Mes: Xuño 2019

Días sen gloria

Este foi un deses días que pasan e desaparecen. Se me preguntaran que é a felicidade case diría que unha suma de días que pasan e desaparecen. Son eses días que, cando te ergues, nin sequera te fixas no tempo que fai. Limítaste a poñer a roupa axeitada e saír correndo ao traballo. Non te fixas na forma de gato da nube que baila enriba da serra mentres devoras un almorzo preparado con presa e saes correndo para o traballo sen pensar que pasaría se o ascensor quedase parado entre dous pisos. Nin sequera te imaxinas que alí encerrado podías botar esa soneca que tanto  che compre, agardando polo empregado que acudiría a liberarte, ou que podías descubrir en que consiste a claustrofobia por experiencia propia logo de dous días pechado no ascensor porque ninguén foi capaz de reparar a avería… non, cando prendes o coche camiño do traballo non tes a sede de dous días atravesada na gorxa, e cruzas o semáforo a toda velocidade porque a luz vai marela e non che dá igual esperar que correr. O seat que entra pola esquerda non cha vai dar: está lonxe de máis e entras na rotonda cunha sensación de invulnerabilidade que te acompaña cando entras ao choio. Hai tanto traballo pendente que te conformas con sacar o que tes diante, e vas amoreando tarefas para o resto da túa vida mentres completas o da xornada. Con algo de sorte tomas un café a media mañá, pensando que tes que recoller aos rapaces de camiño á casa, e a ver que raio vas xantar. A televisión abóuxate desde a sala, así que sobes o volume da radio mentres mastigas e comentas coa persoa que amas, que acaba de entrar pola porta tan derreada coma todos os días, para pousar o seu cansazo na mesa mentres lle pos o prato do xantar diante. Na televisión escoitas por enésima vez que a crise está superada, pero a conta do banco está pelada coma o traseiro dun mandril, que estás case a fin de mes pero aínda non chegou ningunha das dúas nóminas, e pensas como podían facer teus pais para vivir cun só salario e inda por riba mandarte a estudar esa carreira que non che vale de nada no único curro que conseguiches pillar despois de dous anos no paro. E veu a voda e os cativos e acabáronse as cañas pola tarde e as copas do sábado. Xantades e ides estomballarvos no sofá cos pequenos brincando arredor mentres os debuxos berran na televisión, ata que chega a noite –quizais antes fuches andar atado a ese can que os rapaces se comprometeron a sacar de paseo se llo mercabas- e despois da cea mirades todos unha película que viches xa outras trescentas veces. Non viches o solpor incendiando o ceo, nin o paxaro cantando na varanda do balcón. Tampouco o home afogado coa súa neniña agarrada á camisola enchoupada do home que encheu as noticias da noite. O sangue no voso televisor era de mentira: non eran máis que terroristas árabes. Mañá tes que botar gasolina, pensas, mentres pousas a cabeza no traveseiro e prendes nun sono negro e sen soños.

Iso ten que ser a felicidade. Senón non se entende nada.

Día de feira

Bo. En rigor hoxe non é feira, digamos que foi mañá de mercado. E foi mañá porque da mesma maneira que a feira se desfai co xantar, o mercado aínda se desfai antes. O que non me presta dos días de feira –ou de mercado- é que non podo cruzar pola rúa da praza de abastos cara a ponte do Barbaña e a carreira do rei Carriarico, que ten méritos abondo para merecer unha égloga el só, pero hoxe non vai ser o día.

Non poder cruzar a ponte significa que para estacionar o coche teño que metelo no aparcadoiro que hai por baixo da Alameda, o que supón chinchar dez euros por algo que normalmente consigo de balde, e non é que me chiste moito. Pero chegando co tempo xusto tiven que pagar o fielato, e baixei por aquelas pedras rodeado de reclamos:

– A tres eeeuuros!

– ¡Bueno, bonito y barato!

– O mellor xénero!

Si, aínda cismaba no día de onte, do que non contei que cruzaron o meu camiño case todas as novas da actualidade. Indo cara a estación estaban alí a ambulancia medicalizada e dous coches da municipal, que de regreso quixen evitar baixando pola Avenida das Caldas, para embocar no atasco xerado na Ponte Nova polo home que ollaba o río polo lado da varanda que non era. Vinte minutos para cruzar trescentos metros, e ver chegar outra ambulancia mentres cruzaba a pegada de Eiffel na cidade sen saber que acontecera. O ghuasá mandoume despois da sesta unha filmación perfecta do evento, na que puiden apreciar a perfecta caída de aquel individuo ate que desaparecía, tragado polo río, e o xornal de hoxe traía unha crónica á que lle faltaban detalles, detalles que o persoal de urxencias do CHUO nunca completará nesta crónica. Supoño que a xente que o mirou tirarse estaba alí concentrada por causa do incendio, e de protagonistas dunha traxedia pasaron a espectadores de outra.

Quixen mercar unhas alparagatas, un pequeno agasallo, pero a presa do momento empuxoume a deixalo para a volta e subín apurado polo reloxo á miña xeira: amargar o verán dos malos estudantes, cousa que non acabei nunca de tragar como é debido, igual que empapulo coa predisposición á ignorancia. Unha das cousas máis amargas de querer aprender é que vives entre xente que nin sabe, nin quere aprender, nin quere que os demais saiban. Non son moitos, o caso é que fan tanto ruído que parecen mais dos que realmente son, e neste mundo no que a aparencia é a lei, os que queremos saber vivimos apertados entre a parede da superstición e a espada da consigna:

– Ti é que o sabes todo…

Que hoxe era día de reparto de notas, vaia, e nin un nin dous estudantes marcharon sen recoller as indicacións para preparar unhas segundas oportunidades que non van atopar alá onde nin saben nin queren saber que se dirixen. Esta actitude estase expandindo coa forza do big-bang, coa escusa de que tanto ten saber como non: en fin de contas acabas coa bandexa na man ou na caixa do supermercado… e iso cando hai sorte. E ti tratas de evitar esa caída cunha sobredose de xenerosidade demasiadas veces mal entendida.

Claro que quen son eu para dicir nada. O que vale, vale, e o que non a dar clase. Supoño que podo reflexionar sobre iso nos próximos dous meses…

E acabou a feira e volvín sen alparagatas. Merda.

Un día de xuño

Onte un paxaro estrapazouse contra o cristal da fiestra. Aínda queda un resto das súas penas apegado na letal transparencia. Non o vin: so sentín o golpe e os meus ollos bateron naquela penuxe diminuta apegada no vidro. Abrín aquela porta a outro mundo con moito coidado, pero aquela ave marchara xa, vai ti saber se coa lección aprendida, pero eslombada e mancada de certo.

Así son as simplezas: parecen un camiño aberto e acabas deixando os dentes contra unha parede. Non sei como se me acordou escribir isto, tal vez, simplemente, necesitaba escribir algo despois de moitos días, meses, case podiamos dicir que anos, sen escribir unha páxina coa consciencia de comezar un camiño.

Hoxe o camiño deixoume ao mediodía, na estrada, o cadáver dunha pomba aínda intacto, que evitei pisar con cautela, pendente do retrovisor cun ollo e co outro no camiño. Subía eu á merecida homenaxe a dúas mestras de lingua, desas mestras de caderno, lapis, marxe e escrupulosa ortografía; esas mestras que se fan odiosas mentres sofres a súa afiada rectitude e que, co paso dos anos, acabas por amar cun fervor fanático. Dicía Neruda, tan malquerido hoxe, “que la severidad sea una condición de la alegría / para que así seamos indestructibles”. Canto doe a severidade, e como gorenta a alegría de vivir sen medo. Antes de encetar a miña viaxe, un coche atravesóuseme no camiño. Estaba eu aparcado –mal, digámolo claro- e un utilitario branco como unha patena atravesóuseme diante, de maneira que nin me deixaba saír nin el daba manobrado para saír do apuro en que estábamos os dous. Estaba a piques de abouxalo a pitadas cando vin aquel aceno. Quería que fose alá. E fun.

– ¿Podría indicarme para dar la vuelta, por favor?

O ton de aquel home non deixaba lugar a dúbidas: tamén el tivera unha mestra de dicción pulcra e amante das liñas rectas. Así que indiqueille como cometer o pecado que eu mesmo cometera minutos antes, dando volta ao coche na explanada do xardín, naquelas lousas que conducían ao garaxe onde eu agardaba que el saíra de diante. Vin o “L” no cristal de atrás e quixen comprender: ou acababa de sacar o carné, ou non acababa de afacerse ao cambio manual, ás dimensións do coche ou á posición do condutor nas mingurrias que nos venden hoxe, nas que é imposible ver o morro do coche e tes que adiviñar ata onde podes chegar sen esnafrarte. Dúbidas que me ofrecera aquel acento suave co que se dirixira a min cando me falou.

– ¿De donde vienes?

Os dous sabiamos que había pouco que chegara, e así todo encontraba a súa explicación.

– De Colombia.

Puiden contestarlle que eu nacera panameño. Pero o único que dixen  foi, mentres podía oírme:

– Buena suerte.

Na homenaxe houbo palabras emotivas, discursos e bágoas, agasallos, erudición, amor e bo viño para regar un xantar espléndido. De volta, no Roupeiro, o que fora corpo de pomba era unha mancha branca no asfalto. Este é –de momento- case un país libre.