Día: 25 Maio 2014

Fútbol

Hoxe teño o día inspirado. Debe ser cousa dos paxariños piadores que, nesta casiña do meu contento, meten os seus chifros pola fiestra esta mañá de domingo na que son absolutos protagonistas da paisaxe.
Na rúa non se vé unha alma, e digo eu que será un efecto das paixóns desatadas na noite anterior, e que un modestamente, e desculpen a herexía, séntese incapaz de compartir.
Debo recoñecer que me gusta o fútbol. O caso é que gusta o xogo, pero que o drama forofista abúrreme soberanamente. Na miña humilde opinión, o futbol televisado ben sendo unha especie de pornografía: un sucedáneo incapaz de motivarme. Non son eu, pois, dos que mercan un televisor para ver a final da champions, o que tal vez me coloque nesa categoría de tipos soberbios que sabotean as leis da economía de mercado. Non podo resistirme, en cambio, a comentar as sensacións que me acompañaron onte, día en resultaba case inevitable contemplar o espectáculo. Digo case porque sempre queda a alternativa de viaxar a Timbouctú, por poñer un caso, para escapar do ruído.
A verdade é que perdín o comezo do partido, e unha parte do primeiro tempo seguino pola radio, que se me acordou prender mentres conducía. Cando aparquei, por unha fiestra oíuse unha voz solitaria. Gool.
Gañaba o Atlético, deducín daquela soidade, e un, que con sete anos mercou a camiseta co sete de Ufarte, como que desfrutou con ese regreso á patria. Un regreso efémero, como aquela filia, interrompida por dúas bofetadas dun primo que me dixo, ante semellante sacrilexio: agora es do Real Madrid. Ali debeu nacer a miña teima de ir por libre. Tanto que descubrín que existían outros deportes, e que algún aínda me gustaba máis que o fútbol.
Desculpen esta digresión, que non ten máis finalidade que servir de introducción a miña esperanza de que, nesa teima miña de porme do lado dos pequenos, gañase o Atlético. Esa esperanza comezou a caer cando Simeone sacou a Adrián do campo e o Atlético colleu o mesmo camiño que a esquerda: resistir a toda costa, defendendo o conseguido con uñas e dentes. Estaba xa daquela nun bar, tomándome unha cervexa e ventando a prórroga, rodeado de madridistas comedores de uñas, incapaces de entender como a solidariedade e a complicidade, a furia que nace da determinación podían estar vencendo ao froito da chequera. Aquilo tiña o mesmo destino que a República.
A verdade é que os meus funestos presaxios acabaron por se cumplir, e que estaba bebendo cando unha masa enfebrecida comezou a berrar, brincar e correr polo bar e pola rúa. Acabouse, dixen.
Escuso falar do que sucedeu a seguir.
Xa de volta, o camiño habitual estaba cortado, para que os seguidores do equipo con máis champions puidesen ir facer festa na fonte, baixo a ollada de Dona Concepción Arenal.
O mundo segue o seu curso habitual: os humildes venderán a casa para facer caixa e poder seguir tentando á esperanza, mentres os poderosos continuarán celebrando con naturalidade que disfrutan o de todos.
Por certo, hoxe non había que ir votar? Non sei a vostedes, pero a min isto chéirame a Gatopardo.

Máquinas, cerebros e ánimas.

O pasado venres fun ao médico, ao centro de especialidades, e a razón non ten moita importancia. O caso é que, citado ás 8:30, cheguei con certa antelación, e puiden comprobar que o persoal estaba algo acelerado. A causa era un novo sistema de xestión das citas, que debía comezar ese día.
A idea é simple, a xestión non tanto, e o resultado…
Como moitos de vostedes coñecerán, cando un acude ao centro de especialidades debe gardar turno na sala de espera, esperando ser chamado, cousa da que debía encargarse o médico ou a enfermera que o asiste. E digo debía porque algunha mente pensante argallou a maneira de que esa viaxe do persoal sanitario era innecesaria, que a quenda podíase xestionar de forma automática e xa que logo -isto é un supoñer- aumentar o tempo dedicado aos pacientes. Nada novo: no supermercado facemos cola na pescadería, ou na carnicería todos os dias; collemos o noso numeriño e poñémonos en stand by.
Tal vez o sistema do supermercado lle pareceu aos xestores da sanidade pública pouco eficiente, ou escasamente brillante. Así que o asunto ven sendo que, agora, un achégase a unha máquina coa tarxeta sanitaria na man, e a máquina dalle un papeliño onde se detalla a consulta á que ten que acudir, útil para os que coma min esquecemos o nome do noso doutor, e cal é a súa quenda, e aquí comeza o cachondeo. Nada de números nin horas. A quenda dase mediante un código alfanumérico que saberá o demo que quere dicir, pero que é imposible de recordar como non teñas o papeliño diante. E máis vale que o poñas diante dos fociños, porque, e aquí ven a segunda broma, terás que entrar ver ao especialista cando o teu código apareza nunha pantalla de televisión, despois dun aviso como de alarma de despertador electrónico aumentado á décima potencia. Claro que na sala nun hai máis que unha pantalla para seis ou sete consultas, dispostas ao longo dun corredor rectangular e estreito, como de vinte metros de longo, e a única pantalla está colocada no medio, pegada á parede, supón un que para favorecer a comunicación entre os pacientes, porque desde os extremos da sala de espera é imposible averiguar cando che toca.
Para colmo, aquilo, á primeira hora da mañá non andaba ao dereito, e xa tes a médicos e enfermeras chamando a xente, entre disculpas, polo método tradicional, ata que a cousa deu en carburar… Hai que recoñecer que o sistema ten a súa utilidade: é imposible quedarse durmido agardando, ou distraerse lendo o xornal. Cun estralo de cambio de turno cada minuto ou dous (recorden: hai cando menos seis ou sete médicos pasando consulta á vez) hai que ser unha especie de zombie para non estar pendente da pantalla, agardando que o código do teu papeliño apareza sobre o fondo vermello da actualidade.
Tamén pode un entreter a espera vendo os vídeos que botan no frame que acompaña a caixa dos códigos, que pouco menos aburridos e intoxicantes son que calquera emisora de televisión.
Un, francamente, postos a desbaldir os cartos, ten a manía de facelo como é debido. Por exemplo: poñendo unha pantalliña pequena en cada consulta. Ou, postos a aforrar en traballo de programación, poñer dúas pantallas máis pequenas e perpendiculares á parede (existe unha cousa chamada soportes metálicos) máis pequenas e sen vídeos. Que, a estas alturas, se podo identificarme co código FSK- 3010, será que xa sei como lavar as mans.

P.S.
Grazas sexan dadas ao persoal sanitario polo seu interese e atencións, especialmente por aquelas das que os cartos investidos polo cerebriño que argallou o conto, en teoría os liberaban.