Media novela

Anda un estes días buscando tempo para mil cousas. Unha delas é rematar o libriño das “Cinco palabras”. Pensaba eu que a cinco palabras non lle había sacar máis que algún que outro relatiño, pero chegado que fun ao desafío número vinte e seis:

Ténder, fasciación, cómputo, malaco- , recomezar

aquilo que parecía querer constrinxirse aos eixidos colleu camiño de cortiña primeiro e de media leira despois, así que aí andamos, á procura de tempo para completar esta media novela que comeza así:

Ben me gustaría retirar do cómputo dos meus días aqueles que pasei na selva de Guatemala. Todo comezou cos mellores auspicios, pois logo de rematar o post-grao, un meu artigo no Journal of Conchology chamou a atención en Oxford, ofrecéndoseme a posibilidade de acceder a unha praza de profesor auxiliar, o cal, para un biólogo coma min, cuxa única expectativa de atopar un emprego estable ao rematar o post-grao estaba na docencia non universitaria, era como ver abertas as portas do ceo. Miña nai chorou coma unha Magdalena, pois ben sabía que, de marchar, non había volver, pero o pai animábame, dicindo que eles habían estar ben, que a batea seguía dando o seu rédito e que xa se arranxarían. Así que aquela soleada tarde de maio que deixei O Grove -logo dunha boa paparotada e correspondentes tóspiros na praia dos Cabalos, seguida de esmorga na Xiradella cos colegas- collín en Santiago o avión a Londres, e no medio da resaca que me atordaba mentres subía as escaleiras do avión, sabía, mentres escoitaba á azafata, que había tardar en volver, se algunha vez o facía.
Non foi difícil asentarme en Oxford: o salario era bastante digno -este adxectivo é un exercicio de contención que distaba de sentir o día que cobrei a primeira nómina-, e como tampouco tiña grande interese en vivir ao lado da universidade, conseguín un apartamento en Cowley, non moi lonxe da fábrica de coches, na estrada de San Lucas, ou St. Lukes Road, cerca da circunvalación, nun barrio de casiñas baixas tan iguais que case daba medo. O apartamento, se se lle pode chamar así, era un soto dunha daquelas casas, ben acondicionado, e ao que entraba por un lateral, case coma un furón buscando o seu tobo. Pero naquela escuridade eu encontrábame cómodo, e máis aínda pensando que Liz e John, os meus caseiros, que vivían no andar de riba, non compartían o sentimento xeral de desprezo aos académicos que imperaba nos barrios obreiros, e esforzábanse en facerme a vida cómoda, tanto que en catro días recibín un cursiño acelerado de comida inglesa. Meu pai sempre dicía que “onde vaias tes que comer do que dea o país”. Era o que lle dicía a súa experiencia de mariño que navegou os sete mares. A verdade é que iso, naquelas latitudes, requiría un esforzo descomunal, que facía aflorar unha saudade que non sentía en ningunha outra ocasión.
A rápida instalación na rutina académica -teño facilidade para os idiomas, e gusto por aprendelos- deu como resultado que fose incluído nun proxecto de investigación en Guatemala. E cando se me presentou a oportunidade de facer traballo de campo, porque Sir Henry Groke, o meu xefe, xa non tiña idade nin gana de viaxar ao trópico, pensei que aquilo era a vida que sempre soñara. Non polo traballo en si, que non tiña nada de extraordinario: tratábase simplemente de identificar as especies de moluscos que se atoparan nunha escavación arqueolóxica, coa finalidade de seguir os rastros do comercio da época. Pero neno: aquilo era Guatemala, un xacemento maia, a península do Iucatán, que tanto se resistira á conquista dos españois, a das cidades perdidas e os cultos ancestrais, e a min aquilo facíame sentir na pel de Indiana Jones; e xa imaxinaba o libro que había escribir contando as miñas aventuras e descubrimentos na remota selva mesoamericana.
Xa me vía eu camiño dunha cidade perdida, montado nun tren deses de película de vaqueiros, co seu ténder cargado de leña, chifrando polo medio da selva para espantar macacos e loros, perseguido por uns malvados expoliadores de tesouros mentres eu trataba de por a salvo o último fósil de caracol xigante, axudado pola fermosísima Nadjira… Películas.
Daquela pensaba que o de “cagarse pola pata abaixo” era un falar. Un falar, si.

Agradécese calquera comentario.

Deixar unha resposta

introduce os teu datos ou preme nunha das iconas:

Logotipo de WordPress.com

Estás a comentar desde a túa conta de WordPress.com. Sair /  Cambiar )

Google photo

Estás a comentar desde a túa conta de Google. Sair /  Cambiar )

Twitter picture

Estás a comentar desde a túa conta de Twitter. Sair /  Cambiar )

Facebook photo

Estás a comentar desde a túa conta de Facebook. Sair /  Cambiar )

Conectando a %s