Mes: Setembro 2017

Pura tristeza (3)

Casaron por interese. Polo interese del, que tiña terra que lle saía polos ollos e nin unha cadela para poñela a producir. Asediouna durante anos, polas boas e polas malas: enchéndoa de galanos mentres apuñalaba polas costas en calellas escuras aos seus pretendentes. Ela resistiu, pero chegou un momento no que, entre a choiva avarenta dos pais -cobizosos dun patrimonio amplo no que estrar os ollos, alén daquela súa pequena casa de inquilinos e as tendas que lles daban fartura- e a mansa dos agasallos, amoleceu e viuse no altar sen tempo para pensar aquela resposta.
O convite case o arruína, pero a pouco de aqueles dispendios tocoulle a lotería e con pouco traballo construíron un imperio. Aqueles foron días alegres: paseaban polo mundo asoballando envexas, campando nos restaurantes de moda, brillando nas portadas das revistas de sociedade, fotografados ata o delirio nas escaleiras do pazo familiar e nas festas máis opulentas. Naqueles días el prendía os cigarros con billetes na cara da competencia, e todo foi ben durante un tempo.
Un día –sorpresa- as arcas apareceron baleiras e pegaron a discutir. El partiulle a cara, dúas costrelas e unha perna que eu saiba. Mallouna cada vez que se lle arrepuña: a cada pregunta sobre que fóra dos pesos de prata caíalle unha ostia. Ela sumíuse, calou e recuperou unha parte –a que el consentiu en deixarlle- dos seus negocios. Onte díxolle que marchaba, que non o aguantaba máis. El cargou a escopeta e sentouse a esperar que baixase aquelas escaleiras.

Pura tristeza (2)

Estouno vendo. Está detrás daquela parede, e de cando en vez asoma a cabeza no portelo. Ten o fuciño negro e a cabeza pinta, coma o corpo. Un corpo non moi grande, fino coma un asubío, por non dicir que pesa pouco máis que unha argana. Case podo dicir que lle pesan as manchas no lombo mentres o vexo desconfiar de calquera cousa que se lle achegue a menos de vinte, trinta metros… Sabemos de onde ven. Cando fomos dicir que andaba rondando a nosa casa dixéronnos que lle pegaramos un tiro.

Estouno vendo, desde a fiestra. El sabe que o estou vendo, e os pasos tremelicantes vano achegando á casa. Gústalle. Sei que lle gusta porque a veciña dinos que se nos mete na aira cando non estamos. Que se deita na alfombra da entrada, como tomando as medidas dun soño. Nunca o vimos nela. Vémolo achegarse e fuxir con calquera aceno. Sabemos que esa miga de pan duro que deixamos onte na parede desapareceu, igual que antonte.

A lei di que non podo atendelo –a multa é de cinco mil euros- porque nestes días ata o amor debe estar vixiado polo estado. O estado que subcontrata centros de atención con catro cadelas. Unha atención consistente nun misericordioso encerro. E devolución ao propietario. O da escopeta de máis arriba, se se recordan. Chámolle Ile. De Ilegal, claro. Estouno vendo achegarse e sinto que onte crucei unha fronteira cando comprei o saco do penso.

Eu tamén son ilegal.

 

O que queira entender, que entenda.

Pura tristeza (1)

 

Pura tristeza 1

Hoxe unha compañeira contoume, mentres vixiabamos no patio que os nosos alumnos -a penas entrados na adolescencia, e que non sei se algún día serán quen de pararse a escoitar as “paraules d’amor” de Joan Manuel Serrat- unha anécdota dunha súa compañeira universitaria, non vou dicir de que universidade nin de que facultade.

Seica – e non era a primeira vez- se lle presentou a nai dun alumno a reclamar a nota dun exame. Non sei se se dan conta: a nai dunha persoa maior de idade asume a súa representación para reclamar unha nota nunha materia na que non está formada. Situados na conxuntura, a profesora universitaria contempla estupefacta como, tras recibir a aquela nai sen motivo ningún e fóra do horario de titoría, esta tira de teléfono móbil para fotografar o exame.

Despediuna ipso facto entre protestas e ameazas. Eu non daba crédito. Eu, que con quince anos non podía aturar a vergonza de que miña nai se achegara sequera ao instituto…

Mentres o youtube me aconsella que lle volva botar unha orella a “diamonds and rust” paso pola retina o vídeo que me pousou na retina o twitter, no que pode contemplarse como nun lugar do que non quero acordarme se despide a policía que marcha a repartir paus a Cataluña como se foran a unha guerra entre berridos futbolísticos (a por ellos, oé!) e non, non vou poñer o enlace a ese vídeo. Así que  fago contas e rescato  unha canción para non cortar as veas.

Así que agora estou aquí, agardando pola choiva que vai caer.

Dicía Neruda:

“que la severidad sea una condición de la alegría

 para que así seamos indestructibles”

e sentíndome extraterrestre recordando esa frase vou ver se dou chegado a algunha galaxia moi, moi distante…