Mes: Setembro 2014

Comeza o outono

A portada de “El País” amosa ao rei pedindo ao mundo que conten con España para defender a democracia, pouco despois de que se reunira con Obama, quen, por certo, acaba de enviar aos seus avións a facerlle a guerra ao califato islámico, sen necesidade de declaración previa, como se facía noutros tempos, cando os parlamentos, depositarios -seica- da Soberanía Nacional, pintaban algo nas decisións políticas. A cousa ten un punto de patética, como unha especie de pataleta por non ter sido convidados á festa.
Nun video que me neguei a ver, como tantos outros que practican esa ruindade tan cotiá de confundir vesania con actualidade, un refén francés dun grupo de jamados aspirantes a integrarse no califato antes citado, era degolado para convencer ao presidente francés de que interrompera os seus bombardeos sobre ese territorio. Parece ser que o tipiño non agardou convite: cando empezou a festa xa estaba alí, que non hai nada para levantar as enquisas como unha guerra boa, que non é o mesmo que unha boa guerra, aínda que o pareza. Non sei eu se as bombas valerán para algo nese territorio onde, unha vez máis, a barbarie practícase no nome de Deus. Resulta interesante comprobar, outra vez, que aqueles que teñen fío directo con Él acostuman recibir ordes de facer o posble para apañar o do veciño.
Mentres, o señor presidente do goberno asina a substitución do ministro de xustiza a miles de quilómetros, negociando cos chineses non se sabe moi ben o qué, pero coñecendo os antecedentes, adiviñen quen vai pagar as copas.
Así que, mentres os alemáns volven sobre Ucraína, que, con perdón, leva camiño de sofrer a versión moderna do pacto Ribbentrop-Stalin, e os cataláns senten a necesidade de marchar da casa, pero, iso si, co consentemento paterno e sen perder a condición de socio do Club de Campo, aqui non se move unha folla. Os carballos, xa se sabe, son uns agarrados.
Hoxe, unha señora de dereitas queixábase na televisión de que non todo tiña que estar en mans do diñeiro. Pois, señora, ¿que quere que lle diga?

IMG_0316.JPG

Un chío

Sentíu o chío. Xa era raro: a cobertura do móbil na aldea era unha desgraza, pero a de banda ancha era aínda peor. Así que, despois de toda unha mañá de silencio, coa choiva mollando os campos de setembro, foi ver que traía aquel piar milagreiro. A primeira hora da mañá deixáralle na boca o mal sabor de atopar un rato na trampa. Os ratos non lle caían mal, parecíanlle uns bichiños ben simpáticos, mágoa desa manía que tiñan de deixar o seu rastro por lugares visibles e invisibles, unha teima que lle costaba moito aceptar, e que lle impoñía unha necesidade insufrible: tenderlle trampas para sacrificalos. O peor era o momento no que atopaba aquel animal diminuto, devoradas pola súa necesidade de se alimentar as horas de vida que lle quedaban.
Os ratos non viven moito. Tres anos, tal vez menos. Interromper ese exiguo existir, ese diminuto tránsito polo universo, producíalle unha pequena angustia, que so superaba pola súa implacable necesidade de hixiene. Por unha vez, aquel combate quedara en certa forma en empate. Do becho, devorado pola trampa metálica, so asomaba o rabo. Vencendo unha repulsión instintiva, agarrara aquel trebello e dispuxérase a depositar o cadáver no tinaco do lixo, estremecendo ao pensar onde iría parar aquel corpo diminuto. O asunto foi que, en abrindo os dentes da trampa, o animal pegou un brinco e despareceu nalgunha burata. As casas de campo é o que teñen: regañas, buratos e físgoas a esgalla. Remexera toda a cociña buscando aquel corpo ferido, pero non o dera atopado, e a súa conciencia, un chisco máis tranquila, respirou, mentres a insania hixienista lle proía na caluga. Un proído que non lle impedíu dirixirse á horta, recoller unha pequena colleita e, cando a choiva lle petou nas costas, correr a refuxiarse na cociña. Foi nesas que o teléfono reclamou a súa atención, e co aborrecemento ás costas polo obrigado encerro, decidiu curiosear un pouca na vida dos coñecidos, e dos coñecidos dos coñecidos e dos … Non era afección súa esparexer retallos da súa vida en caletres alleos, pero en cambio, era un alivio para a súa soidade descubrir que o mundo seguía igual, padecendo esa incurable enfermidade que non acababa de entender, unha enfermidade sen remedio nen esperanza de cura.
Pasou pola estación espacial, envolveuse nunha lonxan galaxia, e descubriu un par de versos estremecedores entre a morralla de ridículo exhibicionismo e verdades de medio pelo. Despois do último verso, viuse atrapado na desolación. Unha frase repetida con ardor: “a vida é unha merda”. Detrás do adolescente nihilismo, un anuncio estarrecedor. “So me queda unha saída”. Foi ese o intre que escolleu o teléfono para se apagar. A maldita batería. Buscou o cargador con desesperación, enchufou o trebello á corrente, e maldiciu a súa infame memoria, que lle impedía recordar a clave unha vez e outra. Remexeu nos papeis, atopou a cifra, marcou os números e tratou de volver a aquela confesión, querendo dicir demasiadas cousas. A cobertura. A maldita cobertura volvía fallar. Non tiña nin unha triste raia, por non falar do 3G. No seu caletre bulían os versos descubertos minutos antes, relampos que resumían a vida en catro palabras.
“A vida é moi sinxela para o corazón. Latexa mentres pode. Daquela, para”.
Unha certeza inevitable que lle arrastrou o corpo cara a porta. Alí, no xardín, as flores plantadas na pasada primavera, recordáronlle o seguinte alustro.
“E cruzaremos esta tarde pola ponte e deitaremos contra a noite unhas palabras”.
Volveu entrar, buscando o maldito teléfono. Seguía sen cobertura.

P.S.: Os versos collinllos sen permiso ao maestro Manuel Forcadela. Espero que non mo tome a mal. Fáganlle unha visita ao seu ximnasio.