O día de autos

Cinco palabras_08

Arrefriarse, escarochar, galdrapeiro, refrán, desfortalecer.

Eu estaba alí, si, estaba alí o día que morreu. Non podo dicir que o vira todo, porque non sería certo. Eu simplemente estaba alí e sentín ruído. Estaba na casa, facendo tempo. O único que podía facer. Non había ninguén nos arredores. So había un veciño no fondo do lugar. Eu estaba no cima, a casa está pegada á fonte e ao forno. Bo, pegada non, que a fonte e o forno están arredados de todas as casas do lugar. A fonte non é propiamente unha fonte, é unha auga que ven dos corgos correndo por unha caldeira e acaba pingando por riba do pozo. Acaso por iso lle chaman a Pinguela. Se fora hoxe estaría tizando no lume, que o médico ben me ten dito:

– teña conta de non arrefriarse.

E eu ben que procuro facerlle caso, que no inverno non hai outra cousa que facer máis que meterse na cociña e prender o lume. No mes de novembro aínda paso o tempo a escarochar o millo das pitas, e ben que pasaba o outono cocéndolle aos porcos, pero agora xa non, agora non que non hai quen mate. Houbo un tempo que me valía eu só, e se non el tamén me axudaba. Non é moito traballo matar un marrán: é ben doado, non ten moita ciencia, hai que saber a maña, si, pero non é grande cousa. Compre un gancho e un coitelo. O animal achégaseche buscando o xantar, entón méteslle o gancho por baixo do papo e a sorpresa e a dor bótano para atrás, el turra pero non moito, que o gancho máncao. Entón aproveitas e méteslle o coitelo por baixo da man que terma do garrancho, picar o corazón é sinxelo, porque o marrán abre as patas de diante para facer forza e recuar, fuxir do seu día. Pero ti marcácheslle a hora e non o vas deixar ir, así que o sangue vaise vertendo no patio, no cortello, ata que o animal cae, e entón si, entón é mellor ter axuda para pelar e sacarlle as tripas, pero senón ben se amaña un, que as pallas non son coma o caldeiro, pero ben lle queiman o pelo, e cun coitelo e unhas pedras queda ben fregado, e o touciño ben que se come, ben rico que está cocido cunhas castañas, ben que me sabe no inverno, son medio galdrapeiro, teño que recoñecelo, pero, e que lle queres? O único que nos mantén vivos a estas alturas é a gana de comer, e se non queda ben limpo de todo, como di o refrán, o que repara a pelos non come carne.

Así que si, un arránxase so, pero é mellor ser dous para erguer o animal, guindalo da trabe polo chambaril que se aguanta nos calcañares, abrir a barriga e ter quen terme da tina onde van dar as tripas. Antes lavabámolas, ían as mulleres ao río e alí se lavaban. Despois deron en dicir que estaba prohibido e mentres houbo mulleres inda aproveitamos a auga do pozo. Desde que morreu a Chon e quedamos os dous sos no lugar demos en enterralas e comprar desa tripa artificial da carnicería… Axudabámonos no que podiamos, sempre nos levamos a ben, unha sorte, que hai outros que nin co espello se levan, así que de cando en vez inda botabamos unha parola. Pero ese día non, ese día eu deixárao pasar, que andaba amorriñado, non sei polo que, como se me collera un aire e alá quedei na cama ata ben tarde. Houbo un momento que me pareceu sentir ladrar e caiñar o can, un can mastín do que non se quixera desfacer despois de vender as vacas, e logo sentín voces, e aquilo estrañoume tanto… pero estaba a gusto na cama, a verdade é que non tiña nada polo que me levantar, e de repente sentín aqueles berros e entroume o medo, el berraba como berraban os marráns, e acorei, quedei entalado como se me xeara enriba, case que mexo por min, que dei en desfortalecer, en minguar como se me volvera neno, en tremelicar e xemer coma o segundo porco treme e xeme no cortello en sentindo as voces do primeiro cando o fura o gancho e ve vir a morte de cara. Acordóuseme o ano aquel que criaramos catro rellos e o último asentara os cadrís no recanto do fondo e cando lle ías botar a man abocañaba e mordía. Pensei que eu era como aquel porco que sabía o que lle esperaba e tamén saquei os dentes. Collín a escopeta e metinlle dous cartuchos. Saín pola porta co ferro por diante e vinos alá, no fondo do lugar, cargando naquel coche os catro chécheres que tiña o home na casa. O can estaba atravesado no camiño co pescozo rabenado e si, erguín o ferro e tirei, tirei a dar.

Deixar unha resposta

introduce os teu datos ou preme nunha das iconas:

Logotipo de WordPress.com

Estás a comentar desde a túa conta de WordPress.com. Sair /  Cambiar )

Google photo

Estás a comentar desde a túa conta de Google. Sair /  Cambiar )

Twitter picture

Estás a comentar desde a túa conta de Twitter. Sair /  Cambiar )

Facebook photo

Estás a comentar desde a túa conta de Facebook. Sair /  Cambiar )

Conectando a %s