Silencios

Recórdao perfectamente. A primeira vez que a viu foi na escaleira. Ela acababa de chegar, e na escuridade da escaleira –a luz apagárase mentres buscaba o burato da pechadura- dedicouse a contemplala no medio daquel silencio. Díxome que agradecera a falta de ascensor. Que o oco da escaleira fose amplo, que non dese a volta para sorprendelo alí, contemplándoa.

De cando en vez cruzábanse pola escaleira. Ela sorría, el tamén, e continuaban o seu camiño. Cada tarde, cando coincidiamos na taberna do Suso, non facía máis que suspirar. O día que ela entrou –a buscar tabaco, creo- pegou un chimpo na cadeira, e non parou de acutifarme para que fose onda ela e a invitara a sentarse connosco. E alá que me fun, maldicindo a encarga. Era, é, fermosa coma o sol do verán. O cabelo escuro, negro como á de corvo –diría o indio da película- caíalle liso sobre as costas, e os ollos, azuis, son deses que abrazan cando te miran.

Non me foi difícil presentarme. Resultou ser amable e doce. Simpática. Acababa de mudarse, de volta de París, despois de aprobar unhas oposicións a non sei que cousa da Administración. Érame difícil atender ás súas palabras, pero conseguín lembrar a miña encarga e convideina a sentar connosco. Aceptou. Aínda non coñecía moita xente do barrio, dixo. Deixeina ir diante, e vin como el se erguía para arredarlle a cadeira e acomodala.

Vin que inchaba como un globo e dubidaba. Mirouna. Miroume, desesperado.

Entón as mans dela voaron para dicir:

– Non necesitas intérprete.

Deixar unha resposta

introduce os teu datos ou preme nunha das iconas:

Logotipo de WordPress.com

Estás a comentar desde a túa conta de WordPress.com. Sair /  Cambiar )

Google photo

Estás a comentar desde a túa conta de Google. Sair /  Cambiar )

Twitter picture

Estás a comentar desde a túa conta de Twitter. Sair /  Cambiar )

Facebook photo

Estás a comentar desde a túa conta de Facebook. Sair /  Cambiar )

Conectando a %s