Póboa do Caramiñal

Hai viaxes que te levan cara dentro. Sen que o penses. Onte, na Póboa do Caramiñal (sigo sen querer entender de onde saíu, como se aceptou, e porqué segue aí ese invento das Pobras) chovía. Chovía con esa choiva maina e teimuda da costa, un orballo persistente e infinito que enchoupa os ósos á mínima que te descoides. Tiña un chuvasqueiro no coche que non me amparou alén de quince minutos, quince minutos investidos nunha rolda mínima pola alameda que garda a praia, espectacular e gasalleira para os días de sol. Nos de auga, o que vai por baixo da folla… Reparei nun pazo, non demasiado grande, visto desde fóra, por tras dunha igrexa interesante. Na fachada do pazo, un mármore branco testemuñaba un certo agradecemento á Condesa de Fenosa: o seu carácter lapidario convertíao nunha mancha de leite sobre a pedra, vestida de edras pola banda de Laíño. Non quixen imaxinar os xardíns interiores, protexidos por un valado de pedra de máis de tres metros de alto, e marchei corricar polas canellas da vila, suplicando inútilmente que aquela maruxia cesara nalgún momento. Entre as reformadas e ben acicaladas casas das carreiras, algunha tan estreita que o mar, ao lonxe, parecía un espellismo gris, quedan restos de tempos peores, mesmo na emblemática praza presidida pola efixie de Valle Inclán, que parece querer botarse a camiñar, deixando atrás a súa casa.
Como turista sorprendido pola choiva entrei nunha tenda, a procurar mellor amparo da auga do que traía, para atopar o rostro sorprendido do tendeiro: se houbo tempos peores, estes é certo que son ben ruíns, decía o seu rostro , amablemente dubidoso de que fora facer unha venda.
Mellor gorecido da marmaña incesante, acordei entrar nunha taberna, dando por concluído o meu chorreante periplo, e agardar sentado pola cita que me levara ao lugar. A baiuca chámase O Caldeiro de Dagda, e soubéronme a gloria os choquiños que acompañaron a cervexa da espera, mentres cismaba na personalidade do propietario, e nas semellanzas entre os mouros e os Tuatha-té- Danam, ou como sexa que se escriba o seu nome. Cando soou o teléfono marchei ao encontro de vellos amigos, tecedores de soños máis ca de palabras, para debuxar, arredor da mesa, unha conversa sobre os ausentes, os presentes, e as obras de Deus e do demo, neste mundo onde a maiúscula ten tan poucos servidores. Como bo lengoretas compráceme asañarme nos froitos da vanidade, unha teima que nestes momentos ofrece múltiples oportunidades, aínda que hai que procurar non excederse, e non varrer da mesa as faragullas da esperanza. Chegada a hora da partida, lembrei o cabalo pardo que me recibira á entrada da vila. Poucas cousas hai tan tristemente fermosas como un cabalo atado e so á beira dunha estrada. O cabalo -ou égoa, que desde o coche non puiden verlle a matrícula- comiscaba nas herbas, detrás dun arcén amplo. De regreso xa non o vin, e regresei cabalgando nun sorriso.
Á noite, entre os afectos cotiáns, vin resistir a Costa Rica ata o azar dos penaltis. Aí estamos.

Deixar unha resposta

introduce os teu datos ou preme nunha das iconas:

Logotipo de WordPress.com

Estás a comentar desde a túa conta de WordPress.com. Sair /  Cambiar )

Google photo

Estás a comentar desde a túa conta de Google. Sair /  Cambiar )

Twitter picture

Estás a comentar desde a túa conta de Twitter. Sair /  Cambiar )

Facebook photo

Estás a comentar desde a túa conta de Facebook. Sair /  Cambiar )

Conectando a %s