Máquinas, cerebros e ánimas.

O pasado venres fun ao médico, ao centro de especialidades, e a razón non ten moita importancia. O caso é que, citado ás 8:30, cheguei con certa antelación, e puiden comprobar que o persoal estaba algo acelerado. A causa era un novo sistema de xestión das citas, que debía comezar ese día.
A idea é simple, a xestión non tanto, e o resultado…
Como moitos de vostedes coñecerán, cando un acude ao centro de especialidades debe gardar turno na sala de espera, esperando ser chamado, cousa da que debía encargarse o médico ou a enfermera que o asiste. E digo debía porque algunha mente pensante argallou a maneira de que esa viaxe do persoal sanitario era innecesaria, que a quenda podíase xestionar de forma automática e xa que logo -isto é un supoñer- aumentar o tempo dedicado aos pacientes. Nada novo: no supermercado facemos cola na pescadería, ou na carnicería todos os dias; collemos o noso numeriño e poñémonos en stand by.
Tal vez o sistema do supermercado lle pareceu aos xestores da sanidade pública pouco eficiente, ou escasamente brillante. Así que o asunto ven sendo que, agora, un achégase a unha máquina coa tarxeta sanitaria na man, e a máquina dalle un papeliño onde se detalla a consulta á que ten que acudir, útil para os que coma min esquecemos o nome do noso doutor, e cal é a súa quenda, e aquí comeza o cachondeo. Nada de números nin horas. A quenda dase mediante un código alfanumérico que saberá o demo que quere dicir, pero que é imposible de recordar como non teñas o papeliño diante. E máis vale que o poñas diante dos fociños, porque, e aquí ven a segunda broma, terás que entrar ver ao especialista cando o teu código apareza nunha pantalla de televisión, despois dun aviso como de alarma de despertador electrónico aumentado á décima potencia. Claro que na sala nun hai máis que unha pantalla para seis ou sete consultas, dispostas ao longo dun corredor rectangular e estreito, como de vinte metros de longo, e a única pantalla está colocada no medio, pegada á parede, supón un que para favorecer a comunicación entre os pacientes, porque desde os extremos da sala de espera é imposible averiguar cando che toca.
Para colmo, aquilo, á primeira hora da mañá non andaba ao dereito, e xa tes a médicos e enfermeras chamando a xente, entre disculpas, polo método tradicional, ata que a cousa deu en carburar… Hai que recoñecer que o sistema ten a súa utilidade: é imposible quedarse durmido agardando, ou distraerse lendo o xornal. Cun estralo de cambio de turno cada minuto ou dous (recorden: hai cando menos seis ou sete médicos pasando consulta á vez) hai que ser unha especie de zombie para non estar pendente da pantalla, agardando que o código do teu papeliño apareza sobre o fondo vermello da actualidade.
Tamén pode un entreter a espera vendo os vídeos que botan no frame que acompaña a caixa dos códigos, que pouco menos aburridos e intoxicantes son que calquera emisora de televisión.
Un, francamente, postos a desbaldir os cartos, ten a manía de facelo como é debido. Por exemplo: poñendo unha pantalliña pequena en cada consulta. Ou, postos a aforrar en traballo de programación, poñer dúas pantallas máis pequenas e perpendiculares á parede (existe unha cousa chamada soportes metálicos) máis pequenas e sen vídeos. Que, a estas alturas, se podo identificarme co código FSK- 3010, será que xa sei como lavar as mans.

P.S.
Grazas sexan dadas ao persoal sanitario polo seu interese e atencións, especialmente por aquelas das que os cartos investidos polo cerebriño que argallou o conto, en teoría os liberaban.

Deixar unha resposta

introduce os teu datos ou preme nunha das iconas:

Logotipo de WordPress.com

Estás a comentar desde a túa conta de WordPress.com. Sair /  Cambiar )

Google photo

Estás a comentar desde a túa conta de Google. Sair /  Cambiar )

Twitter picture

Estás a comentar desde a túa conta de Twitter. Sair /  Cambiar )

Facebook photo

Estás a comentar desde a túa conta de Facebook. Sair /  Cambiar )

Conectando a %s