UNHA HISTORIA DE CABALOS

Para Yaiza, que un día o escribirá mellor.

Cando espertei o xeo queimábame os beizos. Non sei como sobrevivín a esa noite. Sei que espertei sentindo que me ardía a boca e non era quen de abrir os ollos. Rente miña sentín resoplar. Non, non ese resoplar. Un máis forte. Quixen abrir os ollos, pero tiña as pálpebras conxeladas: nas pestanas nacéranme candeas de carambelo que, como un cadeado, pechaban as persianas, impedindo o paso de nada que non fora un resplandor encarnado. Volvín sentir resoplar, esta vez ao ladiño mesmo da orella, e pensei que seguía colgado, que estaba tendo unha viaxe algo estúpida. Entón unha lingua grosa barreu dunha lambetada quente e húmida o xeo dos meus ollos, que se abriron para levar unha patada daquel sol que me ollaba de fronte.

Coma sempre, o meu corpo estaba, pero non daba outros sinais de existencia que a pel tirante e a dor vivísima que me atravesaba a cabeza de parte a parte, grazas ao esplendor do sol que cabalgaba no ceo, camiño do mediodía. Aínda lle faltaba unha miga para chegar ao cima do outeiro, pero, aínda que habería quen o agradecese, descubrín que estaba arreguizado. O corpo que espertaba estaba aterecido, entangarañado e, a pesar de todo, conseguía tremer como unha vara verde nun vendaval. Sentín que algo se remexía detrás de min. Deitado de lado como estaba oín aqueles pasos, e a forza de intentalo, conseguín medio volver a cabeza para que, outra vez, aquela lingua grosa e húmida varrera o xeo que quedaba na miña fronte. Era un maldito cabalo. Un maldito cabalo blanco e vello que me ollaba cunha especie de compaixón chea de sorna.

Foi despois de comprobar que estaba esperto que deu en empuxarme co fociño, como unha nai que bota ao fillo da cama. Con infinita paciencia e pouca conmiseración. Deu en arrempuxar os meus cadrís que, todo hai que dicilo, cada vez levaban peor ser casa dos riles. Aquela teima lembroume o día da operación, aquel día que perdín a metade da miña central depuradora a cambio do suficiente para sobrevivir a unha semana. Daquela aínda non se me subía o mono ás costas nin me berraba desde dentro da cabeza. Pero agora si, agora estaba empezando a collerme pola entreperna. O animal, non sei polo que, fóiseme achegando, como quen se ofrece para facer de sofique.

– Non podías botarme unha man para erguerme?

Aquela brancura moveu o pescozo de riba para abaixo ao primeiro, despois púxome a fronte nas costas e botoume a rolos polo lameiro abaixo. Agradecín que me emboligara na xeada como se fora unha croqueta. Igual o bicho estaba preparando o seu almorzo. Un cabalo vampiro que viría en nada achegarse á miña xugular para calmar a sede.

Pero non. Non tiña esa teima. Debía estar simplemente aborrecido. E tiña gana de enredar unha miga, enredas as súas que deron comigo nas silvas que coutaban aquel que un día fora prado e agora era un campazo onde medraba de todo menos herba. Acordeime de toda a parentela do animal mentres trataba de me ceibar das silvas que me rabuñaban as mans, unhas mans que tremían e non daban agarrado aquelas varas cheas de picos sen deixar pingas dun sangue estrañamente negro e espeso nas primeiras follas da primavera. Unha primavera que se resistía a chegar como se a terra tivera decidido condenarnos a seis meses e un día de inverno.

Mal que ben funme liberando do pexo das silvas, non sen que algunha acabara por resgar a manga dereita do anorak, facendo que algunhas plumas voaran cara o asfalto que limitaba aquel campo. Pensei que o animal viría cara min para facer outra das súas, pero se o tentou non o conseguiu: unha corda ao pescozo mantíñao atado a unha estaca, impedíndolle achegarse onde eu estaba. Fíxenlle a burla e pareceume que entendía, que se puxo a mover a cabeza de riba para abaixo e a rinchar, sen excesivo entusiasmo, todo hai que dicilo.

O frío seguía pousado nas miñas costas como un saco de patacas, coma un oso polar que me abrazaba sen soltar. Metín a man no peto e pensei onde podía sablear o almorzo, que algo de fame xa me estaba entrando e non tiña un can. A curiosidade, en cambio, cambiou o meu rumbo, levándome cara o buraco negro que, nun océano  de brancura, se divisaba no medio do prado. Xa tiña os pés tan aterecidos que nin sequera sentía as frieiras que me espertaban, día si e día tamén, de maneira que seguín andando entre a xeada, como se os pes meus foran de aceiro, que os tiña así: grises, fríos e insensibles. Picarse entre as dedas tampouco é que axude moito a mellorar a circulación. E dicía que me chamou aquela negrura porque non podía corresponder unicamente ao meu corpo: era grande demais para que, por moitas voltas que dera, conseguira librar de xeo tanta superficie. Así que… tiña que ser. Tiña que ser. Aquel animal deitarase onda min e fora o calor do seu corpo o que impedira que a negrura me levase. Tiven que miralo con outros ollos. O bicho pareceu darse conta, e pegou a rascar co pé esquerdo no chan, dicíndome algo que non souben entender.

Cando era pequeno, os contos empezaban “No tempo no que os animais falaban…” Eu non sei se foron eles ou fomos nós os que esquecemos esa linguaxe universal, pero vista a merda de mundo que fixo a humanidade case me inclino polo segundo. E toda esa filosofía non me quitara a fame, así que, despois de ter comprobado que o amor non alimenta o corpo, boteime á carreira, a buscar a vida, que se di cando se procura algo para mantela.

O prado estaba detrás do campus, que atravesei ascendendo cara a cidade cansándome a cada paso. Non respiraba ben, e a tose atacábame a cada pouco, e entre iso, e que no campus xa non quedan estudantes que cheguen tarde a clase ou vagueen entre horas na cafetería, a miña intención de conseguir alí un par de euros para meterlle un café ao corpo non puido ser. Debía ter unhas pintas realmente lamentables, porque os escasísimos viandantes que se me atravesaban no camiño cambiaban de acera ou de paso en achegándome a eles. Na vidreira da piscina puiden contemplar o meu aspecto de piltrafa andante, mentres a empregada do interior fuxía de detrás da cristaleira ao fondo da piscina. Como se o meu tafo atravesara paredes.

Nin tan malo: un aspecto de mendigo pode ser útil, e xa explotara noutras ocasións a perda dos dentes, así que fun dereito á froitería que está xusto detrás do semáforo, segundo cruzas para deixar atrás o reino do saber e entrar nos dominios da cobiza. A froiteira era unha boa muller, bastante impresionable, á que lle metín o calote de que era rumano e tiña sete fillos que alimentar, que non tiña traballo e que o meu aspecto debíase a que viviamos debaixo da ponte do Loña, onda o muíño, cubríndonos con cartóns e pouco máis. Conseguín unha media ducia de mazás, que non son o máis acaído para templar un corpo entangarañado polo frío, pero que ben me serviron para matar o bicho da fame. Gardei unha para o meu branco protector da friaxe nocturna, e morto o primeiro inimigo, o que me cumpría a seguir era pasta para enfrontarme ao segundo, que xa empezaba a sentilo agarrado á caluga, cunha pouta inmisericorde posta no pescozo e outra nas tripas, que estrañadas de tanta abundancia pegaron a cantar con entusiasmo. Tiña que dar un pau, o malo era decidir a quen, e onde. E como non estaba moi inspirado acabei caendo no máis fácil, e despois de tres días volvín á casa, que por algo din que nai non hai máis que unha, e a aquela hora estaría traballando.

A chave do portal deume os problemas habituais: a pechadura vella non encaixaba ben no ferro da porta, unha porta de ferro con barrotes pintados de verde. Un verde desconchado, máis que mordido mastigado pola ferruxe. No portal destacaba a ausencia da costela de Adán que cubrira a parede da dereita. A maldita pesaba un quintal, pero aínda lle saquei uns euros. Subín aquelas escaleiras afogándome, maldicindo da falta de ascensor, e cheguei ao cuarto alasando. Busquei a chave no peto e quixen metela na pechadura. Entrar entrou, pero cando quixen abrir, nada. Non xiraba. Non abría. A vella cumprira a súa promesa cando me botou da casa, había dous días, pero déralle tempo a cambiar a pechadura.

A grandes males, grandes remedios. Unha palanqueta é unha ferramenta moi útil. No faiado estaba, agardando por min: esa pechadura seguía sendo a de sempre. Metinlla á porta e a madeira rebentou deixando o paso franco. Fun dereito á cociña, ao bote agochado no armario do fregadeiro, detrás da lixivia e de todos os trebellos de limpeza. Alí non estaba. Remexín en todos os armarios, e xa coas primeiros suores mollándome a fronte, pegueille unha patada a unha banqueta que se me atravesou no camiño. Remexín todos os armarios, busquei debaixo dos colchóns e das almofadas, tirei coas lámpadas das mesiñas de noite entre tremores e por fin dei co sobre, pegado con cinta adhesiva no fondo do cabeceiro da cama. Non había nada, e consumiume a carraxe, unha carraxe que me arrancou as lágrimas. Saín dando patadas ás paredes, ao horrible paraugueiro da entrada e a todo o que se me puxo por diante.

Baixei brincando as escaleiras: notei que a do segundo guichaba polo ollo da porta, pero esa cheirona non tiña nada que puidera interesarme. Era unha morta de fame máis, entre outras mil que se consumían no barrio, e tiña tres pechaduras e unha cadea na porta. Demasiado traballo. A carnicería da esquina ofrecía mellores perspectivas. Alá fun, cos ollos escocidos: a luz era demasiado clara, así que crucei buscando a sombra. De todas formas, a carniceira tiña o telderete do outro lado, así que… Subín aqueles cincuenta metros palpando a navalla, e entrei como un can danado no local, metinme por detrás do mostrador e púxenlle a navalla no pescozo á Rosario, que abriu uns ollos como pratos e pegou a berrar coma unha tola, pero eu berrei máis:

– Cala e abre a caixa ou rabénoche o pescozo!

Funa levando e abriu a caixa. Unha merda. Non había máis que cincuenta euros.

-Tómasme o pelo? Onde está o resto?

Aperteille o ferro no gañote, non moito: abondo para ver nacer un fío de sangue. Levantou o plástico para descubrir outros trinta. Unha miseria. Apertei un pouco máis.

– Non teño máis, Mingos. Xúrocho!

Non sabía se crela ou non, e ela aproveitou para choromicar un pouco.

– Non se vende nada, neno, a cousa está moi mal…

Crina. Con aqueles oitenta igual o Ghicho me daba algo. Non é que fose o mellor tratar co Ghicho. Corría o bulo de que ultimamente a cortaba con estricnina, pero non tiña outra porta onde petar, así que fun á Burga, que alí, debaixo da Ponte, vira aparcada a furgoneta. Cheguei canso e tremendo. Había un coche da local espantando senegaleses na praza, así que agacheime detrás dun coche, medio esfurricado, que o mono estaba empezando a sacar as uñas, e vaciei as tripas mentres agardaba que marchasen. Por sorte entretivéronse abondo para que puidera aliviarme, pero metéronse no coche e marcharon en canto subín os pantalóns. Así que petei na porta da furgona, pero o Ghicho non quixo abrir a porta, así que tiven que poñerme repugnante.

– Xa vai! Para petar dunha maldita vez!

Abriu a porta a modo e vin a súa cara de moucho desconfiado.

– Home! O Rañolas! Canto tempo!

– Déixate de lérias e pásame algo.

– Tes mala cara…

– Tes ou vou a outro lado?

– Tranquilo, neno, que o almacén está de oferta.

– Apura.

– A pasta.

– A merda primeiro.

– Oitenta.

As coincidencias son un mal sinal, pero xa non me importaba.

– Estás de coña?

– Éche o que hai.

– Setenta e cinco.

– Váleme.

– Apura.

Collín a papela e marchei. Véuseme á cabeza o meu amigo branco, e pensei que aquel pendello do cima do campo era un sitio tranquilo. Estaba algo lonxe, pero algo de tranquilidade e un burato onde esconder a cabeza non había estar mal. Alá me fun, ás alancadas, parando nunha farmacia para mercar unha xiringa. A culler e o mecheiro tíñaos comigo, e no pendello habería unha pía con auga.

Cando cheguei, o cabalo pacía unhas herbas secas no alto. Ao me sentir ergueu a cabeza, como sorprendido. Cando me cheguei coa mazá na man rinchou como un neno diante dun xoguete. Partina en catro cachos coa navalla e deillos. Resoplou e púxome a cabeza contra o peito, e aproveitei para rañar aquela cabeza branca.

– Acóllesme na túa casa? So van ser un par de días…

Resoplou e moveu a cabeza, como se entendera e dixera que si. Alá que me fun, e agradecín a sombra. Fixen os meus preparativos. O animal mirábame desde a porta, confundido. Cando espetei a agulla, o calorciño foi unha agradable sensación. Notei como chegaba a viaxe. Entre o ouveo dunha sirena pareceume ver un par de lágrimas nos ollos do animal. Fodido bicho.

 

CRÉDITOS DA IMAXE

“Cabalo en Neda” por Pepe do Couto – Feito por min. A través de Wikipedia – http://gl.wikipedia.org/wiki/Ficheiro:Cabalo_en_Neda.JPG#/media/File:Cabalo_en_Neda.JPG

Deixar unha resposta

introduce os teu datos ou preme nunha das iconas:

Logotipo de WordPress.com

Estás a comentar desde a túa conta de WordPress.com. Sair /  Cambiar )

Google photo

Estás a comentar desde a túa conta de Google. Sair /  Cambiar )

Twitter picture

Estás a comentar desde a túa conta de Twitter. Sair /  Cambiar )

Facebook photo

Estás a comentar desde a túa conta de Facebook. Sair /  Cambiar )

Conectando a %s