Fai o que debes (2)

O home contemplou o lameiro que se estendía aos seus pés: as cabras tíñano pacido a conciencia, e apenas quedaba pasto para unha semana. Ese foi o resultado do seu cálculo, mentres aloumiñaba a cabeza do can: levaba con el nove anos. Nove anos nos que defendera as ovellas dos lobos – e dos ladróns de años- como ningún outro can que tivera antes. O animal non deixaba entrar a ninguén a calquera couto onde deixara as ovellas, e mesmo podía marcarlle ata onde quería que paceran os animais. Dicíalle:

– Sultán! Deica aquí!

Deitaba o pau no chan sinalando unha das columnas de pedra que sostiñan o valado metálico e alá se deitaba o cadelo. Nin ovella nin cabra, nin carneiro nin cabrón se atrevían a pisar a liña imaxinaria que formaban o pau, o cadelo, e os postes do valado.
Claro que o animal collera fama de malo. Poñía a mesma canseira en manter as ovellas alindadas que en manter á xente arredada do rabaño. E cando pasabas polo camiño e aqueles setenta quilos abaneaban a tela mentres o animal ladraba coma un esganado, os pelos rispábanselle a calquera. No verán, unha das raparigas do Anselmo caera de cú co susto, e o túzaro buscáralle as cóxegas dicindo que se era un can perigoso e se tiña os papeis do can e tumba que dálle. Que non quería volver ter que chamarlle a atención e chaparrachá.
A Sara dixéralle que o Anselmo viña coa rapazallada pasar a ponte da Inmaculada, así que, sentindo a picada dunha navalla no corazón, colleu a cadea e amarrou o can a un poste, cerca do caseto onde durmía, longo abondo para gardar o cortello das cabras, pero curto bastante para que non puidera achegarse ao valado do camiño.
O festivo pasaba sen outra novidade que a carraxe que lle deu o bico revirado do Anselmo ao ver o can atado. O talabarte ata se permitía berrarlle e acenarlle para encirralo, e o can esganábase tratando de responder a aquela provocación. Así que colleu o pau ferro – o mesmo co que matara o lobo que se botara ás ovellas cando o can era aínda cachorro- e foise alá.

-Home, Anselmo, que, como vai a cousa por alá abaixo?

-E logo, onde vas co pau ferro?

-Dixéronme que andaba un raposo dando voltas polas Bouzas, e vou ver que hai de verdade na cousa.

-Algo me dixo a nai…

-Seica lle matou todas as pitas á Isolina, onte á noite.

-Seica… Voume, que logo son horas de xantar.

Viuno subir a costiña sen volver a cabeza e entrou mirar se tiña auga a facenda, e o can. O animal lambeulle a man e el rañoulle o couquizo. Logo de comprobar que todo parecía estar como debía, pousou o pau ferro e mirou o reloxo. Ou apuraba ou xa non chegaba á ferretería. Mirou o ceo, pensou se meter as cabras no cortello, pero a presa empuxouno e deixounas fóra.
Xa de volta, abriu a xanela para refrescarse: o climatizador afogábao, afeito como estaba a pasar o tempo ao aire, e na furgoneta non había maneira de o desconectar. Tiña a temperatura ao mínimo e aínda así…
Sentiu latir os cans en canto baixou o vidro e no medio do estrondo da grea escoitou a voz do Sultán. Calcoulle ao ferro e entrou a toda presa no lugar. Deixou o coche diante da casa e marchou ao prado onde deixara as cabras. Tres cans rodeaban ao Sultán e mentres un o levaba pra diante o outro mordíao por detrás, pero o can defendíase daqueles tres, e defendía ás cabras, arrecantadas entre o cortello –coa porta pechada polo aire- e o caseto do can, ao que lle corría o sangue polo lombo e as patas.
Coñeceu os cans. Non os había coñecer. Aquel can branco que levaba o transmisor era un fillo de puta que xa se botara a non se sabe cantos rabaños. Pegaban na presa e o xabalí levábaos onda houbese un rabaño para disimular o seu rastro, e entón os cans encirrados botábanse ás ovellas, cabras, burros… o que se lles puxera por diante. A maiores, nos últimos tempos, xa non se cazaba a escopeta. Os cans adestrábanse para aguantar o porco mentres o dono tiraba de coitelo e sacrificaba con el o animal. Abriu a cancela berrando e estrañando o pau ferro. En sentindo a voz do home os cans arredáronse e buscaron por onde fuxir. El chegouse ao animal, que o recoñeceu alasando antes de caer derreado, botando escuma rubia pola boca. Recolleu o pau ferro disposto a lle medir o lombo a algunha daquelas bestas, pero antes de os alcanzar viunos agatuñar pola tea metálica do valado e escapar a correr.
Mirou cara a fraga. Baixou un dios e volveu onda o can. Colleuno en brazos e marchou con el ao veterinario. Tiña que tranquilizarse. Pero mentres o can caiñaba no asento de atrás a culpa mordíalle o peito e a carraxe alampaba como a palla nas brasas.

Deixar unha resposta

introduce os teu datos ou preme nunha das iconas:

Logotipo de WordPress.com

Estás a comentar desde a túa conta de WordPress.com. Sair /  Cambiar )

Google photo

Estás a comentar desde a túa conta de Google. Sair /  Cambiar )

Twitter picture

Estás a comentar desde a túa conta de Twitter. Sair /  Cambiar )

Facebook photo

Estás a comentar desde a túa conta de Facebook. Sair /  Cambiar )

Conectando a %s