Sair /  Cambiar )

Conectando a %s