Diario atorrante dun pesimista (1)

Teño que dicir, primeiro de nada, que isto podía ter como título “Diario dun pesimista atorrante” e non creo eu que nada cambiase. Saiban pois, que de seguir lendo, poden bater coa parede máis dura, pois o que segue son reflexións do calibre máis obscenamente misántropo.

Como diario, isto ten que comezar pola primeira hora da mañá, na que a desconsideración máis absoluta do meu can tiroume da cama ás cinco e media coa desculpa dunha urxencia que so podía igualar a da miña próstata. Ese malcriado emperrouse en sacarme ao frío da madrugada en tan intempestivas horas, e así dei en encetar o día como acostumo desde que nos une esa entrañable correa: metendo as mans na merda, plástico por medio, si, pero… Escusan preguntarme que opino da necesidade de suprimir as bolsas de plástico.

Acaso esa sexa a razón da miña escasa inclinación ao optimismo, ou quizais todo teña que ver coa idade, que a medida que nos descubre a cabeza tamén a deixa máis exposta a esa clase de pensamento pastosamente despreciativo da intelixencia allea, se é que tal cousa pode ser aceptada en algunha circunstancia. Con estes vimbios: madruga, vellice e falta de almorzo -o café acabáraseme a noite anterior, e do leite xa mellor non falo- saín ao encontro do día, cunha pruma que ten a manía de escribir cando e como lle peta, razón de levarnos tan a ben: coñecémonos de vello.

Tendo por oficio o de mestre, esta predisposición do ánimo non é a máis propicia para abrazar a fermosa perspectiva dunha xa tan agardada como parece que distante xubilación. A cuestión ven sendo que se es profesor de matemáticas tes que explicar como transformar unha oración nun cálculo. Por exemplo: se o lado dun cadrado aumenta en dúas unidades, a súa superficie aumenta en vinte… Digamos que cando tes repetido isto inúmeras veces ao longo de moitos anos, encontrar a dose de paciencia e amor necesarias para preguntar, outra vez:

Cómo se calcula a superficie do cadrado?

é unha arte que xa quixeran os practicantes do Tai-Chi. Quince minutos despois, o problema está resolto no encerado e XXX, alá no fondo, pregunta:

Haino que copiar?

Señores milenials, póñanse como queiran: iso non pode ser unha actitude. E xa o colmo do recochineo ven cando, logo de desprezar todas as explicacións sobre o que lles vai caer enriba o día do exame, cáeche na orella a discusión sobre as optativas que van coller dentro de dous anos:

XXX: eu vou por letras puras, téñoo claro.

Suspiras con alivio, antes de recibir a puñalada.

XXX: seica economía está tirada.

Si home si, dereitiño ao menisterio tiñas que ir. Pero ché! Nunca esas palabras sairán da túa boca: xa sabes que fala de economía política, e cando esta última palabra entra na conversa calquera cousa é admisible.

O asunto debería mellorar na hora seguinte, na que o estudo da madeira presenta a ocasión de regresar á infancia na que aprendiches a serrar mirando como o facía teu pai. Non é que meu pai sea mala xente, pero como comunicador educacional tiña o xenio algo vivo, non sei se me explico… E mellora: polo menos un mozo e cinco mozas acaban sabendo serrar. O mozo e unha delas xa sabían: igual non debía entrar na conta, pero postos á cousa, haberá que fachendear un algo, digo eu.

Co ánimo reconfortado polo éxito vaste enfrontando ao longo da mañá ás sinuosidades da xornada, e cas no xantar e no nobre exercicio da dieta. Permítanme omitir esta amargura, que rematou esmagada pola última das novas do parte do mediodía:

“… a muller, retida nun zulo polo seu noivo, foi liberada pola policía, circunstancia que aproveitou para botarse aos gardas demandando a liberdade do seu encarcerador…”

Desculpen que non siga. Nunca fun eu partidario da tortura.

Deixar unha resposta

introduce os teu datos ou preme nunha das iconas:

Logotipo de WordPress.com

Estás a comentar desde a túa conta de WordPress.com. Sair /  Cambiar )

Google photo

Estás a comentar desde a túa conta de Google. Sair /  Cambiar )

Twitter picture

Estás a comentar desde a túa conta de Twitter. Sair /  Cambiar )

Facebook photo

Estás a comentar desde a túa conta de Facebook. Sair /  Cambiar )

Conectando a %s