Cisnes

CINCO PALABRAS

consolador, fío, insensibilizar, saltasebes, principesco.

O consolador estaba alí, no escaparate. Contemplando con infinita friaxe o seu esmacelado camiñar, arriba e abaixo, un día con outro a pisar sempre as mesmas baldosas, o mesmo lastro no que arrastraba unha rutina que lle pesaba tanto como a longura da xornada.

Erguíase pola mañá, moi cedo, para levar os cans a facer as súas cousas. Camiñaba  a esa hora co paso lento, arrastrando os pés, que o corpo non acabara de espertar, e os cadelos, tampouco. Doti tiña dezaseis anos e Poti quince. Levaban con ela tanto tempo que non era quen de imaxinar como podía ser a vida sen a rutina de  pasealos de madrugada, pouco antes do ser día, cando o mundo daba a volta á chave de contacto para que o motor volvera andar. De volta, lavaba o corpo nunha ducha de auga ardendo, ata sentir case como se divorciaba a pel da carne. Logo, co albornoz posto, devoraba un almorzo nada frugal, ese almorzo co que soñara sempre na súa mocidade e que a súa profesión lle impedira sequera imaxinar. Despois, cando o xa escaso cabelo estaba seco, dedicaba dúas horas á súa imaxe persoal: dúas horas de chapa e pintura, dúas horas de enfeites cos que diminuír a súa idade de anciá venerable a señora maior, cousa que conseguía con determinación e cada vez máis dificultade. Por algunha razón, sentía achegarse a tesoira ao fío, cousa que lle cargaba as costas cunha friaxe que a facía estarrecer, ata que conseguía arreporse a aquela sensación de que un día había ser o último, e camiñaba con decisión cara a escola.

A súa era unha escola de danza humilde nun local soberbio. Aqueles espellos contemplaran como o mellor da mocidade local peterrexaba co pas du chat á saída dos colexios femininos, nos que as monxas impoñían as mociñas a canseira de se converter en señoras, e as súas nais levábanllas para que colleran ese aire de damas que tanto campaba nas revistas. De sempre dedicara as mañás á contabilidade e ao remendo dos traxes, que moitas doniñas preferían alugar os tutús. E inda que o número de discípulas fora minguando ao mesmo ritmo que aumentaban os seus anos, a diminución da súa vista e as primeiras dificultades coas contas – a cabeza tamén avellenta por dentro- obrigábana a aumentar o tempo destinado a eses quefaceres, e así acababa queimando a mañá, para volver pasar diante do escaparate e subir cun rubor adolescente as escaleiras, cargada coa compra e os sofocos, a cada día máis ameazadores.

Poucas veces na vida tivera que cumprir esas encargas cotiáns da existencia. O falecemento de Ofelia, que sempre se encargara de lidar coa rutina, obrigáraa a fozar nesa lama, e ese era unha necesidade coa que nunca pensara enfrontarse. Si, tivera moitas ofertas de antigas alumnas agradecidas que lle ofrecían referencias de novas serventas. O seu orgullo e a súa necesidade – e un chisco desa triste avaricia coa que a idade envelena o sangue- impedíanlle aceptar calquera substituta de Ofelia, coa escusa de que xa non era quen de admitir a ninguén na súa intimidade.

Así ía pasando un día con outro, cada vez con menos alumnas dispostas a insensibilizar as dedas, a practicar a espartana disciplina que a danza require. O mundo e as novas señoras de, escollían a suor e o estrondo para adelgazar os seus corpos sempre tendentes ao sobre peso. A moda impuña a aceleración sobre a elegancia, o ritmo sobre a melodía, o colorido sobre a harmonía, e as súas armas para loitar contra esa tendencia eran  escasas. Ben entendía que o mundo camiñaba cara unha vulgaridade ruidosa e que a súa opinión sobre tal escolla non tiña a menor transcendencia. A única razón para manter aberta aquela escola, un local enorme ben próximo ao centro da cidade, polo que lle tiñan ofrecido rendas que calquera herdeiro aceptaría gostoso, tiña os ollos garzos e uns rizos dourados que lle lembraban os seus, cando, nunha distancia que se ía achegando ao infinito, daba os seus primeiros pasos con Madame Ligier, nun Londres que tentaba esquecer o prezo da vitoria.

Por veces daba en cismar nas razóns que a levaran a abandonar a súa prometedora carreira. Aquel rostro adornado con todas as luces da primavera, o sorrir principesco, a súa educación de cabaleiro e todas as prendas que vestían ao canalla, aquel saltasebes que brincara por riba de túas as súas defensas para roubarlle o corazón. Forzada a escoller entre filla e carreira escollera a primeira, evitando o escándalo cunha fuxida financiada por aquela aristocrática familia emperrada en negar e remendar as falcatruadas da súa ovella negra. Cando a nena faleceu, vítima do azar que escolle con aceda carraxe as súas vítimas, xa era tarde para calquera cousa.

Preparou un xantar lixeiro e puxo no tocadiscos o lago dos cisnes, para darse a unha soneca reparadora antes de recibir á única razón da súa existencia.

 

 

Deixar unha resposta

introduce os teu datos ou preme nunha das iconas:

Logotipo de WordPress.com

Estás a comentar desde a túa conta de WordPress.com. Sair /  Cambiar )

Google photo

Estás a comentar desde a túa conta de Google. Sair /  Cambiar )

Twitter picture

Estás a comentar desde a túa conta de Twitter. Sair /  Cambiar )

Facebook photo

Estás a comentar desde a túa conta de Facebook. Sair /  Cambiar )

Conectando a %s