O cometa verde

Estes días anda no ceo un cometa verde. Unha rareza que aparece no ceo cada dez mil anos. Así que, buscando entre as estrelas esa rareza, acórdaseme que o Neolítico estaba nos seus albores cando esa estraña e diminuta luz apareceu a última vez no firmamento. Resulta curioso interesarse por unha luz que aluma menos que os ollos dunha curuxa, e que cando máis cerca estea vaise atopar a setenta millóns de quilómetros. Pero, a pesar de que non o dou atopado a simple vista –os ollos sofren o desconsiderado ataque da idade- nin cos vellos prismáticos que xa andaron á caza doutros tesouros similares, sigo buscando nas primeiras horas da noite esa luz verde, como quen procura unha agulla na palleira, nun esforzo que nunca parece pagar a pena.

O asunto de encontrarse co pasado é complexo. A mesma idea de contemplar o ceo sabendo que en realidade o único que ves son diferentes pasados que se che achegan nese instante parece cousa de loucos. Como pode estar formado de pasados o ceo deste mesmo instante? Resulta unha pregunta case masoquista nesta época de absoluto trunfo da fugaz desmemoria. Unha vez apuntei unha frase de Mika Waltari “Ah! O futuro! So os tolos se ocupan desas quimeras”. Non lembro de onde saíu esa cita, por suposto sacada dunha tradución, pero daquela ilustrou ben o concepto: pensar o futuro equivale a perder o tempo. Así que nunca me atrevín a preguntarlle a Andy Warhol pola súa opinión sobre como nos encadea o pasado.

Ninguén quere contemplar o pasado. E xa non digamos cargar con el. Resulta incómodo non poder despegarse de toda esa lorda. Resulta pouco elegante presentarse no baile de fin de ano co traxe de faena, é comprensible. Tan incómodo como os tacóns de agulla ás oito da mañá. Unha das escenas máis dramáticas que puiden contemplar algunha vez foi unha panda de mozas despeiteadas camiñando descalzas, cos zapatos na man, entre os dourados raios da aurora. Detrás, a boa distancia, viña un grupo de mozos coa gravata aínda posta, abaneando, deixando na atmosfera do instante un regueiro de efluvios etílicos. Daquela chamárame a atención como podían non encontrarse aqueles destinos, tan mal sincronizados. O meu can alasaba sobre o xeo que cubría a parte da beirarrúa máis distante dos balcóns. Pareceume que ría, pero non podo xuralo. Os cans non teñen memoria, seica, e a miña é unha antoxada.

Agora mesmo, por exemplo, dálle por lembrar canto durou o dominio de Atenas sobre a Hélade. E pregúntome quen buscará no ceo un resplandor verde dentro de dez mil anos.

Deixar unha resposta

introduce os teu datos ou preme nunha das iconas:

Logotipo de WordPress.com

Estás a comentar desde a túa conta de WordPress.com. Sair /  Cambiar )

Google photo

Estás a comentar desde a túa conta de Google. Sair /  Cambiar )

Twitter picture

Estás a comentar desde a túa conta de Twitter. Sair /  Cambiar )

Facebook photo

Estás a comentar desde a túa conta de Facebook. Sair /  Cambiar )

Conectando a %s