Categoría: Unha vida de can

Cando o meu can se apodera da miña mente obrígame a escribir estas liñas…

Penas e penas (3)

Non estou ben. Non sei que teño, pero non estou ben. Hai algo no aire que non acaba de asentar, un bafo de néboa ou un sabor a cinsa do aire, ningunha destas cousas ou as dúas a un tempo, e aínda pode haber unha peste de carrachas espreitando nos recantos; osmo cada vento, pero o que vento, o que vento non me gusta.

Tamén estou malo do corpo, non sei que se me meteu nas tripas que estes días atrás non me paraba nada nelas. Era unha cousa incomodísima, porque tiña que dar e dar voltas arredor do dragón, caiñar e caiñar, subírlleme ás barbas, turrarlle da manga, ata que por fin o home se decataba, erguíase da cadeira e levábame fora, á procura dun lugar onde poder aliviar esa sensación de que a barriga incha, incha, e sigue inchando, que parece que vai estoupar, e ti apertas, apertas, tratas de aguantar o máis que podes, miras cada herba cheirando con dificultade para decidir se é o sitio ideal ou se non hai posibilidades de ser molestado, case arrastrándote polo chan, ata que xa non podes máis e alí que tes que anicarte ou rebentas de vez. Xa non é a primeira vez que me dá unha cousa así, e o peor do tema son as consecuencias: cada vez que, con perdón, me esfurrico, paso dous ou tres días a pan e auga, como se cometera un delito! Ao primeiro a verdade é que non estaba para bromas, non me apetecía comer nada, pero botar un día e medio sen pasar bocado non é cousas que eu lle desexe a ninguén. Auga si, a que che pete, pero chicha, nin faragulla. Despois dun día roendo aire, o único que se asomou no prato era unha miserable colección de faragullas, brancas e espesas, sosas e insípidas coma un vaso de auga. E cando xa a barriga empeza a compoñerse, e sentes unha serra: riqui, riqui; riqui, riqui : indo e vindo no bandullo, que aparece no prato? Boliñas. Boliñas e nada máis que boliñas. Pero a quen se lle acorda alimentar un enfermo con semellante menú? É que nin chama polos ollos! Miro e vexo que me miran. E non quero, non quero e non quero. Xa me poden chamar prosmeiro, pero ese menú non me entra, on me entra e non me entra.

Para acabar de rematala, fóra chove. Pasear significa mollarse. Ir da correa a rastro, e inda por riba pórse pingando. Onte fomos á Terra dos Animais Estraños. Chovía. E tamén alí aparece un fungón pequeno, que me rosmaba facéndose o valente, el, que podía andar solto. Hai quen cobiza un óso que non lle cabe na boca. Así se afogue na avaricia.

Estou mal. Sigo sen saber que é o que teño.

Penas e penas (2)

Teño unha pelota nova. Debería estar contento. E unha pelota moi, moi bonita: ten tres cores que bailan cando se move, parece un paxaro. E dura, e brinca cando bate no chan. Encántame mordela e deixala caer nos pés dos dragóns. Enfádanse, pero por pouco tempo. Andan mouchos estes días, esgalichados e perdidos. Apurados por non sei que cousa: son cousas de dragóns, misterios dese mundo ao que marchan cada mañá, deixándome aquí, soíño, entre estas catro paredes. Non é coma cando o dragón estivo malo, que pasou dous días na cama e non había maneira de que se erguera, de botar un pé fora e respirar un pouco de aire. Non. Desta vez saio á mañá, ao mediodía e á noite, pero é case como un compromiso, unha rutina. En canto se acaba o paseo, hala! Alá volve marchar, saberá o demo ónde, E eu quedo aquí, rillando na pelota nova, esperando que paren estas idas e vindas, este ir e vir seguido que me deixa extraviado nun silencio continuo e branco como a xiada das mañás.

Porque as mañás son frías. Despois de mil anos chovendo, agora non chove, e non é que teña frío, que para o frío ando ben equipado: teño un abrigo que xa o quixera máis dun. Pero aínda así, este frío que fai esbrancuxar e deitarse as herbas todas cada mañá tamén acaba por rabuñarme as orellas, e sobre todo, a planta dos pés, que se me apegan ao chan como se alguén estrara un bote de cola. E iso os días que se ve algo de sol, que os días eses que as nubes se deitan a durmir na carreira non sabes como andar: este pé apégase ao chan e o de máis alá esvara como se o piso estivera enpingorotado. Hai que ir con moita calma, pasiño a pasiño, pero a verdade é que me sigue comendo a impaciencia: sempe espero que detrás de cada recanto aperezan os colegas de antes: Canela, Enci, Zipi, Lola, Oli o rosmón, Sandi… calquera! Pero non encontro máis que ao fungamiserias ese que todas as mañás me recorda que o mundo esta cheo de xente desagradable e pretensiosa. Ao Durko que me quixo morder cando era un cativo, e que agora sigue intentando botarse a min cada vez que nos cruzamos, ( a verdade é que lle teño unhas ganas …) e para de contar. O inverno é unha época aburrida, na que todo o mundo anda de mal humor, como sumido, engurrado e pousafoles. Como se no mundo empezaran a faltar cousas e todos andaramos á súa procura, sabendo que non as imos atopar por máis voltas que deamos. Hoxe unha coñecida botoume os dentes cando lle din as boas tardes. Non hai quen entenda ás vellas! Se lle fas caso tolean, e se non llo fas rífanche. Será o inverno.

Penas e penas (1)

Ten pasado tanto tempo desde que collín a pluma por última vez que xa pensei que se me esquecera escribir. Parece ser que non, que aínda podo garabatear catro riscadelas nun papel e que iso poida dicir o que penso, ou, se acaso, o que sinto, e as máis das veces, unicamente o que vexo.

Porque o tempo val labrando esa confusión entre o que vemos e o que sentimos, entre o que sentimos e o que pensamos, entre o que pensamos e o que cremos que vemos. Non é que falle a vista: é que simplemente imaxinas cousas que non son o que parecen, e de aí veñen os desenganos. Unha das cousas que peor levei sempre, pero que cada vez levo peor é esa manía dos cans pequerrechos de fungar coma desesperados e vir botarse a ti coma se te foran comer, berrándoche de todo: langrán, abusón, sabichón, furafollas, chuleta, fillo de nai anónima e outras laretadas nas que é mellor non pararse moito, que se me avinagra a boca, e non é plan quedar con ese tasto entre os dentes, eses dentes que, cando llos recachas aos elementos en cuestión, ves como alandillan esfurricados onda o amo ou a ama, a que os salven da súa propia parvura.

O tempo vaime facendo confundir o que foi co que soño: soño co que foi pensando que o futuro debería ser así, esperto contemplando a mesma estrada un día si e outro tamén, unha estrada que leva a lugares onde son feliz durante un brevísimo instante, para descubrir que é inevitable o regreso á rutina das catro paredes, a choiva e os paseos atado a este dragón que me tocou en sorte, que non me deixa galgar pola herba ao meu entoxo, correr detrás dos micifuses maleducados e soberbios, espantar aos ananos rufos con algo máis que catro palabras ou facerlle as beiras ás moi agradables e fermosas donas que habitan a contorna: toda a vida se reduce á espera dun instante onde recuperar unha liberdade tan efémera que xa non sabe un se é castigo ou recompensa.

Os días do inverno van caendo ao ritmo da choiva, un ritmo escuro e húmido, caprichoso, tarabelo. As alegrías son pequenas, case todas teñen que ver coa comida, e foxen coma penas arrastradas polo aire, mentres estoutras penas: a distancia dos amigos, o sentimento de vivir apreixado entre as horas do reloxo, e a saudade das terras máxicas dos mouros e dos animais estraños, van furando, furando a alma, abrindo unha ferida negra que parece que non vai ter cura: a necesidade de ser outro sendo un mesmo.