Hai homes que loitan un día

Teño uns calcetíns amarelos. Bo. Non son calcetíns, son medias. Ata os xeonllos. Mestura de lá e acrílico. Sei que os teño, anque agora mesmo non saiba moi ben en que caixón están gardados. É unha desas cousas que alguén fai por min. Pero están aí. Como aquel pau do número 17. Un pau ben lixeiro. Agora xa non van por número. Cando o pai mo comprou no Bouso, naquela tenda pequeniña das galerías Tobaris, con aquel tafo a bocadillo de calamares que viña do fondo e che enchía a boca de cuspe e a barriga de soños, dixérame:

– Cóidao.

Corenta anos despois está aquí, nalgún recanto, agardando unha parede que non acaba de encontrar. O medo a gastalo axudoume a levar a bola sen rozar o chan. Escuso decir como andan os forros, pero non quero cambiarllos. Aínda que non os vexa máis que de cando en vez, cando o arrimo a unha bola de tenis e… Así aprendín. No pasillo da casa, insistindo ata que os berros da miña nai paraban: era sinal de que ía pola zapatilla, e entón pau e pelota corrían a agocharse no patio de luces.

No patio de Cisneros de cando en vez xogabamos pola semana. Adestrar? Nós non sabiamos que era iso. Colliamos as larancas que gardaba o Dámaso para debuxar os límites do campo e xogabamos. O patio era dun cemento bravo no que pelabamos os xeonllos cando caïamos. Así que deprendemos a non tropezar no pau. O Eloy, e o Ocón –que foi da súa melena negra e lisa?- sabían máis, e supoño que alguén lles dixo que tiñan que ensinarnos. E fomos deprendendo. Aos sábados iamos ao partido os que podiamos. Perdiamos, empatabamos e cando gañabamos… Así foi como me entrou o bicho no corpo.

Ao ano seguinte non houbo equipo. Ao seguinte, parecía que tampouco, pero ao final conseguimos que houbera. Daquela xa tiñamos un equipiño, que raramente se xuntaba por completo para os partidos. Non sei quen viña connosco, pero adestrador non tiñamos. Mirabamos para o Apóstol, co Tito berrando desde a banda, sacándolle brillo ao nome do Sergio, ou para o Lázaro, mentres poñiamos as fichas enriba da mesa e decidiamos entre nós quen xogaba e onde. O mellor partido que xogamos foi contra o Apostol. Perdemos 5-4, de penalti corner no último segundo. O Lázaro era o árbitro. Algo debemos facer ben, porque aquel día catro dos nosos entraron á selección provincial. Ainda que perderamos. Cando entrei ao vestiario ía tan encabronado que lle dei unha patada ao pau, o pau saíu disparado contra os tubos fluorescentes do vestiario e esfachicou un. O Lázaro entrou a correr, mirou para min, e non dixo nada. Recordaríao se dixera algo. Pero non dixo nada.

Nunca fun á selección. Dúas xornadas despois sucedeu algo que me impedíu xogar durante quince anos. Cando volvín, déronme uns calcetíns amarelos e o mesmo Lázaro díxome que gardase aquel 17 para un museo. Daquela estaba no paro, e tiven que vivir de prestado un tempo. Volvin correr polo campo, porque o que é xogar… a técnica pérdese, se non se practica. Así que eu, que fora sempre organizador, pasei a ser defensa escoba, extremo estorbo, e medio… metro fóra do campo. Pero estaba alí.

E agora escoito esa voz, repetíndome cando caía, enredados de novo os pés no pau:

– Levántate, anda.

 

Deixar unha resposta

introduce os teu datos ou preme nunha das iconas:

Logotipo de WordPress.com

Estás a comentar desde a túa conta de WordPress.com. Sair /  Cambiar )

Google photo

Estás a comentar desde a túa conta de Google. Sair /  Cambiar )

Twitter picture

Estás a comentar desde a túa conta de Twitter. Sair /  Cambiar )

Facebook photo

Estás a comentar desde a túa conta de Facebook. Sair /  Cambiar )

Conectando a %s