Mes: Marzo 2016

Cisnes

CINCO PALABRAS

consolador, fío, insensibilizar, saltasebes, principesco.

O consolador estaba alí, no escaparate. Contemplando con infinita friaxe o seu esmacelado camiñar, arriba e abaixo, un día con outro a pisar sempre as mesmas baldosas, o mesmo lastro no que arrastraba unha rutina que lle pesaba tanto como a longura da xornada.

Erguíase pola mañá, moi cedo, para levar os cans a facer as súas cousas. Camiñaba  a esa hora co paso lento, arrastrando os pés, que o corpo non acabara de espertar, e os cadelos, tampouco. Doti tiña dezaseis anos e Poti quince. Levaban con ela tanto tempo que non era quen de imaxinar como podía ser a vida sen a rutina de  pasealos de madrugada, pouco antes do ser día, cando o mundo daba a volta á chave de contacto para que o motor volvera andar. De volta, lavaba o corpo nunha ducha de auga ardendo, ata sentir case como se divorciaba a pel da carne. Logo, co albornoz posto, devoraba un almorzo nada frugal, ese almorzo co que soñara sempre na súa mocidade e que a súa profesión lle impedira sequera imaxinar. Despois, cando o xa escaso cabelo estaba seco, dedicaba dúas horas á súa imaxe persoal: dúas horas de chapa e pintura, dúas horas de enfeites cos que diminuír a súa idade de anciá venerable a señora maior, cousa que conseguía con determinación e cada vez máis dificultade. Por algunha razón, sentía achegarse a tesoira ao fío, cousa que lle cargaba as costas cunha friaxe que a facía estarrecer, ata que conseguía arreporse a aquela sensación de que un día había ser o último, e camiñaba con decisión cara a escola.

A súa era unha escola de danza humilde nun local soberbio. Aqueles espellos contemplaran como o mellor da mocidade local peterrexaba co pas du chat á saída dos colexios femininos, nos que as monxas impoñían as mociñas a canseira de se converter en señoras, e as súas nais levábanllas para que colleran ese aire de damas que tanto campaba nas revistas. De sempre dedicara as mañás á contabilidade e ao remendo dos traxes, que moitas doniñas preferían alugar os tutús. E inda que o número de discípulas fora minguando ao mesmo ritmo que aumentaban os seus anos, a diminución da súa vista e as primeiras dificultades coas contas – a cabeza tamén avellenta por dentro- obrigábana a aumentar o tempo destinado a eses quefaceres, e así acababa queimando a mañá, para volver pasar diante do escaparate e subir cun rubor adolescente as escaleiras, cargada coa compra e os sofocos, a cada día máis ameazadores.

Poucas veces na vida tivera que cumprir esas encargas cotiáns da existencia. O falecemento de Ofelia, que sempre se encargara de lidar coa rutina, obrigáraa a fozar nesa lama, e ese era unha necesidade coa que nunca pensara enfrontarse. Si, tivera moitas ofertas de antigas alumnas agradecidas que lle ofrecían referencias de novas serventas. O seu orgullo e a súa necesidade – e un chisco desa triste avaricia coa que a idade envelena o sangue- impedíanlle aceptar calquera substituta de Ofelia, coa escusa de que xa non era quen de admitir a ninguén na súa intimidade.

Así ía pasando un día con outro, cada vez con menos alumnas dispostas a insensibilizar as dedas, a practicar a espartana disciplina que a danza require. O mundo e as novas señoras de, escollían a suor e o estrondo para adelgazar os seus corpos sempre tendentes ao sobre peso. A moda impuña a aceleración sobre a elegancia, o ritmo sobre a melodía, o colorido sobre a harmonía, e as súas armas para loitar contra esa tendencia eran  escasas. Ben entendía que o mundo camiñaba cara unha vulgaridade ruidosa e que a súa opinión sobre tal escolla non tiña a menor transcendencia. A única razón para manter aberta aquela escola, un local enorme ben próximo ao centro da cidade, polo que lle tiñan ofrecido rendas que calquera herdeiro aceptaría gostoso, tiña os ollos garzos e uns rizos dourados que lle lembraban os seus, cando, nunha distancia que se ía achegando ao infinito, daba os seus primeiros pasos con Madame Ligier, nun Londres que tentaba esquecer o prezo da vitoria.

Por veces daba en cismar nas razóns que a levaran a abandonar a súa prometedora carreira. Aquel rostro adornado con todas as luces da primavera, o sorrir principesco, a súa educación de cabaleiro e todas as prendas que vestían ao canalla, aquel saltasebes que brincara por riba de túas as súas defensas para roubarlle o corazón. Forzada a escoller entre filla e carreira escollera a primeira, evitando o escándalo cunha fuxida financiada por aquela aristocrática familia emperrada en negar e remendar as falcatruadas da súa ovella negra. Cando a nena faleceu, vítima do azar que escolle con aceda carraxe as súas vítimas, xa era tarde para calquera cousa.

Preparou un xantar lixeiro e puxo no tocadiscos o lago dos cisnes, para darse a unha soneca reparadora antes de recibir á única razón da súa existencia.

 

 

Stolen car

Cinco palabras_01

gregario, paleo- , mariano, necrose, a cántaros,

Soa Wagner no altofalante, unha obertura que descoñezo, e mentres rodeado pola escuridade, apenas crebada pola luz do flexo, que aluma, mal, o teclado, comezo a escribir, penso a quen pode interesar esta historia como non sexa a min mesmo.

Todo comezou hai demasiado tempo. Era unha estación con choiva, tiña que ser unha tarde de domingo, un serán que morría, tiña que ser, digo, mentres a música do Tannhauser invade o cuarto e lembro cantas veces escoitamos esa música naquela baiuca do casco vello, a moeda caía e eu mirábate mentres lías, agardando o meu regreso a esa mesa tan incómoda, a conversa sempre envolta no trasfego de xente, o Xurxo coa bandexa cargada, ollábame con algo moi similar á unha conmiseración que sempre desatendín.

Era domingo, dicía, e ti agardabas o tren que te levaría de volta. Chovía sobre o atardecer, unhas pingadas grosas que deixaba unha nube perdida nun ceo que dubidaba se cubrirse ou espir un azul que escurecía na distancia, alá, do outro lado do río. Pero aquí, nesta beiravía mal cuberta por un teito de cemento coa pintura escachada, chovía a cántaros. O vento do oeste metía a auga no andén, como varréndoa cara nós.

Tiñas os lentes mollados, os lentes redondos de montura metálica, e gardabas, alí, de pé, un sorriso que iluminou o teu rostro cando por fin apareceu o tren, despois de chifrar na ponte e entrar freando na estación. Seino porque nese instante miraches cara min, sen verme, atenta so á chegada do tren, á oportunidade de deixar atrás o vento, a choiva, e esta cidade, coa túa bolsa ateigada, a punto de rebentar, que encambaba as túas costas mentres o tren avanzaba e a multitude te rodeaba camiño das portas que se abrían suspirando. Un suspiro de fastío, desganado, sentindo xa o peso daquelas ánimas impacientes por regresar á liberdade estudantil.

Deixei que a morea enchera os vagóns -nunca fun capaz de sentirme gregario dunha avalancha humana- e seguín o teu cabelo, negro como a noite, desde a distancia, renunciando de antemán á loita por un daqueles asentos de skai grezado. O meu sitio estaba no tránsito, nesa plataforma entre os vagóns nos que se fumaba e se falaba con vehemencia, co humor agre dos misántropos, dos vagabundos, dos que nunca soubemos nin saberemos cal é o noso lugar no mundo.

Na serra chovía, tamén, hoxe. O señor cura falaba por riba das pingadas, a repenicar nas tellas, procurando unha música acaída ao momento que non acababan de atopar. Nos rostros que contemplaban ao cura no momento de alzar era perceptible a necrose dun mundo a piques de esboroar.  De fora, mesturado coa cantarena da auga no tellado, chegaba, amortecido polas portas ateigadas, o murmurio das conversas arracimadas no exterior, no acubillo dun paraugas. A ringleira de coches avanzaba pola pista coma un río de metal, unha cachoeira que había desfacerse co último kirie eleison.

Lembro que agardei coma un parvo que apareceras naquel tránsito, incapaz de unirme a calquera das conversas que ían xurdindo entre o fumo cada vez máis espeso, que fuxía veloz en cada unha das catrocentas paradas do automotor. Pero so chegaches na última parada, cando eu xa correra cara a entrada da estación, onde conseguín determe coa escusa de prender un cigarro e contemplar o resplandor dos adoquíns mollados. Pasaches rente miña, e os meus ollos seguíronte antes que os meus pasos. Alcanceite no semáforo, eu ía lixeiro e ti seguías cambaleando con aquel peso que colgaba da túa man dereita. Recordo que tiña un parcial de paleoantropoloxía ao día seguinte, e non sei como vencín a miña timidez para preguntarche, antes que o homiño se puxera verde.

– Podo axudarche con esa bolsa?

Miráchesme a través dos lentes redondos, eses que perdías cada noite para bater neles coas mans aínda adurmiñadas cada madrugada, non sei como tentaches as miñas intencións, que peso inclinou a balanza para que dixeras:

-Cara onde vas?

-Onde me leves.

Riche.

No coche, de volta, puxen o cd do Springsteen, ese que conseguiras aborrecer antes de que todo marchara polo río abaixo.

Cando cheguei puxen a televisión. Mariano Rajoy seguía intentando parecer o presidente de algo. Apagueina e púxenme a escribir. Anque o que realmente me petaba era saír e roubar un coche. Non digas nada, xa o sei.