Ano novo

A néboa paira sobre a cidade, sobre a brancura xeada da herba, lambe o aceiro conxelado dos automóbiles esparexendo friaxe no asfalto desolado. Onde debía andar o sol non hai máis ca un muro gris, un muro ou acaso unha poza: a sensación que produce é que o mundo remata na beira da estrada, que a esta hora temperá non acolle ningunha viaxe. Todos os locais teñen a persiana baixada, non hai un mísero bar onde acollerse, así que hai que deixar que os pasos ecoen na beirarrúa deserta, pola que sobe unha muller solitaria. Os pasos da dona son algo tastabeneantes, indecisos, como se subise as escaleiras da resaca tremendo co frío que, con carraxe, debe rabuñarlle as pernas núas. O pelo do can, ao meu lado, rispa, érguese no lombo coma se fora un xabaril, a ollada fixa na muller que sobe, abaneando, e cambio de acera, pero o animal non deixa de rosmar nin de fitar á muller cun aire ameazador que me sorprende. Entón vexo ao mozo que ven cara nós co mesmo aire entre peneque e aterecido, e xa me escama a cousa, porque o can dá en ladrar coma un descosido contra o mozo, e lamento ter deixado os meus lentes abandonados na mesa da cociña, porque algo estraño comparten as dúas figuras que non son quen de ver, a esta distancia, pero o can rosma e ladra e de sócato vexo que o mozo bota a correr cara nós, topeneando, recórdame o andar do Antón, con aqueles zapatos ortopédicos que lle obrigaran a por cando eramos cativos, para que non metera os pés cara adentro, que os metía e moito e tropezaba sempre, que batía cun pé no outro e caía: sempre andaba coa cara e as mans rabuñadas… Ese mesmo andar trenco é co que se nos bota o mozo enriba, ganindo coma un porco o día do San Martiño, e eu, que non vexo máis que o vulto e apenas abondo para distinguir se é home ou muller, tiro pola correa do can e cruzo sen mirar, fuxindo daquela carreira atropelada… Cando chegamos ás escaleiras que soben á Avenida de Montevideo pego por elas arriba como se me perseguira o diaño, o can ven rente miña alasando e logo chegamos ao portal da casa. Abro a porta e vexo a silueta da moza do terceiro, de costas a min, e sinto de novo que o can se acora, ríspaselle o pelo e pega a ladrar mentres a moza mira para nós e xa non me dá tempo a nada: bótase enriba de min a pesar de que o can lle traba unha perna e turra por ela para alonxala de min, cousa que en efecto consigue, e despois cunha fereza descomunal, bótaselle ao pescozo e trónzalle a gorxa, mentres eu, sentado no chan, deitado contra a parede, sinto unha gana terrible de matar ese animal e beber o seu sangue…

bookcoverpreview_definitiva
O ceo e as horas

Deixar unha resposta

introduce os teu datos ou preme nunha das iconas:

Logotipo de WordPress.com

Estás a comentar desde a túa conta de WordPress.com. Sair /  Cambiar )

Google photo

Estás a comentar desde a túa conta de Google. Sair /  Cambiar )

Twitter picture

Estás a comentar desde a túa conta de Twitter. Sair /  Cambiar )

Facebook photo

Estás a comentar desde a túa conta de Facebook. Sair /  Cambiar )

Conectando a %s