Mes: Maio 2014

Bailar sobre a neve

Mentres a noite me caía enriba, da radio agromaba unha música que xa era antiga cando nacín. Debo recoñecer que nos noventa deixei de seguir as novidades: o último que apareceu no meu horizonte foron os REM, e tampouco é que lles fixera moito caso. Desde entón non fago máis que escoitar as mesmas cancións, que volven unha vez e outra, da mesma maneira que, cando era un neno, volvían Manolo Escobar e o seu carro perdido a todas as viaxes. A vellice debe comezar así: cando decides que a roupa que tes é a única que vas gastar. Cando comezas a non recoñecerte nos escaparates.
A semana ofrecía múltiples posibilidades para devanar os sesos e soletrear calquera esperanza, de incendiarse de indignación ou, por qué non? Casar as dúas teimas. O caso é que cada vez me resulta máis difícil sentir entusiasmo coas verdades presuntamente evidentes (Podemos ou non podemos?), indignarme co cinismo (O Felipe cabalga de novo!) ou espir sánde@s (necesito nomeal@s?) asi que, quero confesalo, a única alegría da semana deuma unha personaxe que me asaltou onte pola noite, mentres remexía incertidumes e botaba un ollo ás convocatorias deses premios que xa non espero gañar.
O tipo é simpático, cáeme ben, así que vou ver se son quen de escoitar o que quere contarme que, aínda que todo estea xa escrito, as vellas cancións síguenme emocionando. Con permiso.

Fútbol

Hoxe teño o día inspirado. Debe ser cousa dos paxariños piadores que, nesta casiña do meu contento, meten os seus chifros pola fiestra esta mañá de domingo na que son absolutos protagonistas da paisaxe.
Na rúa non se vé unha alma, e digo eu que será un efecto das paixóns desatadas na noite anterior, e que un modestamente, e desculpen a herexía, séntese incapaz de compartir.
Debo recoñecer que me gusta o fútbol. O caso é que gusta o xogo, pero que o drama forofista abúrreme soberanamente. Na miña humilde opinión, o futbol televisado ben sendo unha especie de pornografía: un sucedáneo incapaz de motivarme. Non son eu, pois, dos que mercan un televisor para ver a final da champions, o que tal vez me coloque nesa categoría de tipos soberbios que sabotean as leis da economía de mercado. Non podo resistirme, en cambio, a comentar as sensacións que me acompañaron onte, día en resultaba case inevitable contemplar o espectáculo. Digo case porque sempre queda a alternativa de viaxar a Timbouctú, por poñer un caso, para escapar do ruído.
A verdade é que perdín o comezo do partido, e unha parte do primeiro tempo seguino pola radio, que se me acordou prender mentres conducía. Cando aparquei, por unha fiestra oíuse unha voz solitaria. Gool.
Gañaba o Atlético, deducín daquela soidade, e un, que con sete anos mercou a camiseta co sete de Ufarte, como que desfrutou con ese regreso á patria. Un regreso efémero, como aquela filia, interrompida por dúas bofetadas dun primo que me dixo, ante semellante sacrilexio: agora es do Real Madrid. Ali debeu nacer a miña teima de ir por libre. Tanto que descubrín que existían outros deportes, e que algún aínda me gustaba máis que o fútbol.
Desculpen esta digresión, que non ten máis finalidade que servir de introducción a miña esperanza de que, nesa teima miña de porme do lado dos pequenos, gañase o Atlético. Esa esperanza comezou a caer cando Simeone sacou a Adrián do campo e o Atlético colleu o mesmo camiño que a esquerda: resistir a toda costa, defendendo o conseguido con uñas e dentes. Estaba xa daquela nun bar, tomándome unha cervexa e ventando a prórroga, rodeado de madridistas comedores de uñas, incapaces de entender como a solidariedade e a complicidade, a furia que nace da determinación podían estar vencendo ao froito da chequera. Aquilo tiña o mesmo destino que a República.
A verdade é que os meus funestos presaxios acabaron por se cumplir, e que estaba bebendo cando unha masa enfebrecida comezou a berrar, brincar e correr polo bar e pola rúa. Acabouse, dixen.
Escuso falar do que sucedeu a seguir.
Xa de volta, o camiño habitual estaba cortado, para que os seguidores do equipo con máis champions puidesen ir facer festa na fonte, baixo a ollada de Dona Concepción Arenal.
O mundo segue o seu curso habitual: os humildes venderán a casa para facer caixa e poder seguir tentando á esperanza, mentres os poderosos continuarán celebrando con naturalidade que disfrutan o de todos.
Por certo, hoxe non había que ir votar? Non sei a vostedes, pero a min isto chéirame a Gatopardo.

Máquinas, cerebros e ánimas.

O pasado venres fun ao médico, ao centro de especialidades, e a razón non ten moita importancia. O caso é que, citado ás 8:30, cheguei con certa antelación, e puiden comprobar que o persoal estaba algo acelerado. A causa era un novo sistema de xestión das citas, que debía comezar ese día.
A idea é simple, a xestión non tanto, e o resultado…
Como moitos de vostedes coñecerán, cando un acude ao centro de especialidades debe gardar turno na sala de espera, esperando ser chamado, cousa da que debía encargarse o médico ou a enfermera que o asiste. E digo debía porque algunha mente pensante argallou a maneira de que esa viaxe do persoal sanitario era innecesaria, que a quenda podíase xestionar de forma automática e xa que logo -isto é un supoñer- aumentar o tempo dedicado aos pacientes. Nada novo: no supermercado facemos cola na pescadería, ou na carnicería todos os dias; collemos o noso numeriño e poñémonos en stand by.
Tal vez o sistema do supermercado lle pareceu aos xestores da sanidade pública pouco eficiente, ou escasamente brillante. Así que o asunto ven sendo que, agora, un achégase a unha máquina coa tarxeta sanitaria na man, e a máquina dalle un papeliño onde se detalla a consulta á que ten que acudir, útil para os que coma min esquecemos o nome do noso doutor, e cal é a súa quenda, e aquí comeza o cachondeo. Nada de números nin horas. A quenda dase mediante un código alfanumérico que saberá o demo que quere dicir, pero que é imposible de recordar como non teñas o papeliño diante. E máis vale que o poñas diante dos fociños, porque, e aquí ven a segunda broma, terás que entrar ver ao especialista cando o teu código apareza nunha pantalla de televisión, despois dun aviso como de alarma de despertador electrónico aumentado á décima potencia. Claro que na sala nun hai máis que unha pantalla para seis ou sete consultas, dispostas ao longo dun corredor rectangular e estreito, como de vinte metros de longo, e a única pantalla está colocada no medio, pegada á parede, supón un que para favorecer a comunicación entre os pacientes, porque desde os extremos da sala de espera é imposible averiguar cando che toca.
Para colmo, aquilo, á primeira hora da mañá non andaba ao dereito, e xa tes a médicos e enfermeras chamando a xente, entre disculpas, polo método tradicional, ata que a cousa deu en carburar… Hai que recoñecer que o sistema ten a súa utilidade: é imposible quedarse durmido agardando, ou distraerse lendo o xornal. Cun estralo de cambio de turno cada minuto ou dous (recorden: hai cando menos seis ou sete médicos pasando consulta á vez) hai que ser unha especie de zombie para non estar pendente da pantalla, agardando que o código do teu papeliño apareza sobre o fondo vermello da actualidade.
Tamén pode un entreter a espera vendo os vídeos que botan no frame que acompaña a caixa dos códigos, que pouco menos aburridos e intoxicantes son que calquera emisora de televisión.
Un, francamente, postos a desbaldir os cartos, ten a manía de facelo como é debido. Por exemplo: poñendo unha pantalliña pequena en cada consulta. Ou, postos a aforrar en traballo de programación, poñer dúas pantallas máis pequenas e perpendiculares á parede (existe unha cousa chamada soportes metálicos) máis pequenas e sen vídeos. Que, a estas alturas, se podo identificarme co código FSK- 3010, será que xa sei como lavar as mans.

P.S.
Grazas sexan dadas ao persoal sanitario polo seu interese e atencións, especialmente por aquelas das que os cartos investidos polo cerebriño que argallou o conto, en teoría os liberaban.

Multa

A lúa bailaba na fiestra mentres Silverio fumaba un cigarro na mesa da cociña. O día fora longo, e cansino. De mañá, ben cedo, erguérase para facer aquela viaxe que tan pouco lle apetecía. Ir á capital producíalle sempre una galbana insufrible, unha pereza que o irritaba. E se a viaxe se mesturaba co traballo, entón radiaba fastío.
Tiña a obriga de ir declarar ao xulgado: a carta chegáralle había un mes e non admitía desculpas. Máis ben amenazaba coas consecuencias de facerse o tolo, algo que nalgún momento se lle pasara pola cabeza, pero finalmente a cabeciña acordoulle ao dereito, e alá que fora.
O asunto tiña a súa miga. O veciño, un home de mediana idade, solteiro e sen máis familia que os gatos que lle paraban no patio da casa, recibira o inverno pasado unha comunicación da Benemérita solicitando que identificara ao condutor do seu vehículo, condutor que se saltara un control de alcoholemia na estrada que une Almería con Granada, a penas a cen metros do rotulo que sinalaba a fin da primeira cidade. Antonio Saavedra, ou O Pito, para os que lle tiñan máis confianza, so saíra da provincia para ir a Ceuta facer a mili, e as únicas viaxes que facía no Opel, que mercara despois de pasar un calvario para obter o carné de conducir, eran á vila a mercar o que lle compría, ou, dicían as malas linguas, ao club das garotas que había na estrada a Lugo, onde podía matar a soidade con billetes de cincuenta.
Ao Antonio saíulle a carraxe do peito coma un trebón. Non pola notificación, senón polas ameazas. De non identificar ao condutor en cuestión, sería sancionado cunha multa entre mil e dous mil euros, máis a retirada de dez puntos do carné de conducir.
– En Almería! Pero cando fun eu alá, sandiós?
O problema, en palabras do sarxento de Catabois, un home alto e grande, de cara avinagrada e carácter tirando a manso, viña sendo que a lei, coa presunción de veracidade outorgada ao axente, requería que identificase ao infractor ou daríase por sentado que o condutor era el. Dado que non podía culpar a ninguén dunha falta na que era imposible que o seu coche se vira envolto, decidíu recurrir, e o Bieito, o fillo do Silverio, preparáralle o escrito, escrito que foi desestimado a pesar de contar coa declaración de tres testemuñas que dicían que era imposible que estuvera no sitio á hora indicada. O enredo seguíu para adiante, e ao final, o Pito non tivo máis remedio que recurrir a un avogado, pagar a multa e poñer un pleito. Pero mentres…