Días sen gloria

Este foi un deses días que pasan e desaparecen. Se me preguntaran que é a felicidade case diría que unha suma de días que pasan e desaparecen. Son eses días que, cando te ergues, nin sequera te fixas no tempo que fai. Limítaste a poñer a roupa axeitada e saír correndo ao traballo. Non te fixas na forma de gato da nube que baila enriba da serra mentres devoras un almorzo preparado con presa e saes correndo para o traballo sen pensar que pasaría se o ascensor quedase parado entre dous pisos. Nin sequera te imaxinas que alí encerrado podías botar esa soneca que tanto  che compre, agardando polo empregado que acudiría a liberarte, ou que podías descubrir en que consiste a claustrofobia por experiencia propia logo de dous días pechado no ascensor porque ninguén foi capaz de reparar a avería… non, cando prendes o coche camiño do traballo non tes a sede de dous días atravesada na gorxa, e cruzas o semáforo a toda velocidade porque a luz vai marela e non che dá igual esperar que correr. O seat que entra pola esquerda non cha vai dar: está lonxe de máis e entras na rotonda cunha sensación de invulnerabilidade que te acompaña cando entras ao choio. Hai tanto traballo pendente que te conformas con sacar o que tes diante, e vas amoreando tarefas para o resto da túa vida mentres completas o da xornada. Con algo de sorte tomas un café a media mañá, pensando que tes que recoller aos rapaces de camiño á casa, e a ver que raio vas xantar. A televisión abóuxate desde a sala, así que sobes o volume da radio mentres mastigas e comentas coa persoa que amas, que acaba de entrar pola porta tan derreada coma todos os días, para pousar o seu cansazo na mesa mentres lle pos o prato do xantar diante. Na televisión escoitas por enésima vez que a crise está superada, pero a conta do banco está pelada coma o traseiro dun mandril, que estás case a fin de mes pero aínda non chegou ningunha das dúas nóminas, e pensas como podían facer teus pais para vivir cun só salario e inda por riba mandarte a estudar esa carreira que non che vale de nada no único curro que conseguiches pillar despois de dous anos no paro. E veu a voda e os cativos e acabáronse as cañas pola tarde e as copas do sábado. Xantades e ides estomballarvos no sofá cos pequenos brincando arredor mentres os debuxos berran na televisión, ata que chega a noite –quizais antes fuches andar atado a ese can que os rapaces se comprometeron a sacar de paseo se llo mercabas- e despois da cea mirades todos unha película que viches xa outras trescentas veces. Non viches o solpor incendiando o ceo, nin o paxaro cantando na varanda do balcón. Tampouco o home afogado coa súa neniña agarrada á camisola enchoupada do home que encheu as noticias da noite. O sangue no voso televisor era de mentira: non eran máis que terroristas árabes. Mañá tes que botar gasolina, pensas, mentres pousas a cabeza no traveseiro e prendes nun sono negro e sen soños.

Iso ten que ser a felicidade. Senón non se entende nada.

Deixar unha resposta

introduce os teu datos ou preme nunha das iconas:

Logotipo de WordPress.com

Estás a comentar desde a túa conta de WordPress.com. Sair /  Cambiar )

Google photo

Estás a comentar desde a túa conta de Google. Sair /  Cambiar )

Twitter picture

Estás a comentar desde a túa conta de Twitter. Sair /  Cambiar )

Facebook photo

Estás a comentar desde a túa conta de Facebook. Sair /  Cambiar )

Conectando a %s