Tal como eramos

Epanalepse, tripa, policial, kantiano, cear.

Morreu e non quería dicilo, non quería pegar no conto dicindo que morreu, pero está morto, morreu. Desculpen a epanalepse, pero a tripa revólvese con segundo que cousas, e hai que botalas fora, así sexa repetindo o obvio, para que a dor eslúa no sono, para que o medo non o escorrente.

Era novo, aínda. Este adverbio parece desmentir o cualificativo, pero non. A mocidade é unha goma que estira nalgúns corpos, en poucas -escollidas- cabezas, e rarísimas almas. Parece que foi onte cando tivemos aquel incidente, e o espectro kantiano que me habita nega a posibilidade de reconstruír o pasado, pero eu sigo vendo aquela persecución policial, sigo véndonos correr Santiago de Chile arriba e abaixo, os caldeiros de auga voando desde os balcóns para caer estoupando enriba dos coches: os caldeiros que nos salvaron da malleira e que aínda hoxe non sei se non procurarían o noso lombo.

Había anos que non nos viamos. E hoxe, antes de cear, estaba o seu rostro e aquela mocidade nosa nas noticias. Venceremos nós, cantabamos polas rúas. Encerrado no baño, metín nas orellas os auriculares e subín o volume do ipad ao máximo para escoitar, máis unha vez, a voz perdida de Pete Seeger, unha voz que se escondía entre os berros da miña filla e os ouveos do can, outro ano máis adoecido ao osmar o celo da cadela do terceiro. Non sei que fixen co pasaporte.

 

Deixar unha resposta

introduce os teu datos ou preme nunha das iconas:

Logotipo de WordPress.com

Estás a comentar desde a túa conta de WordPress.com. Sair /  Cambiar )

Google photo

Estás a comentar desde a túa conta de Google. Sair /  Cambiar )

Twitter picture

Estás a comentar desde a túa conta de Twitter. Sair /  Cambiar )

Facebook photo

Estás a comentar desde a túa conta de Facebook. Sair /  Cambiar )

Conectando a %s