Fai o que debes

O can levaba media hora caiñando arredor do coche, con esa ladaíña que bota cando quere algo que non pode conseguir. A última vez que lla oíra fóra cando se encontrou coa cadela do veciño e ela deu en mostrarse como o que é: unha cadela amorosa e con gana de troula. E o pobre animal intentábao: quería animarse e participar na festa, pero os anos pésanlle no lombo, mirábaa correr arredor del e … caiñaba.
Así que, estamos en que o can levaba media hora caiñando arredor do coche, e eu levaba media hora preguntándome se tería atopado outra vez ao ourizo cacho e choraba porque lle ensinaba os picos, ata que caín na conta de que a cadela do veciño levaba tamén media hora ladrando, a pesar da reconvención do amo e contra toda a súa mansedume. Tiña que haber algo alí, e saín ao lusco fusco despois de apañar unha lanterna algures – tiven que revolver varios caixóns – e fun cara aquela morea de pelo negro alarmada e comicamente amedoñada por algo que rebulía por baixo do chasis. Coa primeira luzada que botei por baixo dunha roda vin moverse uns pés, e acordei os primeiros meses do meu vello: cando medraba tanto que os pequenos que tiña por amigos se arredaban do brutallán que os machucaba con cada empurrón. Os pequenos arredábanse del e … caiñaba.
Si, alí, amorriñado debaixo do aceiro, estaba o cachorro. Orellas longas e caídas, corpo de fuso branco cunha manta marrón no lombo. E dentes. Parecía un cachorro de sabuxo, pero defendía a súa liberdade como un lobo. Buscando algún dos cazadores do lugar – que habían saber de onde fuxira aquel aventureiro – batín no veciño e mal que ben o home foi quen de sacalo de baixo da furgoneta, iso si: a captura pagouna con sangue; o cadelo deixou marcada a súa inconformidade coa nosa intención de volvelo ao seu lugar de procedencia. Non quixo probar nada do que lle ofrecemos, nin un grolo de auga. E mal aturou finalmente uns poucos mecos, arrecantado contra a reixa que cruzara procurando … non quero saber o que.
Logo de varias chamadas telefónicas descubrimos a fuga múltiple: catro irmáns fuxiran aquela tarde dunha canceira que non quedaba moi lonxe. Tiñamos nas mans ao derradeiro rebelde. Axiña virían buscalo para levalo onda súa nai. Chamou un claxon no cima do lugar e detrás apareceu un home que eu non coñecía para levar o animal. Seica non era o dono, pero viña enviado por el. Colleuno no colo e aloumiñouno para o tranquilizar.
Despedinme del co sentimento do deber cumprido.

Máis tarde, noutra conversa, alguén comentou que non era a primeira vez que escapaban os cans daquela canceira. Falouse dun can que andara dando voltas polo lugar varios meses, que fóra o dono quen o botara da casa a paus, e que, reclamado para facerse cargo do animal, dera como resposta:

– Pégalle un tiro.

Deixar unha resposta

introduce os teu datos ou preme nunha das iconas:

Logotipo de WordPress.com

Estás a comentar desde a túa conta de WordPress.com. Sair /  Cambiar )

Google photo

Estás a comentar desde a túa conta de Google. Sair /  Cambiar )

Twitter picture

Estás a comentar desde a túa conta de Twitter. Sair /  Cambiar )

Facebook photo

Estás a comentar desde a túa conta de Facebook. Sair /  Cambiar )

Conectando a %s