Día: 14 Decembro 2014

Vellas ideas, novas formas.

Hai moitos anos que comparto con Camilo Franco a idea de que o relato é unha forma literaria especialmente acaída aos tempos que vivimos… Tamén hai moitos anos que levo pelexando con editores e colegas, sostendo que a fórmula habitual de empaquetar os relatos, consistente en xuntalos en mazos que teñan a mesma masa que unha novela é algo máis que un erro: é unha obcecación que non conduce a nada.

A vida triste

A vida estase poñendo ben triste. O vento asubía aí fóra, e por moito que os días empecen a medrar (onte foi a Santa Lucía) non é que apareza moita luz no horizonte. Fozando no Facebook dei nesta patochada e un pode desculpar a falta de intelixencia, pero non deixa de ser deprimente o entusiasmo co que progresa a estupidez. Caneiro dicía nos noventa que ese progreso era implacable: atinaba, e tal vez este sexa o momento definitivo do seu triunfo.

O signo dos tempos ven sendo un puritanismo encabuxado, babeco e miserable, que para xustificar a propia inepcia –cando non a complicidade co despropósito- procura a salvación na voz máis alta. Coa escusa da crise e da necesidade da catarse –aprazada sine die, interesadamente confundidos os síntomas coa enfermidade- estase a estender, de forma irrefreable, a convicción de que canto acontece de malo en calquera recanto é unha conspiración política, un simple contubernio mafioso, e que trocados os mandamais –a oferta de salva patrias estase concentrando, coma o avecrem-, todo ha volver a un edénico estado das cousas.

Tan pueril explicación está comezando a amosar as arestas da impaciencia, o rostro infame da intolerancia, a amarga verdade do resentimento, ese estado de ánimo que obnubila as consciencias e afoga toda discusión coa sombra das bandeiras. O seguinte paso estase achegando: as cousas teñen que ser como as quere a xente e eu son o seu intérprete.

O último dos chanzos desa escaleira que descende ao inferno é ese no que se sinala co dedo aos que prefiren calquera sol á mellor das sombras. Non sei eu se andará moi lonxe.

P.S. Tal vez catrocentos mil euros merezan unha mellor xestión. Tal vez a banda non é escoitada porque non é apreciada, e non é apreciada porque non se amosa o suficiente, como eses herdos que agochamos, dos que sentimos vergonza ao lembrar o que fomos, nesa convicción tan actual de que todo pasado é infame, ou, como mínimo, intranscendente, e sobre todo, do que non hai responsables: so culpables.

Como se a prosperidade fose un traxe que se cose con palabras.