Mes: Febreiro 2020

Agenor en Arizona (3)

O Pazo de Cristal, como o seu nome indica, era un antigo e fanfurriñeiro casón, propiedade dun tratante en tecidos e escravos que, morto sen descendencia, deixou en herdo a súa propiedade a unha meretriz chamada Lola Berwick, coa que pasara moi bos momentos nos últimos anos da súa vida. Madame Berwick rexentaba a súa casa de citas nunha pequena casa das aforas, e tiña unha norma para o ambiente do seu local: o traballo debe facerse con alegría. E outra para os intercambios comerciais: o que se debe, págase.
O normal nos locais de alterne era a existencia dun ou varios “protectores” que levaban a maior parte do beneficio, e que esixían das operarias unha produtividade fixa. Madame Berwick alterou esas normas non escritas en canto herdou o pazo, usando un procedemento simple. Contratou unha grea de asasinos mexicanos que despacharon nunha noite a todos os chulos, e asentounos na Hacienda El Alba, que viña no mesmo lote que o pazo, onde os deixou vivir das rendas da Hacienda. Abondoulle con que dous estiveran sempre á porta e outros dous dentro para que nunca houbese o menor problema no Pazo. Toda a cidade sabía como conseguira o control sobre o negocio e a quen tiña para defendelo. E a Madame dispuxo un ambiente de festa perpetua no seu local, que axiña empezou a rebentar a caixa, un día si e outro tamén. A señora Berwick comprou a dona Rosa no mercado porque na blusa que gastaba había un resto dun deseño maia, e pensou que quizais… e así foi. Dona Rosa tivera unha ama de cría do Yucatán e falaba qe’etchi. Mandouna á hacienda e foina instruíndo no negocio, resultando unha excelente pupila, de maneira que, aos seus cincuenta e cinco espléndidos anos, Madame Berwick puido retirarse a descansar entre os magníficos cabalos da hacienda.
Eu non falaba qe’etchi nin tiña sequera camisa. Supoño que, a parte de amolar a mesié de la Fontaine, chamoulle a atención ver un branco no medio dos negros. Un cativo con trenza que non era chinés. E un cativo branco que chapurraba yoruba para se despedir dos seus compañeiros de viaxe. É que dous meses de viaxe dan para moito, se queres aproveitar o tempo, e na adega do barco non había con quen falar fóra daquela xente. E o de deprender falas alleas era unha teima que me viña de atrás, de algún recanto escondido nos miolos, recanto que alguén terá que me explicar algún día como vai, porque sempre traballou por libre.
Por sorte, as miñas opcións de entrar a formar parte das alegres mozas do Palais de Cristal eran nulas, debido a prexuízos da dama no tema do enforne, pero, como dama emprendedora, ao finar a señora Berwick, deixara entrar os naipes no pazo, o que lle permitira incrementar os seus xa enormes beneficios. E un, que noutra cousa non, pero en naipes era doutor graduado na universidade do truco, axiña fun un paxe inocente que paseaba entre as mesas de xogo descubrindo e sinalando os trampucieiros que ollos máis vellos non daban descuberto. E así cheguei aos dezaseis anos, bicando o chan que pisaba dona Rosa E ela sentiu a necesidade de me matricular na escola das armas cando, en descubrindo a Luis Santé de Bourgoigne sacar un ás de picas da manga, logo de chiscarlle un ollo a Pinky, case deixo que o señor me pegue un tiro: o moi cabrón vira a miña chiscadela nun espello que delatara o meu exceso de confianza e chamou polo señor Colt, apelido corenta e cinco. e case me despena alí mesmo. Por sorte, Canek foi mais rápido co puñal, que se cravou no pulso do homiño impedíndolle apertar aquel gatillo que me había levar onda San Pedro.
O tipo xurou coma un condenado, e quixo armala gorda, pero era un segundo fillo dun pequeno cultivador de algodón que o mandou a Francia a rexoubar, logo de recibir unha visita nocturna de dous morenos cunha alecciondora nota sobre as posibilidades de futuro de seu fillo, e, se había gana de leria, de toda a familia.

Agenor en Arizona (2)

Si, dona Rosa era unha dama, ou o máis parecido a tal cousa que podía darse nun sitio coma “O pazo de cristal”. O pazo de cristal era como a casa da María Andrea multiplicada por dez, pero de madeira, asi que todo despedía un ar de provisionalidade. E dona Rosa viñera de México nunha excursión que Ricky Virollo fixera a Veracruz, ou, por mellor dicir, ao golfo polo que navegaba o galeón Veracruz, que cargaba azucre e algo así como duascentas libras de ouro que o señor Carlos Rivera de Aguatriste, duque de Sotoancho alá do outro lado do mundo, cargaba para a viaxe, unha viaxe na que agardaba conseguir un compromiso satisfactorio para a súa única filla, á que dote non lle había faltar, nin herdo, e tiña certeza de que naquelas Hespañas que seu pai abandonara cincuenta anos antes había atopar un fidalgo cunha ristra de títulos tan ampla como a súa necesidade pecuniaria. O pretendente había de ter lustre abondo para propiciar a reinstalación da familia no vello continente, que a cousa no vello México collera mala cara e co capitaliño que cargaba malo sería non dar montado negocio na capital das Hespañas. O asunto foi que os pesos acabaron no peto de Ricky; o conde e a condesa comeunos unha quenlla de cinco metros que pasaba por alí cando os tiraron ao mar desde unha táboa, e a pequena, que xa tiña catorce anos e os mesmos peitos que cando eu a coñecín, perdeu aquela flor coa que o señor conde pretendía negociar o seu futuro ao mesmo tempo que o capital e os títulos da familia, porque en Nova Orleáns, onde a levou o seu novo amo, non puido frecuentar os círculos que acostumaba, ate que a súa fama como espléndida beleza de aluguer cruzou os valados da alta sociedade.
Claro que, daquela, os prexuízos daquela comunidade de facendeiros impedían calquera consideración de que o seu fose un sangue tan aristocrático coma o seu, igualiño ao daqueles señoróns que se lle desmaiaban sobre un peito que competían en adornar con zafiros, esmeraldas e outras alfaias.
Dona Rosa, daquela, consciente da posibilidade de que o tempo minguara os seus encantos, foi notificando aos seus distinguidos clientes que debían ir pensando en deixar de contar cos seus servicios persoais, para o que lles ofrecía, a cambio, un rustrido de belezas recén chegadas de cada recanto do mundo. Debeu ser máis ou menos por aquel tempo que apareceu nunha canella que embocaba no río o corpo sen cabeza do Virollo, no que había claras evidencias de ter sido sometido a torturas de diverso tipo, algunhas cun grao de sevicia descoñecido por aqueles lares, e iso xa é moito dicir. As autoridades non prestaron a menor atención a aquel crime, nin a ningún por baixo da Avenida de Berlín. O que acontecía naquela parte da cidade non era, de ningunha maneira, cousa súa.
Así rematou aquel home as súas carreiras polos mares, pero, coa canteira que por alí había, logo atopou novo capitán a súa tripulación.
Algún deses amabilísimos capitáns dedicados ao honroso e florecente negocio da piratería foi o responsable de que eu probase a auga do océano por vez primeira, e teño que dicir que non paga a pena: ten sal de máis. Como ilustre hóspede das adegas máis escuras, que compartía con aquelas xentes de pel escura, o meu destino tería sido o mesmo que o deles, un destino que se adiviñaba nos pexos abrazando con avaricia aqueles escuros tornocelos. Dirán vostedes que como non foi evidente pola cor da miña pel que eu non nacera escravo. Para a miña desgraza, ía peiteado á moda antiga, co cabelo longo recollido nunha trenza, e despois de dous días ao sol estaba negro coma un chamizo. Quixen protestar, o caso é que non houbo quen atendera as miñas demandas, que mal sabía eu entón palabra de inglés, e o que eu ladraba era para eles esbardallar de mexicanos ou de índios, ou de índios mexicanos, que eran menos aínda que un can sarnoso. Foi así como acabei coas miñas tenras carnes no mercado, e o antoxo da dama foi o que me salvou. A pura gana de me ripar das mans de Honorato de la Fontaine, un acaudalado mercader de especias que nunca pisara a súa casa, porque, segundo se dicía cando podía prescindirse da cortesía, o seu eran os raparigos máis ou menos do tempo que eu tiña.
Cando o souben, engadín un máis á lista de motivos para idolatrar aquela fermosísima muller, da que eu creo que namorei perdidamente con aqueles meus escasos trece anos. Ela ceiboume, e a cambio eu fun un dos seus cans; e seguiría lambendo a súa man se non fóra que o destino tiña disposta outra patada para o meu cu.

Agenor

Se vos digo que non sei como acabei nesta chaira reseca estaría meténdovos un calote dos bos, e vos non merecedes iso. Podía comezar dicíndovos como me chamo, aínda que a cousa ten o seu. Xa gastei máis nomes que vidas teñen os gatos, pero se empezo polo que dicía miña nai, eu debía ser Agenor de Castro. O caso é que o señor de Castro seguía a vivir no pazo e nós no cumbarrizo pegado á corte das ovellas, así que na parroquia asentáronme como Roque San Martiño, que o cura era moi sentido e non quixo deixarme sen apelido: que un santo sempre ampara, dicía, e amparar amparará, pero xa podía achegarse agora cunha sombrilla para me arredar este sol dos ollos, que xa me está empezando a dar de fronte e cando quere – e sempre quere- ponse cabrón, cabrón.
Dicía eu que miña nai dicíame Agenoriño, e foi así como me afixen a mal chamarme de calquera maneira: Roquiño me dicía o pater, larafuzas, de pequeno, o capataz, e Milmañas todos cando deprendín a roubar na bodega, na sancristía ou onde fora. O talabarte do capataz, don Xenaro lle dicían todos os que tiñan que lle pedir favores, que eran todos menos eu e miña naiciña, que favores xa llos facía o señor conde, e cando tocaba proba daquela amizade eu corría detrás dos zorros para entrar en calor, que o meu señor padre, nos asuntos da caridade era moi partidario de que a man esquerda non soubera o que facía a dereita.
Cando fixen doce anos saltei a parede do pazo e marchei cara a cidade, á que entrei de noite, escondéndome dos do fielato, para acabar correndo diante dun sereno na calle dos coios. Aquelas churrianas acolléronme un par de anos, e alí lles fixen de mandadeiro, deprendendo, na mellor das escolas, as mil formas de retorcer o naipe, os cen segredos do calote e a as dez cousas que nunca hai que facer. A primeira: non estorbar. Con catorce anos estorbáballe ao Saco de Unto, o espírito bondadoso que gobernaba aquela casa da María Andrea, e sen eu darme nin conta, un día vinme pexado nunha lanchona que corría río abaixo, para acabar embarcado no fondo dun galeón que marchaba cargado de homes para Cuba, onde aquela xentiña esperaba atopar o ceo, ou cando menos, unha cunca de caldo todos os días.
Naquel galeón que partiu de Vigo unha mañá de outubro había dúas razas de homes, e, como se vería máis tarde, unha única cadea verdadeira. Os negros viaxaban como carga no fondo da bodega. Os brancos viaxabamos na cuberta, e podía ter sido unha excursión alegre, se o chuchabillas do capitán non nos tivera levado uns graociños máis ao Norte do debido, xusto no momento no que un furacán enfiaba cara alí. O que veu despois foi: barco a pique, sálvese quen poida, e un, que sempre tivo a ben levarlle a contra ás malas bestas, roubou a chave dos grillos dos negros e alá que me fun onda eles, ver de mirar que non foran acabar no fondo do mar con todo aquel ferro enriba. Pasamos dous días amarrados ás táboas que quedaron, ata que un barco apareceu no horizonte… para levarnos ao mercado de escravos de Nova Orleáns. Alí un gabacho pegou a berrar algo que parecían números, e que logo entendín que eran uns poxos. Que se subhastaba? Primeiro foron os negros do barco, despois o resto do lote. Espíronme no medio dun palco, ben atado de pes e mans. E de algo debeu valer o santo, porque unha mulleriña moi elegante non parou de acenar cada vez que un daqueles cabaleiros erguía a súa man, co que, ao rematar o día, xa medio vestido, sacáronme dunha bodega escura a unha carreira que corría cara a pór dun sol que me daba xusto nos ollos. Aínda a estou vendo contra o sol, amparada na sombrilla, o cabelo louro caendo rizado arredor da súa cara branca como luar de xaneiro.. e podiades espantar esas formigas que se están achegando ao meu nariz, ho, sede boa xente, non coma ese bandido que me enterrou aquí, cago nel e en toda a súa estirpe.

The Barefoot Comtessa

THE BAREFOOT COMTESSA

Estabamos algures vendo a película. Houbo un tempo no que foramos algo parecido a amantes, aínda que ela sempre foi moi precisa no asunto da súa liberdade. Humprey Bogart era un mito daquela, anos foron nos que viamos Casablanca todos os invernos apegados ao tizón do Nadal. Naquela pantalla compartía protagonismo con Ava Gardner, mantendo unha distancia que ela sempre considerou inaudita. Eu escribía versos desde que era un adolescente, escribía versos para matar a miña inseguridade á hora de tratar co sexo oposto, e estaba a punto de rematar o meu primeiro libro de contos. Ava deslizábase sobre o microfilme, esvarando desde a máis triste desesperación á máis escura luxuria. Non sei se foi o plano da choiva no funeral de Ava o que a conmoveu, e quedamos de acordo en que ela merecía o título de condesa descalza. A min estábame permitido aspirar a emular ao papel de Bogey. Marchou coa coroa na cabeza e un bico de despedida.

  • Se che compre algo, asubía.

Riu aquela chiscadela, que acaso non sexa máis que un decorado que veño de me inventar para traer a este instante. Aquilo era un adeus, e aínda que volvemos coincidir, foi sempre fugazmente: a aristocracia sempre vende caro o seu tempo, e eu xa non tiña un papel que ofrecer.

Chove, mentres unha rede social esparexe hoxe as súas cinsas no meu sofá.  Asáltame por sorpresa a verdade de que hai un ano que a condesa asaltou o pazo dos ceos e chove.

Chove pra que eu soñe.