Agenor

Se vos digo que non sei como acabei nesta chaira reseca estaría meténdovos un calote dos bos, e vos non merecedes iso. Podía comezar dicíndovos como me chamo, aínda que a cousa ten o seu. Xa gastei máis nomes que vidas teñen os gatos, pero se empezo polo que dicía miña nai, eu debía ser Agenor de Castro. O caso é que o señor de Castro seguía a vivir no pazo e nós no cumbarrizo pegado á corte das ovellas, así que na parroquia asentáronme como Roque San Martiño, que o cura era moi sentido e non quixo deixarme sen apelido: que un santo sempre ampara, dicía, e amparar amparará, pero xa podía achegarse agora cunha sombrilla para me arredar este sol dos ollos, que xa me está empezando a dar de fronte e cando quere – e sempre quere- ponse cabrón, cabrón.
Dicía eu que miña nai dicíame Agenoriño, e foi así como me afixen a mal chamarme de calquera maneira: Roquiño me dicía o pater, larafuzas, de pequeno, o capataz, e Milmañas todos cando deprendín a roubar na bodega, na sancristía ou onde fora. O talabarte do capataz, don Xenaro lle dicían todos os que tiñan que lle pedir favores, que eran todos menos eu e miña naiciña, que favores xa llos facía o señor conde, e cando tocaba proba daquela amizade eu corría detrás dos zorros para entrar en calor, que o meu señor padre, nos asuntos da caridade era moi partidario de que a man esquerda non soubera o que facía a dereita.
Cando fixen doce anos saltei a parede do pazo e marchei cara a cidade, á que entrei de noite, escondéndome dos do fielato, para acabar correndo diante dun sereno na calle dos coios. Aquelas churrianas acolléronme un par de anos, e alí lles fixen de mandadeiro, deprendendo, na mellor das escolas, as mil formas de retorcer o naipe, os cen segredos do calote e a as dez cousas que nunca hai que facer. A primeira: non estorbar. Con catorce anos estorbáballe ao Saco de Unto, o espírito bondadoso que gobernaba aquela casa da María Andrea, e sen eu darme nin conta, un día vinme pexado nunha lanchona que corría río abaixo, para acabar embarcado no fondo dun galeón que marchaba cargado de homes para Cuba, onde aquela xentiña esperaba atopar o ceo, ou cando menos, unha cunca de caldo todos os días.
Naquel galeón que partiu de Vigo unha mañá de outubro había dúas razas de homes, e, como se vería máis tarde, unha única cadea verdadeira. Os negros viaxaban como carga no fondo da bodega. Os brancos viaxabamos na cuberta, e podía ter sido unha excursión alegre, se o chuchabillas do capitán non nos tivera levado uns graociños máis ao Norte do debido, xusto no momento no que un furacán enfiaba cara alí. O que veu despois foi: barco a pique, sálvese quen poida, e un, que sempre tivo a ben levarlle a contra ás malas bestas, roubou a chave dos grillos dos negros e alá que me fun onda eles, ver de mirar que non foran acabar no fondo do mar con todo aquel ferro enriba. Pasamos dous días amarrados ás táboas que quedaron, ata que un barco apareceu no horizonte… para levarnos ao mercado de escravos de Nova Orleáns. Alí un gabacho pegou a berrar algo que parecían números, e que logo entendín que eran uns poxos. Que se subhastaba? Primeiro foron os negros do barco, despois o resto do lote. Espíronme no medio dun palco, ben atado de pes e mans. E de algo debeu valer o santo, porque unha mulleriña moi elegante non parou de acenar cada vez que un daqueles cabaleiros erguía a súa man, co que, ao rematar o día, xa medio vestido, sacáronme dunha bodega escura a unha carreira que corría cara a pór dun sol que me daba xusto nos ollos. Aínda a estou vendo contra o sol, amparada na sombrilla, o cabelo louro caendo rizado arredor da súa cara branca como luar de xaneiro.. e podiades espantar esas formigas que se están achegando ao meu nariz, ho, sede boa xente, non coma ese bandido que me enterrou aquí, cago nel e en toda a súa estirpe.

Deixar unha resposta

introduce os teu datos ou preme nunha das iconas:

Logotipo de WordPress.com

Estás a comentar desde a túa conta de WordPress.com. Sair /  Cambiar )

Google photo

Estás a comentar desde a túa conta de Google. Sair /  Cambiar )

Twitter picture

Estás a comentar desde a túa conta de Twitter. Sair /  Cambiar )

Facebook photo

Estás a comentar desde a túa conta de Facebook. Sair /  Cambiar )

Conectando a %s