Antroido

Non o vin chegar. Máis tarde, cando xa era tarde para el e para min, dixéronme que botara toda a tarde dando voltas detrás da casa.

– Pensamos que trouxerades un can pequeno…

Pequeno e vello, xordo e cego. Antes de saír ver que era o que pasaba con aquel animal do que me acababan de dar razón, a Rosario vírao caer na caldeira. Un can caendo nun rego! Moi mal tiña que estar… E saín mirar que era o que había. Alí, detrás da cancela, no medio da herba á que a auga destes últimos meses lle alongara os dedos, había un canciño de pelo louro, pouco máis dunha cuarta levantaría do chao: un canciño que procuraba un camiño entre os dedos húmidos da herba que apertaban o seu corpo enchoupado e aterecido. Funme achegando cos seus ollos fixos naqueles meus andares cautelosos. Cando a distancia se reducíu como a dez pasos botou a correr buscando o norte: procurando a cancela de saída á estrada. De camiño bateu co ladrar acelerado, histérico, do Turco, que detrás daquela tea metálica berraba, coma sempre, adoecido, contra aquel estraño acabado de chegar. O seu rostro branco volveuse cara min na porta pechada da cancela, e co que lle quedaba de folgo volveu cara atrás, nunha procura do Sur que debuxaba na orballeira un arco para manter e aumentar a distancia que nos arredaba. Repetimos este xogo tres veces: desprezou as lonchas de xamón de iork que lle atravesei no camiño. Topenexou na tea metálica que protexe a cerdeira e volvemos subir camiño da Estrela Polar, eu buscándoo e el fuxindo con pouco entusiasmo e moito cansazo, guiándose, mal, coas súas ulideiras de can urbano, os ollos abrasados pola idade e un oído duro como as pedras do valado, que non escoitou tampouco as chamadas da veciña, que encerrara ao Turco para preguntar por aquela estraña danza que traiamos.

– Vino onte á tarde dando voltas detrás da vosa casa e pensei: teñen un can novo!

– Que vá! Levamos unha hora dando voltas…

Conteille o caso. Ou mellor, a miña hipótese. Un coche parou na pista. Igual podía ter parado na beira da estrada, pero algo de vergonza empuxara ao chofer buscar un lugar aínda máis solitario. Co Sol caendo, abríu a porta daquel auto, como tantas outras veces que o tiña levado pasear. O animal, confiado no costume, baixou con présa, que a vexiga, cos anos, aperta máis. Estaba aliviándose contra un poste da luz cando aquela porta pechou e o coche alancou, deixándoo atrás. Nin sequera o perseguiu: a estupefacción, o cansazo e a tristeza paralizárano. Un ladrido empuxouno contra aquel valado metálico, e foino seguindo, buscando o amparo dun camiño. Así deu co vieiro que leva á nosa casa. Debeu botar a noite no tubo de cemento que está de par da leña. Alí dentro non chovía. O único amparo que deu atopado entre a néboa dos ollos e a escuridade que se achegaba. Mal sabía el cantas veces paraba o zorro por aí.

E con isto morreu o conto e dei volta, ver que fora do can louro coa neve dos anos pegada no fociño. Xa non estaba. Busqueino, pero aquela ánima cansa dera con algún carreiro para a súa nova condición de vagamundo.

Algures, un pai sinvergonza saca carteis pola impresora para lavar a súa conciencia diante de dous cativos ansiosios, que gastaron xa un rolo de celofán e unha morea de esperanza nas farolas desa avenida que atraveso todos os días camiño do traballo. Ata que un día, farto de aguantar preguntas que non pode responder, crava outro cravo, e merca unha dose de esquecemento. Un amor de canciño, de corpo de chocolate…

Deixar unha resposta

introduce os teu datos ou preme nunha das iconas:

Logotipo de WordPress.com

Estás a comentar desde a túa conta de WordPress.com. Sair /  Cambiar )

Google photo

Estás a comentar desde a túa conta de Google. Sair /  Cambiar )

Twitter picture

Estás a comentar desde a túa conta de Twitter. Sair /  Cambiar )

Facebook photo

Estás a comentar desde a túa conta de Facebook. Sair /  Cambiar )

Conectando a %s