Agustin

Ola.

Acabo de sair á solaina. De frente, cara o sur, estaba a lúa, medrando, esparexendo leite sobre a escuridade. Á sua esquerda, un Marte sanguineo rosmaba. A luz da farola batía no cemento da carreira, con certa tristeza, con esa galbana de quen loita cos abismos e a negrura. Fóronseme os ollos cara o sul, alí onde a terra se chama Portugal, para lembrar o dia, acórdaste, que medio en serio medio en broma, che dixen que o portugués era o galego falado cos dentes apertados. Dixeches que o habías contar en Porto ao día seguinte,

– A ver que din, dixeches, e rimos, porque o humor, por veces, é o único que nos salva da desesperanza, nesta loita eterna do home contra o home na que os poderosos andan sempre empeñados en alistarnos.

Tal vez non o dixen así. Igual dixen que un galego para falar portugués so tinha que fechar a boca. É unha frase menos afortunada, ainda que sexa algo ao que esteamos máis afeitos. Pero xa sabes, a memoria adoza as lembranzas e a tinta sempre se mira no espello para  saír máis guapa. Quedei agardando saber que lles parecera a piada, e hoxe, mirando para as serras azuis que esconden os tellados, esas serras azuis polas que galgan no inverno as nubes que tran a choiva, quixen preguntarcho. Por iso decidin porche estas letras, antes que me varra o sono, como quen chama por teléfono de madrugada, so por sentir que o amor segue do outro lado.

Deixar unha resposta

introduce os teu datos ou preme nunha das iconas:

Logotipo de WordPress.com

Estás a comentar desde a túa conta de WordPress.com. Sair /  Cambiar )

Google photo

Estás a comentar desde a túa conta de Google. Sair /  Cambiar )

Twitter picture

Estás a comentar desde a túa conta de Twitter. Sair /  Cambiar )

Facebook photo

Estás a comentar desde a túa conta de Facebook. Sair /  Cambiar )

Conectando a %s