Hitch-hiker

A Juan Tallón.

Non mo contaron exactamente así.

O Manuel de Cas Cidrón era un home de poucas falas, máis ben tirando a seco. Tranquilo como un día de verán, tiña ese aquel que facía que ningún can lle ladrase en sitio ningún. Ninguén sabía como podía ser posible, pero a calquera sitio que fose nin o can máis tolo lle ladrou unha vez sequera.

Así que, perdoen vostedes que teña o atrevemento de lles contar este sucedido, pero esa tarde de santiago, coa calor cocéndonos a todos coma se estiveramos no pote do caldo, que nin á sombra dos castiñeiros se paraba para botar unha soneca, o Manuel pegou a falar e deixounos a todos coa boca tan aberta que podían facer nela niño os pardaos e inda non a habíamos pechar.

– Onte fun ao muíño…

Así empezou a cousa. Nada fóra do habitual. Todos iamos ao muíño, uns co carro, outros na besta e os que podían, no tractor. O Manuel é de carro. Ben que podía ter tractor se quixese, con catro fillos na emigración mandándolle cartos, pero el non quere. Di que xa está moi vello para sacar o carné, así que foi ao muíño co carro. Contou que dera en poñerse de parola coa muiñeira, que ten un fillo na Suíza, igual ca el, que aí enfiaron e fóiselles a tarde tan rápido que nin se decatou de que se lle botaba a noite enriba. Os mal pensados dirán que como é viúvo, ben pode facerlle as beiras á filla do Riquitrán, solteira como estivo sempre, que aínda sendo máis nova ca el non é tanto o tempo que se levan… Ao conto, que é outro. O caso foi que se botou ao camiño cos sacos da fariña no cabeceiro do carro, e como os bois saben o camiño da casa, el decidiu viaxar cómodo e deitouse na parte de atrás do carro. Todo foi ben ata que, en chegando á regata, os bois pararon. Como ía cómodo, de primeiras, conformouse con berrarlle ós bois:

– Ei! Bois! Ei!

Se conoce, anque el non o dixera, que na parola baixara algún xarro de viño, porque – iso si que o confesou – tardou en decidir erguerse para ver que raio pasaba, e cando se ergueu foi coa aguillada na man, decidido a facer andar aqueles pousafoles. A cousa foi que cando chegou ó cabezallo, viu que fixera parar os bois.

– O raposo! Alí diante, atravesado no medio do camiño, requicháballe os dentes aos bois…

Agarrou a aguillada e foise cara o animal, pero antes que atinara a levantar o pau xa o bicho brincara ao alto do carro, deitándose detrás dos sacos da fariña

– Como se fora un can!

Arre demo! Nunca ninguén vira nin oíra cousa tal, así que todos preguntamos a unha:

– E que fixeches?

– E que había facer? Levantar a aguillada para botalo!

– E?

– Boteino, si. Para diante dos bois, e alí volveu quedar. Mira que piquei aos bois para que lle pasaran por riba! E nada…

Volveu ver de chegarse ao raposo e chegarlle a roupa ao coiro, pero cá… cando el ía botalo do camiño, o raposo subíaselle ao carro. Se o botaba do carro, o bicho paraba diante dos bois. Se o botaba do camiño, subíaselle ao carro…

– E que acordaches?

– Acordar… non acordei nada. Deixeino durmir no carro e eu senteime no fondo e vin cun ollo no animal e outro no camiño, pero como me pareceu que durmía, e a min tamén me entrou o sono, acabei durmindo eu tamén, ata que na laxe do Peno Redondo, nesa pena onde brincan todos os carros, espertei e vino brincar do carro e perderse no toxal do Gumersindo.

– E, mira, tiveches compañía…

– Compañía? Se o agarro… Non foi o moi cabrón e antes de brincar do carro, non me mexou a chaqueta na que pousaba a cabeza?

Deixar unha resposta

introduce os teu datos ou preme nunha das iconas:

Logotipo de WordPress.com

Estás a comentar desde a túa conta de WordPress.com. Sair /  Cambiar )

Google photo

Estás a comentar desde a túa conta de Google. Sair /  Cambiar )

Twitter picture

Estás a comentar desde a túa conta de Twitter. Sair /  Cambiar )

Facebook photo

Estás a comentar desde a túa conta de Facebook. Sair /  Cambiar )

Conectando a %s