Mes: Marzo 2017

Tal como eramos

Epanalepse, tripa, policial, kantiano, cear.

Morreu e non quería dicilo, non quería pegar no conto dicindo que morreu, pero está morto, morreu. Desculpen a epanalepse, pero a tripa revólvese con segundo que cousas, e hai que botalas fora, así sexa repetindo o obvio, para que a dor eslúa no sono, para que o medo non o escorrente.

Era novo, aínda. Este adverbio parece desmentir o cualificativo, pero non. A mocidade é unha goma que estira nalgúns corpos, en poucas -escollidas- cabezas, e rarísimas almas. Parece que foi onte cando tivemos aquel incidente, e o espectro kantiano que me habita nega a posibilidade de reconstruír o pasado, pero eu sigo vendo aquela persecución policial, sigo véndonos correr Santiago de Chile arriba e abaixo, os caldeiros de auga voando desde os balcóns para caer estoupando enriba dos coches: os caldeiros que nos salvaron da malleira e que aínda hoxe non sei se non procurarían o noso lombo.

Había anos que non nos viamos. E hoxe, antes de cear, estaba o seu rostro e aquela mocidade nosa nas noticias. Venceremos nós, cantabamos polas rúas. Encerrado no baño, metín nas orellas os auriculares e subín o volume do ipad ao máximo para escoitar, máis unha vez, a voz perdida de Pete Seeger, unha voz que se escondía entre os berros da miña filla e os ouveos do can, outro ano máis adoecido ao osmar o celo da cadela do terceiro. Non sei que fixen co pasaporte.

 

Satisfacción

Acantazar, semantema, bilbotarra, demarcar, primado.

 

Aquela semana foramos ver o partido con máis entusiasmo do debido. Tiñamos que gañar para non caer outra vez na poza do descenso, e iamos con gana de esgazarnos a berrar por ver se así empurrabamos a bola para que entrara na portería dos bilbotarras. Non é que nos caeran mal, que eran boa xente e levabámonos a ben dende sempre: prohibíannos a entrada nos mesmos campos e sempre coa mesma escusa. Por veces dábanme ganas de meterlle a algún deses estirados o pau da bandeira por onde vos facedes unha idea, que non compre aquí nin semantema para entendernos. Que era chegar á estación e xa estaban a demarcar a zona do campo onde nos tiñamos que sentar e mesmo onde nos deixaban escribir unha carta… se nos portabamos ben, que se non, nin iso nos estaba permitido. Así que a eles non tiñamos gana de os acantazar,  nin sequera para matar o tempo. O tema era que a eles nin lles ía nin lles viña o de gañar ou perder, pero a nós…

Entrando no partido logo se lle empezaron a ver aos tipiños unhas ganas que so podían entenderse se viñan untados, que na radio xa levantaran a lebre polo medio da semana dicindo que se os madrileños e os valencianos andaban cos maletíns a voltas. O Xetafe e o Levante estaban agarrados ao mesmo fío ca nós e o que primeiro o cortara era o que se salvaba:

–         Veñen primados.

Dixo o Serafín, que nisto do vocabulario sempre andaba moi fino.

–         O que pasa é que non sabedes perder…

Era o memo do Lino da Tonecha, que botara anos en Bilbao traballando de camareta e daquela quedáronlle os aires e a camisola do Atleti que traía ao campo cada vez que viñan “os seus”. Os seus. Mona do carallo. Estivo picando en nós todo o tempo, e ben que tiven que agarrar ao Alfredo, que a cada momento cantaba:

–         Estase rifando unha ostia …

Cando meteron o gol que nos metía no pozo, volveuse cara nós dicindo:

–         A segunda, gallegos…

E si, tiven que ir declarar a comisaría. E pagarlle uns dentes novos. Pero quedar, quedei ben a gusto.