Evtuchenko e Dickinson

Para Gustavo Peaguda.

Polos cartos.

 

Cinco palabras_10

Tentáculo, arquivística, transición, episódico, xamúa.

 

Podo imaxinala na xamúa. Miro ese cabelo gris, con dúas veas dun ouro que respectou a idade, miro os seus ollos atravesados no cristal da fiestra, perpendiculares a un horizonte extraviado e agardo a sentencia:

– Ao teu pai fóiselle a cabeza.

Ela tivo que ser unha moza ben guapa, tería pretendentes a moreas. Xa dixen que podía vela no alto da besta, na xamúa, ollando con serena displicencia o rebumbio dunha romaría á que acudía todos os anos. Baixaba do alto da serra, cos irmáns escoltándoa, como unha raíña coa súa garda, e os mozos divididos entre a cobiza e a luxuria a ollar o nocello que asomaba por baixo da saia negra.

Claro que iso foi antes, moito antes de que seu pai morrera en Asturias. Moito antes de que súa nai volvera casar. Pouco máis que unha nena sería nesa foto da besta que chegou a min desde unha feira en Maceda e agora, ampliada, teño nun cadro do despacho, e na casa, de fondo de pantalla do ordenador do salón. Antes de que o padrasto reclamase o seu corpo, antes que os irmáns descubriran o pecado, antes que as débedas incendiasen o pazo. Antes da guerra e das cartas que regaban badaladas lentas sobre os campos.

– Ao teu pai fóiselle a cabeza.

Dicíamo cunha voz anubrada pola Lyrica. Cando me dixo que o médico lle receitara lírica para a dor de costas que a deixaba tirada na cama un día si e outro tamén case me come o sangue o demo. Antes de saír pola porta ofrecerlle ao doutor unha opinión contundente sobre a súa prescrición ela ensinárame o paquete das pastillas e case caio de cú. Lyrica. Antidepresivo. A dor do corpo pode transformarse en dor da alma. Nunca souben da súa boca que seu pai abusara dela. Tampouco que, cando os pesos  que rebordaban das tegas ao morrer o pai se acabaran, desbaldidos e fundidos en partidas de truco, logo de que o padrasto desaparecera e que a nai toleara e morrera, ela durmía unha noite de cada dúas. Cocía o pan de noite e baixaba co día da serra vender aquelas fornadas. Chegaba ata Ourense e volvía coa noite seguinte. Durmía. Erguíase. Que tería? Dezaseis anos? Os irmáns máis vellos morreran na guerra. Outro desapareceu en América. Ao morrer a nai, ela convertérase no único amparo dos pequenos. E sacounos adiante. Barreu as débedas. Véxoa no alto da besta, no alto da albarda, cun saco de pan a cada lado e as mans firmes nas rédeas.

– Teño que tomar as gotas…

E levanta o corpo, colle a Hydergina e bota dúas gotas nun vaso de auga que baleira dun grolo.

– A teu pai varréuselle o sentido.- dime, ela, que hai pouco que mestura Risperdal co Lamiztal que tomou desde que eu acordo. Que desde que teño memoria teño esa imaxe metida na cabeza: a mamá engruñada no chan, mordendo un choto para non tronzar a lingua cos dentes e botando espuma pola boca. Mexei por min na cama, co medo, cantas veces, mesturando nos soños de neno aquela imaxe, e o travelling do papá correndo que a carga nos brazos, a saca pola porta, e meténdoa no coche ordena:

– Coida da túa irmá!

Para desaparecer fungando detrás da curva da Rúa Nova.

Eu viña hoxe tranquilo, case contento. Batín co Xesús no Progreso, que non puido evitar contarme que por fin lle puidera sacar algo de rédito á arquivística que lle ensinaran na facultade. Achara nos fondos do Guggenheim unha cerámica de Maruja Mallo. Estaba tan eufórico que non quixen preguntarlle que tiña de raro. Tampouco fixo falta, xa me deu unha clase sobre o particular. Pensei que coas aventuras da peza ben se podía escribir unha novela, e dándolle voltas ao tema subira as escaleiras da casa, e abrira a porta para encontrar á nai na habitación, diante do espello da cómoda, pasando o cepillo por esa cabeleira gris con dous ríos de ouro respectados polo tempo, ollando para a súa man esquerda, a da alianza perdida, e acordóuseme o poema da Emily Dickinson. “O único que me queda neste mundo / é un recordo dourado”.

– Varreúselle o sentido – dime, reprimidas as bágoas no rostro de aceiro- Vaino ver.

E vou. Marcho de diante daquel espello que mesturaba a miña cara coa súa. Ando con desgana ese corredor facendo unha transición acelerada á infelicidade. Está na cociña. Ten todo un arsenal farmaceútico diante. Coloca as caixas de pastillas en fila, coma se foran soldados dun batallón.

– Sintrón! – berra, e el mesmo se contesta: presente!

– Ramipril, dous con cinco, para a tensión.

Cala, fai unha pausa, un efecto dramático antes de continuar:

– Carvedilol sinvastatina brilique adiro, trombocid omnik verson…

É como ouvir a Evgueni Evtuchenko recitando Babi Yar. Quizáis sexa algo episódico, matino. Quero pensar que é posible un retorno. E nesa desolación sinto un tentáculo que rodea o meu pescozo. Póñome a cismar que nunca contaron como se coñeceran. Que nunca souben que foi do padrasto. E no pouco que me parezo a meu pai.

 

 

2 comentarios en “Evtuchenko e Dickinson

Deixar unha resposta

introduce os teu datos ou preme nunha das iconas:

Logotipo de WordPress.com

Estás a comentar desde a túa conta de WordPress.com. Sair /  Cambiar )

Google photo

Estás a comentar desde a túa conta de Google. Sair /  Cambiar )

Twitter picture

Estás a comentar desde a túa conta de Twitter. Sair /  Cambiar )

Facebook photo

Estás a comentar desde a túa conta de Facebook. Sair /  Cambiar )

Conectando a %s