A tentación

Escribir non é unha actividade ben remunerada nen moi agradecida.

A maior parte do tempo pásalo só, lendo para te documentar ou escribindo, pero non escribes páxinas do teu libro: escribes notas para unha personaxe, notas para a trama, inventas unha reviravolta do papel dunha personaxe, daslle voltas a unha frase que non acaba de encaixar ou de quedar como debería, que todo parece que anda ben pero ti sabes que non, e segues a probar, a deixar que esa parte inaccesible do cerebro que fai que o texto flúa de forma inconsciente actúe -ou que cheguen as musas, que ven sendo o mesmo.

Para a maioría das persoas escribir é algo máxico e simple: pura cuestión de sentar e darlle á pluma ou á tecla, segundo a preferencia persoal, e deixar que a cousa vaia indo. Os máis atrevidos mesmo che dan o argumento da “novela infalible”, o best seller seguro, o éxito certo. Naturalmente evitas cortesmente preguntar por que razón non escriben eles esa novela, canción ou obra de teatro, e nin sequera anotas a menor das suxestións, porque se xa non das escrito as túas, por qué razón habías escribir as novelas doutro? De non ser que ese outro sexa un editor que pague por adiantado, rara avis por certo, e eu diría que esa especie nunca apareceu por estos lares.

En resumidas contas: escribir é andar cos fusibles queimados vinte horas ao día, barrenando como un descosido para que as cousas encaixen e, con sorte, dúas horas de letras que deslizan con fluidez sobre o folio branco, compoñendo esa historia que querias escribir porque leva anos corroéndoche os miolos. Cando tes sorte e te visitan as musas, convérteste nun friki que non escoita, non ve, non sente, non padece, do que todo o mundo se arreda porque, literalmente, estás noutro mundo e nunca se sabe que pode ocorrer cando diferentes universos entran en contacto.

Despois de todo iso, pelexarás co editor -se o consigues- por cada unha das túas ocorrencias, terás que aceptar a humillacion de que a brillante frase da páxina 217 non hai quen a entenda, e que máis che valería ir pensando onde poñer unhas cantas comas e varios puntos e… Por favor, que non teñamos que ir ao dicionario cada dúas frases!

Se sobrevives a esa batalla e aínda te identificas co que sae do prelo, afrontarás unha rolda de presentacións -sempre e cando o negocio do teu editor sexa vender os teus libros, que non sempre o é- nas que debes mostrarte accesiblemente celestial, absolutamente orixinal sen o menor rastro de endeusamento, e outros requerimentos que o público adoita demandar das estrelas mediáticas -circo ao que nunca pertencerás, mal que che pese- requerimentos que parecen aumentar conforme diminúe o número de asistentes á promoción.

Por fin chegarás a oír algunha opinión sobre o teu esforzado penar, que seguramente pasará pola acérrima crítica da incorrección política dunha personaxe, a gralla desafortunda da páxina cento setenta e seis ou a petulante conmiseración de ser calificado como “agradable de ler”.

A estas alturas debería estar claro que a literatura é unha profesión para masoquistas, pero podemos engadir que, dos vinte euros que vale cada libro impreso, con moita sorte chegarache un, a volta dun ano, ou dous ou tres, sempre e cando vendas máis dos “x” exemplares que constitúen a “franquicia” do teu contrato de edición.

Así que, se algún de vostedes está a pensar en gañar a vida como escritor, teña en conta, a maiores, que a competencia está formada polos seus colegas vivos, e por todos os mortos con obras con dereitos caducados que poden obterse de balde en cincuenta millóns de páxinas web.

E se, despois de todo isto, aínda sente a necesidade irreprimible de construir a pequena lúa dun planeta morto dunha estrela invisible para o Hubble, fágao. Para os seus ollos. Porque son os únicos que importan.

Naturalmente que escoitará ás sereas. Pero non esqueza como sobreviviu Ulises. E, xa postos, unha última cousa: se se infecta, desengánese, o mal este non ten cura.

Deixar unha resposta

introduce os teu datos ou preme nunha das iconas:

Logotipo de WordPress.com

Estás a comentar desde a túa conta de WordPress.com. Sair /  Cambiar )

Google photo

Estás a comentar desde a túa conta de Google. Sair /  Cambiar )

Twitter picture

Estás a comentar desde a túa conta de Twitter. Sair /  Cambiar )

Facebook photo

Estás a comentar desde a túa conta de Facebook. Sair /  Cambiar )

Conectando a %s