A pena

Sei que me mirades. Sinto os vosos ollos atravesándome as costas, coma coitelos silenciosos. Está tolo. Que ocorrencia! Pero… que fai? Escoito as vosas voces, pronunciadas as palabras co pano diante da boca, non vaia ser que se torza a palabra e caia no meu oído.
Eu víao pasar todos os días, di a nena pequena. Si, levaba un can, grande coma un mundo. Puntual, coma todos os días, pensa a muller do balcón, a dos xeranios murchos e o home desaparecido no mar. A ela non lle estraña. Un home atado a unha pena. Nin sequera é unha pena: se tal fora non podería andar máis que ao seu redor. Acaso é así como ando: atado á miña pena. Non é acaso: é tal como ando. Levabamos tantos anos xuntos! Como había saír a esta hora sen o peso da súa angueira na man? Outros saloucan. A min non me can as bágoas. Aínda non. Aínda non.

Deixar unha resposta

introduce os teu datos ou preme nunha das iconas:

Logotipo de WordPress.com

Estás a comentar desde a túa conta de WordPress.com. Sair /  Cambiar )

Google photo

Estás a comentar desde a túa conta de Google. Sair /  Cambiar )

Twitter picture

Estás a comentar desde a túa conta de Twitter. Sair /  Cambiar )

Facebook photo

Estás a comentar desde a túa conta de Facebook. Sair /  Cambiar )

Conectando a %s