Día de feira

Bo. En rigor hoxe non é feira, digamos que foi mañá de mercado. E foi mañá porque da mesma maneira que a feira se desfai co xantar, o mercado aínda se desfai antes. O que non me presta dos días de feira –ou de mercado- é que non podo cruzar pola rúa da praza de abastos cara a ponte do Barbaña e a carreira do rei Carriarico, que ten méritos abondo para merecer unha égloga el só, pero hoxe non vai ser o día.

Non poder cruzar a ponte significa que para estacionar o coche teño que metelo no aparcadoiro que hai por baixo da Alameda, o que supón chinchar dez euros por algo que normalmente consigo de balde, e non é que me chiste moito. Pero chegando co tempo xusto tiven que pagar o fielato, e baixei por aquelas pedras rodeado de reclamos:

– A tres eeeuuros!

– ¡Bueno, bonito y barato!

– O mellor xénero!

Si, aínda cismaba no día de onte, do que non contei que cruzaron o meu camiño case todas as novas da actualidade. Indo cara a estación estaban alí a ambulancia medicalizada e dous coches da municipal, que de regreso quixen evitar baixando pola Avenida das Caldas, para embocar no atasco xerado na Ponte Nova polo home que ollaba o río polo lado da varanda que non era. Vinte minutos para cruzar trescentos metros, e ver chegar outra ambulancia mentres cruzaba a pegada de Eiffel na cidade sen saber que acontecera. O ghuasá mandoume despois da sesta unha filmación perfecta do evento, na que puiden apreciar a perfecta caída de aquel individuo ate que desaparecía, tragado polo río, e o xornal de hoxe traía unha crónica á que lle faltaban detalles, detalles que o persoal de urxencias do CHUO nunca completará nesta crónica. Supoño que a xente que o mirou tirarse estaba alí concentrada por causa do incendio, e de protagonistas dunha traxedia pasaron a espectadores de outra.

Quixen mercar unhas alparagatas, un pequeno agasallo, pero a presa do momento empuxoume a deixalo para a volta e subín apurado polo reloxo á miña xeira: amargar o verán dos malos estudantes, cousa que non acabei nunca de tragar como é debido, igual que empapulo coa predisposición á ignorancia. Unha das cousas máis amargas de querer aprender é que vives entre xente que nin sabe, nin quere aprender, nin quere que os demais saiban. Non son moitos, o caso é que fan tanto ruído que parecen mais dos que realmente son, e neste mundo no que a aparencia é a lei, os que queremos saber vivimos apertados entre a parede da superstición e a espada da consigna:

– Ti é que o sabes todo…

Que hoxe era día de reparto de notas, vaia, e nin un nin dous estudantes marcharon sen recoller as indicacións para preparar unhas segundas oportunidades que non van atopar alá onde nin saben nin queren saber que se dirixen. Esta actitude estase expandindo coa forza do big-bang, coa escusa de que tanto ten saber como non: en fin de contas acabas coa bandexa na man ou na caixa do supermercado… e iso cando hai sorte. E ti tratas de evitar esa caída cunha sobredose de xenerosidade demasiadas veces mal entendida.

Claro que quen son eu para dicir nada. O que vale, vale, e o que non a dar clase. Supoño que podo reflexionar sobre iso nos próximos dous meses…

E acabou a feira e volvín sen alparagatas. Merda.

Deixar unha resposta

introduce os teu datos ou preme nunha das iconas:

Logotipo de WordPress.com

Estás a comentar desde a túa conta de WordPress.com. Sair /  Cambiar )

Google photo

Estás a comentar desde a túa conta de Google. Sair /  Cambiar )

Twitter picture

Estás a comentar desde a túa conta de Twitter. Sair /  Cambiar )

Facebook photo

Estás a comentar desde a túa conta de Facebook. Sair /  Cambiar )

Conectando a %s