LEI, DEMOCRACIA E XUSTIZA

A lei, non por estar promulgada por un goberno democrático, é xusta necesariamente. Resulta odioso ter que recordar que estado de dereito e democracia teñen pouco que ver, como ben demostrou o imperio romano, imperio do cal proveñen os alicerces de todas as lexislacións e constitucións democráticas, no sentido occidental do termo.

A tiranía da maioría matou a Sócrates, simplemente porque non sendo os atenienses quen de rebater a insolencia coa que lles recordaba os seus vicios e defectos, vicios e defectos que acabarían causando a dolorosa derrota ante Esparta, preferiron a dubidosa honra de retorcer a lei para, condenándoo a morte, obrigalo ao exilio. Que o filósofo puxera diante súa as consecuencias da hipocrisía coa que se gobernaban, acatando a sentencia, non aumentou a súa popularidade entre os seus coetáneos, pero que esa lección sexa esquecida periodicamente non diminúe o fondo de veracidade das críticas do filósofo sobre a amarga verdade de que o goberno por elección non sempre escolle aos mellores para o goberno. E que esa é unha consecuencia inevitable da única forma de goberno na que a xente común pode decidir algo, tamén acostuma esquecerse: a soberbia do homo sapiens so admite a posteriori a posibilidade do erro, e moitas veces, nin iso (que foi o que dixo o señor Arenas sobre o atentado de Madrid?)

Nacida dunha tiranía que se resiste a fenecer (falamos da fosas de vítimas do franquismo e da guerra incivil?) a presunta democracia española tolera mal as críticas ao seu funcionamento, estando como están os seus dirixentes (políticos, e sindicais, pero igualmente xudiciais e militares) afeitos a escudar, por contraposición histórica, no amparo da maioría e da mesma legalidade edificada nese sufraxio, que reviran ao seu antollo e conveniencia, a proclamación de leis, acordos ou sentencias que, por ser froito dos mecanismos democráticos, parece que deberan obter –so por cumprir ese mínimo requisito- inmediata e acrítica obediencia.

Un exemplo de estulticia legalmente populista é a nova lei antitabaco. Resulta evidente que o tabaco é prexudicial para a saúde, e que impoñer a súa presenza en espazos públicos é un mal costume. Pero que se dea aos propietarios dos establecementos de hostalería a posibilidade de acoller este costume en determinadas circunstancias –que incluían desembolsos económicos para reformas en moitas ocasións- e que menos dun ano despois se denegue esa posibilidade e se responsabilice aos propietarios dos establecementos do cumprimento da lei –para que está a policía e a inspección sanitaria?- con sancións económicas a todas luces desproporcionadas, non é máis que un síntoma dunha enfermidade do sistema que compre poñer de manifesto: a perigosa tendencia que amosan os responsables políticos a enfrontar unha parte da sociedade con outra para evitar as consecuencias da súa ignorancia. Cun sistema de partidos que prima o caudillismo e, consecuentemente, a obediencia ás instrucións da dirección como camiño para a participación política, é imposible que calquera discusión poida centrarse nos feitos, e as opinións sobre os intereses alleos non acostuman resolver os problemas. Como ben quedou demostrado no caso de Atenas, escoitar aos sofistas non conduce precisamente á gloria. E que o erro sexa condición humana non debería consagralo como práctica xustificable e irresponsablemente cotiá. Hitler gañou unhas eleccións. Aínda hai quen se pregunta cómo. Pois vaian dándolle voltas.

Deixar unha resposta

introduce os teu datos ou preme nunha das iconas:

Logotipo de WordPress.com

Estás a comentar desde a túa conta de WordPress.com. Sair /  Cambiar )

Google photo

Estás a comentar desde a túa conta de Google. Sair /  Cambiar )

Twitter picture

Estás a comentar desde a túa conta de Twitter. Sair /  Cambiar )

Facebook photo

Estás a comentar desde a túa conta de Facebook. Sair /  Cambiar )

Conectando a %s