Agenor en Arizona (2)

Si, dona Rosa era unha dama, ou o máis parecido a tal cousa que podía darse nun sitio coma “O pazo de cristal”. O pazo de cristal era como a casa da María Andrea multiplicada por dez, pero de madeira, asi que todo despedía un ar de provisionalidade. E dona Rosa viñera de México nunha excursión que Ricky Virollo fixera a Veracruz, ou, por mellor dicir, ao golfo polo que navegaba o galeón Veracruz, que cargaba azucre e algo así como duascentas libras de ouro que o señor Carlos Rivera de Aguatriste, duque de Sotoancho alá do outro lado do mundo, cargaba para a viaxe, unha viaxe na que agardaba conseguir un compromiso satisfactorio para a súa única filla, á que dote non lle había faltar, nin herdo, e tiña certeza de que naquelas Hespañas que seu pai abandonara cincuenta anos antes había atopar un fidalgo cunha ristra de títulos tan ampla como a súa necesidade pecuniaria. O pretendente había de ter lustre abondo para propiciar a reinstalación da familia no vello continente, que a cousa no vello México collera mala cara e co capitaliño que cargaba malo sería non dar montado negocio na capital das Hespañas. O asunto foi que os pesos acabaron no peto de Ricky; o conde e a condesa comeunos unha quenlla de cinco metros que pasaba por alí cando os tiraron ao mar desde unha táboa, e a pequena, que xa tiña catorce anos e os mesmos peitos que cando eu a coñecín, perdeu aquela flor coa que o señor conde pretendía negociar o seu futuro ao mesmo tempo que o capital e os títulos da familia, porque en Nova Orleáns, onde a levou o seu novo amo, non puido frecuentar os círculos que acostumaba, ate que a súa fama como espléndida beleza de aluguer cruzou os valados da alta sociedade.
Claro que, daquela, os prexuízos daquela comunidade de facendeiros impedían calquera consideración de que o seu fose un sangue tan aristocrático coma o seu, igualiño ao daqueles señoróns que se lle desmaiaban sobre un peito que competían en adornar con zafiros, esmeraldas e outras alfaias.
Dona Rosa, daquela, consciente da posibilidade de que o tempo minguara os seus encantos, foi notificando aos seus distinguidos clientes que debían ir pensando en deixar de contar cos seus servicios persoais, para o que lles ofrecía, a cambio, un rustrido de belezas recén chegadas de cada recanto do mundo. Debeu ser máis ou menos por aquel tempo que apareceu nunha canella que embocaba no río o corpo sen cabeza do Virollo, no que había claras evidencias de ter sido sometido a torturas de diverso tipo, algunhas cun grao de sevicia descoñecido por aqueles lares, e iso xa é moito dicir. As autoridades non prestaron a menor atención a aquel crime, nin a ningún por baixo da Avenida de Berlín. O que acontecía naquela parte da cidade non era, de ningunha maneira, cousa súa.
Así rematou aquel home as súas carreiras polos mares, pero, coa canteira que por alí había, logo atopou novo capitán a súa tripulación.
Algún deses amabilísimos capitáns dedicados ao honroso e florecente negocio da piratería foi o responsable de que eu probase a auga do océano por vez primeira, e teño que dicir que non paga a pena: ten sal de máis. Como ilustre hóspede das adegas máis escuras, que compartía con aquelas xentes de pel escura, o meu destino tería sido o mesmo que o deles, un destino que se adiviñaba nos pexos abrazando con avaricia aqueles escuros tornocelos. Dirán vostedes que como non foi evidente pola cor da miña pel que eu non nacera escravo. Para a miña desgraza, ía peiteado á moda antiga, co cabelo longo recollido nunha trenza, e despois de dous días ao sol estaba negro coma un chamizo. Quixen protestar, o caso é que non houbo quen atendera as miñas demandas, que mal sabía eu entón palabra de inglés, e o que eu ladraba era para eles esbardallar de mexicanos ou de índios, ou de índios mexicanos, que eran menos aínda que un can sarnoso. Foi así como acabei coas miñas tenras carnes no mercado, e o antoxo da dama foi o que me salvou. A pura gana de me ripar das mans de Honorato de la Fontaine, un acaudalado mercader de especias que nunca pisara a súa casa, porque, segundo se dicía cando podía prescindirse da cortesía, o seu eran os raparigos máis ou menos do tempo que eu tiña.
Cando o souben, engadín un máis á lista de motivos para idolatrar aquela fermosísima muller, da que eu creo que namorei perdidamente con aqueles meus escasos trece anos. Ela ceiboume, e a cambio eu fun un dos seus cans; e seguiría lambendo a súa man se non fóra que o destino tiña disposta outra patada para o meu cu.

Deixar unha resposta

introduce os teu datos ou preme nunha das iconas:

Logotipo de WordPress.com

Estás a comentar desde a túa conta de WordPress.com. Sair /  Cambiar )

Google photo

Estás a comentar desde a túa conta de Google. Sair /  Cambiar )

Twitter picture

Estás a comentar desde a túa conta de Twitter. Sair /  Cambiar )

Facebook photo

Estás a comentar desde a túa conta de Facebook. Sair /  Cambiar )

Conectando a %s