Código postal

7.- Cántabro, lacaceiro, prenatal, buzo, escarochar.

Cántabro: natural de cantabria. Pensa que nunca por alá pasou. No dicionario, aberto por casualidade na letra c, apareceu a definición, como un azar que quixera levalo algures. Pousa o libro e aquel destino no seu andel, sen saber inda que demo o levou a collelo a esa hora. 

Cántabro era Severiano Ballesteros, aquel golfista que encadeaba trofeos como súa nai puntadas no jersey azul que aínda garda no armario. Non por lacaceiro, que corenta anos desde aquela adolescencia dan para moito tirar, senón por telo acompañado en momentos especiais. Máis dunha vez tivera que acochalo das iras da súa muller, que se poñía frenética en canto o vía, tanto se o traía posto coma se simplemente aparecía no fondo do armario entre prendas menos comestas do tempo e o uso. El non entendía aquela carraxe contra o xerséi azul que o acompañara na universidade, ate facerse case un distintivo. Durante varios anos, cando os estragos do uso fixeron inevitable o seu exilio ao interior da casa, so quixera mercar xerseis azuis: tal fóra a súa identificación coa cor. Aquela teima da muller poñíao de mal humor, e máis cando ela mesma gardaba coma ouro en pano un vestido de estilo dubidoso –entre praieiro e prenatal– que debía ter os mesmos anos, ou máis, e que de cando en vez inda poñía para ir regar a horta na que non daban medrado os tomates, fose por plantalos no tarde fose porque o ano era de herba. 

A mañá estaba fresca; notouno deseguida ao abrir a porta de fóra. O can agardaba alí mesmo, xa esperto, agardando ordes. Baixou ao soto, puxo o buzo, prefería chamarlle así que chamarlle mono, para evitar o conto da funda, e rescatou aquela prenda do armario da ferramenta, onde a agachara para evitar que moitos recordos acabasen no tinaco do lixo. Non sabía moi ben por onde empezar, e decidiu escarochar o millo que lle quedara do día anterior, cando tivo que chamar a toda presa ao veterinario que a vaca aquela nova puxérase de parto e non había maneira de sacar o becerro. Mirou a parede e pensou que estaba a caer a letra do tractor, e a contribución. Non quixo pensar que, co que lle pagaban polo leite, logo habían ter que vender a facenda, e as naves e mesmo aquela casa que fora facendo coas súas mans sobre a que seu pai fixera coas súas. Seguíu escarochando no millo e pensando naquela rapaza do baile do San Vicente, o día que estrenara o xersei, aquela á que lle sabían os beizos a mazá da que non volvera nunca saber máis nada. Era de San Vicente de la Barquera, véuselle de repente á cabeza o nome do sitio. Moitas veces pensara en ir alá, ver se daba con ela. Fantasías de rapaz que o tempo lle fora quitando da cabeza. Notou como lle volvía a molestia ao peito, como lle paralizaba o brazo, como, de repente, o peito se lle volveu unha brasa. O can latía, e entre latidos lembrou aquel nome perdido e unha información da prensa que destacaba como principal factor de risco cardiovascular o código postal. Sentou contra a roda do tractor, e agardou polo destino.

Deixar unha resposta

introduce os teu datos ou preme nunha das iconas:

Logotipo de WordPress.com

Estás a comentar desde a túa conta de WordPress.com. Sair /  Cambiar )

Google photo

Estás a comentar desde a túa conta de Google. Sair /  Cambiar )

Twitter picture

Estás a comentar desde a túa conta de Twitter. Sair /  Cambiar )

Facebook photo

Estás a comentar desde a túa conta de Facebook. Sair /  Cambiar )

Conectando a %s