Categoría: A burga das letras

UN CRIME

Abriu o día e alí estaba. Sorprendido pola magnitude da derrota. A noite sorprendérao cunha descarga de alustros e pingadas de diverso calibre, cun bramido constante, como de animal ferido. Non deu pegado ollo. Revolvíase inquedo na cama, erguíase, abría a neveira, botaba un grolo, volvía meterse entre as sabas. O trono chamábao, ríndose. Volvíase erguer, marchaba ao salón, prendía a televisión, botaba unha carreira rápida, de canal en canal, buscando o que non podía atopar, ata apagar, aburrido, o trebello, e volver ao leito entre dous relampos. Envexaba a tranquila insistencia de aquel corpo, inerme, que respiraba tranquila e profundamente, mastigando un soño doce. A iso das tres sentiu un ruído na escaleira: pasos dubitativos e risas apagadas, o martelar amortecido dun par de tacóns, máis risas apagadas entre o gorgolexar da choiva nas fochacas do patio traseiro, e un berriño escaso seguido dun concerto de suspiros. Despois abriuse paso a canción dun serrucho a través das paredes, interrompido bruscamente. Co lombo dobrado polo peso dunhas páxinas soporíferas escoitou outro golpe, como dun corpo que cae da cama, o suave esfregar de roupa contra madeira: pés de lá camiño do baño? Unha porta que renxe e o balbordo do ascensor camiño do piso de arriba. A maquinaria do elevador volveuse por en marcha, e, coa luz apagada, botou un ollo á rúa baleira, buscando entre aquela cortina de auga o rastro dun perfume, unha silueta que recortar para un album de olvidos, calquera mínimo detalle para pegar no insomnio. Non o atopou. Case podía verse o abrente rañando a negrura cando pechou a porta da cociña, abriu a ventá e amarrado á desesperación cometeu o mesmo crime, unha vez máis. Deulle á roda do isqueiro e prendeu o cigarro, botando o fumo fóra. Non aguantara dous días. Dous miserables días e unha triste noite, díxose, mentres subía pola avenida un fragor azul que lle entalou o corpo ao deterse no portal e incendiar a madrugada cun timbrazo obsesivo.

CABODANO

Levantouse do sofá, o corpo pesado despois de xantar, torpe despois dun espertar violento, provocado polo fungar incansable do teléfono. Andou uns pasos para achegarse ao móbil, e case o guinda pola fiestra, pero recoñeceu o número: ademais de catro chamadas había unha mensaxe, e na mensaxe unha cita inevitable. Picou un botón e quedou, agora, á espera, esfregando os ollos, pitoños, con dorso dunha man na que lle pesaba aínda o sono. A falta de resposta empuxouno a escribir dúas palabras:

– Vémonos alí.

Dúas palabras que puxo a galopar nas moléculas de aire, mentres metía o corpo debaixo dunha ducha de auga quente, esperando que coa suor marchara a galbana. A calor, lonxe de alivialo, apertoulle a alma contra o corpo, como unha camisa con dúas tallas menos. Pasou a maquinilla pola cara, nun intento de aseo que non lavou a cinsa que lle atoaba as arterias, pero por fin a vontade impúxose, vestiu o traxe, apañou a carteira e as chaves do coche e colleu un camiño que levaba anos sen percorrer. Faltaban aínda dúas horas para a cita, así que puido abrir a casa, respirar o perfume da saudade que alagaba o corredor e calcular se podería facer outro traxe coas teas de araña donas de cada recanto. O cuarto do fondo estaba escuro. Abriu unha contra, e a luz bateu naqueles ollos con furia, antes de esparexer polo cuarto a realidade, negada velozmente polas lembranzas que acudían vertixinosas. Durmira alí, e alí deixara o alento unha tarde de inverno coma esa, preñada de tronos e saragaña. El estaba lonxe, e non puidera volver a tempo para a última despedida. Cando pensou que xa non podería conter as lágrimas sentiu renxer a porta, apertou a pena nun puño e saudou á familia que lle quedaba.

A ceremonia foi rápida, presidida polo balbordo da xente que quedara fóra, atrapada entre as pequenas dimensións da Igrexa e o apego á vida social. Apertou mans, bicou rostros, e recibiu palabras que non conseguían furarlle o desasosego. Despois, antes de regresar á rutina, sentiu unha chamada, despediuse de todos, abriu a casa erma no lugar baleiro, foise á lareira e prendeu o lume, para queimar as bágoas que había un ano que tiña atravesadas.

O artista

Non tiña moita idea de como, pero estaba convencido de que o había matar. Achegaríaselle por detrás, cunha navalla na man, espetaríalla nas costas, e sairía paseando normalmente, sen apurar. Ou: cunha tanza de fío fino e un nó corredío, atado a unha baraza máis grosa, que puidera agarrar ben. Botaríalle a lazada ao pescozo e tiraría. Con algo de sorte, a tanza correríalle polo pescozo coma un coitelo, un fío de sangue mancharíalle a camisa branca antes de que a forza que sabía que podía facer lle tronzara a gorxa impedíndolle dar un chío. Tamén podía agardar na beirarrúa, detrás del, naquela avenida pola que os camións baixaban mangados e que el cruzaba a diario, ensimesmado: nin se decataría que o tiña por trás, agardando que o moneco se tinguira de verde, os camións lambéndolle a cara co seu ronsel de vento, esperaría o día no que o homiño vermello o pillara a xeito, con tempo, e cando un dos camións do lixo que facían aquela ruta a diario se achegara ao paso de peóns, un empurrón forte, a sorpresa, o chiar do ferro contra ferro, o cheiro a goma queimada, a cara de susto do chofer e a sorpresa na súa cara de rata que vai ser esmagada por toneladas de merda. Case lle gorentaba este último método, inda que non acababa de encontralo abondo asoballante. Tiña que lle dar máis voltas. Estudar horarios e datas. A hora era importante: un toque de solpor sobre o cheiro a goma queimada compuña unha imaxe case cinematográfica. A carne esmagada no negror do asfalto, o sangue esvarando nas liñas brancas do paso de peóns, e unha cinta laranxa por riba das montañas, a poder ser coa lúa alta. Xa o estaba vendo … Nada o relacionaba coa vítima: o azar de coincidir na saída dun parking, continuar na mesma dirección, e satisfacer a curiosidade de comprobar as posibilidades. Por qué? Quería. E punto. O seu era a necesidade do artista.

Un pito

Humphrey Bogart tivo que prender un pito para aguantar aquel terremoto que se lle viña enriba, a boca chea de fume encheuse de carmín, e pouco despois fixo memoria: aínda podía asubiar. O home, co cigarrillo entre dous dedos dunha man agarrada ao volante, asubiou, preguntándose canto tempo tardaría a autoridade gobernativa en prohibirlle asubiar, á vista do pracer que lle proporcionaba. En realidade, asubiar podía tomarse como un aceno machista: abondaba que pasase o bastante cerca a feminista axeitada. Tamén podía superar os decibelios permitidos, se se facía pola noite, en chegando á casa, rebentado, a faldra da camisa botándose fóra do pantalón, e descamisado e pitoño entrabas na felicidade do ascensor disposto a entregarte a un baño quente e unha pizza fría. Era tamén síntoma de pouco xuízo –máis dunha vez escoitara á súa nai dicirlle que parecía un manolito, e sempre quixo encontrar no dicionario esa acepción da palabra, pero iso si que era un caso para Sam Spade- e un vidroso sinal de pertenza as clases proletarias: a xente ben educada non facía moxigangas.

Á dereita, na terraza da cafetería, catro rapaces buscaban sitio debaixo dunha manta, amarrados ao fumo, desertores das atmósferas limpas. En fronte, como comprobou ao volver a cabeza, a porta doutro bar acubillaba outros tres corpos arreguizados, sostendo o costume, compartindo a calidade de expulsados do círculo máxico da pureza pulmonar. O home pegoulle outra calada ao cigarro, botándolle un ollo á luz vermella instalada naquel ollo redondo.

– Igual me ten aquí parado por fumar …- pensou, cunha triste retranca.

Houbo un tempo no que un home era rei na súa casa. Agora un fillo podíate denunciar se fumabas diante súa. Humphrey asubiaba cun cigarro entre os dedos despois de rexeitar os cartos de Lauren. Pero el so puido, mentres o semáforo desfacía aquel instante, arrebolar a cabicha contra o chan e pegar a asubiar “as times goes by“

P.S. http://www.youtube.com/watch?v=0V2y3diQBLQ