Unha vida perdida

Sensualismo, bragancés, cariña, lampadario, galvanocáustica.

Ela era bragancesa, lembrou, mentres analizaba o lampadario buscando a conexión que fallaba. Aquela luz deixara de funcionar había dous días, e a pesar da incomodidade repetida so puidera poñerse a arranxala nese instante, logo de dous días de xantares, ceas e almorzos atravesados por comentarios sardónicos. Susana era así. Nunca pedía as cousas de fronte e polas boas. Dáballe voltas a todo e el tiña que adiviñar en que andaba pensando antes de que llo fixera demasiado evidente, porque de tardar en detectar o que se lle antollaba a vinganza caía sobre el durante unha semana como mínimo. Aínda se preguntaba porque seguía alí, a ollar para el mentres desenroscaba a lámpada e a cambiaba por unha nova.

– Seis euros por unha lámpada. Menuda estafa!

Era iso. Quedábanlle dous ou tres días aguantando a aguillada mordaz daquela súa lingua, como vinganza por non atopar antes dous minutos para arranxar a luz do corredor. Agora xa podían percorrer a longa distancia do salón ao dormitorio sen necesidade de ir agarrándose ás paredes, pensou, mentres lembraba o ovalo triste da bragancesa despedíndose na estación vinte anos atrás.

– Vas vir?

– Claro.

Prometérallo, pero fora incapaz de cumprir. Fóra incapaz de recoñecer que non era aquel sensualismo exacerbado do seu corpo o que lle metía medo, senón a perspectiva de encadearse a un sentimento. Por iso nunca collera aquel camiño, a pesar de que a estrada o tentaba desde entón día si e día tamén, e seus ollos perseguían o asfalto, intuíndo aquela como unha falla inmensa, un grave fracaso, a máis estúpida das decisións. De cando en vez, como agora, botaba os ollos á estrada e soñaba que fuxía ao encontro do seu amor adolescente.

Colleu o desaparafusador e pegou con el no cable para retirar os restos queimados e facer un enganche novo, poñendo “a” cariña, un aceno paifoco que lle agromaba, inevitablemente, cada vez con máis frecuencia, ao se encontrar atrapado naquela vida na que se deixara caer logo de dar voltas como unha buxaina, e mirar de fuxir dela pola xanela do soño.

Ese simple aceno trouxo unha cura galvanocáustica a tanta saudade acumulada: a descarga que o percorreu convenceuno, un segundo antes de morrer, que non, que definitivamente nunca pisaría Braganza.

Deixar unha resposta

introduce os teu datos ou preme nunha das iconas:

Logotipo de WordPress.com

Estás a comentar desde a túa conta de WordPress.com. Sair /  Cambiar )

Google photo

Estás a comentar desde a túa conta de Google. Sair /  Cambiar )

Twitter picture

Estás a comentar desde a túa conta de Twitter. Sair /  Cambiar )

Facebook photo

Estás a comentar desde a túa conta de Facebook. Sair /  Cambiar )

Conectando a %s