Mes: Maio 2013

sombras (2)

Fora ou non certo, a verdade era que os animais morrían nos tobos, e daba igual o que fixeras. Unha inxección de antibióticos, retrovirais e soros priónicos, transplantes de células nai, pai e o que che dese a gana. As vacas morrían antes de chegar aos cinco meses, a idade mínima para o sacrificio, e aínda antes dos tres a maior parte delas, como se a semente estivera envelenada, como se a propria recombinación cristaiña, que tan bo resultado dera desde a fame do trinta e seis, xusto despois da guerra, cando todo parecía perdido entre os vapores radiactivos e as enxurradas de raios cósmicos que fritían a superficie dun planeta que xa non era habitable nin polas cascudas. A súa fora unha sorte bárbara, pois non tendo cualificación ningunha nos últimos días da batalla de Novosbirsk, cando as tropas chinesas conseguiran o dominio da cidade e un xeneral enlouquecido ditara a orde de asasinato dun millón de rusos brancos, coárase na última visita ás instalacións experimentais de Transauria-5, antes de que Moscú decidira desafiar o, pretendidamente, ínfimo arsenal nuclear chinés, lanzando sobre Pekín un par de mísiles con cen cabezas nucleares, que debína abondar para encher de cinza o monzón que estaba a piques de comezar. Recrutado como auxiliar de laboratorio forzoso de Madame Lima, aos poucos unha disposición de ánimo proclive á orde e un convencemento certo de que máis lle valía convencer á vella de que servía para algo, axiña comezou a plantexar suxestións e melloras para que aquela planta de producción conseguira acadar o ritmo establecido nas máis desaforadamente optimistas predicións dos xerentes da central, que a trescentos mil quilómetros de distancia ditaban, desde a Lúa invisible, as ordes de mantemento daquelas instalacións produtivas.

sombras

A granxa

A mañá tiña a mesma cara que todas as anteriores. Mirando pola fiestra comprobou que o inverno quería seguir durmindo sobre os campos, condenando ás flores a un silencio que xa se esparexía sobre cinco meses. A neve cubrira os campos desde antes dos Santos, e ata ben entrado marzo a penas conseguiran saír da casa dous ou tres días, e para iso non moito tempo, que o aire cortaba como unha navalla. Os animais comezaban a dar mostras de inquedanza, e lembrou o inverno do 46, cando as vacas se puxeran tolas coa sede dous días antes de que remataran as xeadas, que aquel ano causaran unha seca responsable da aniquilación de case un terzo da facenda. Este ano a auga non fora problema –o xerador seguía funcionando coa reserva de gas que adquirira grazas á venda dunha extraordinaria colleita de cogomelos- pero a herba seca estaba empezando a esgotarse, e tivera que racionar o seu consumo ata límites que nunca crera necesarios. Vía enfraquecer o gando e preguntábase se sería certa a lenda que correra pola rede o ano 47, a lenda que dicía que aquel ataque de insania no gando debérase á inoculación dun virus ao traveso do subministro de auga, mediante nanopartículas enviadas pola condución do subministro, aquel ano no que a colleita de cereal fora tamén escasa e o goberno precisaba unha fonte barata de proteína para alimentar aos desherdados que se amoreaban nas portas da cidade, ameazándoa.

O futuro

Quizais sexa absurdo, nun día de choiva, no mes de maio, cun inverno que se prolonga demais, pensar no futuro. Tal vez sexa inevitable adoptar unha perspectiva desoladora: non axuda comprobar que, cada día que pasa, a impericia dos gobernantes decae expoñencialmente cara o límite da simple estulticia. A nova lei de educación é un exemplo de cómo un imbécil pode permitirse debuxar o futuro, e como a única esperanza é intentar, desde xa, poñer os medios para sobrevivir ao desastre que se aveciña.

O peor do asunto é comprobar que, unha vez máis, os únicos aspectos nos que se incide son os puramente políticos: aqueles aspectos da educación onde o que prima é a consecución de adeptos ás propias conviccións, e como, máis unha vez, feita a lei, feita a trampa. Porque a tan cacarexada “reválida” non é máis que un parapeto social desa caste de novos ricos ben amarrados nas poltronas, emperrados en deixar en herdo para os seus malcriados cativos a posición social adquirida. O feito de que o 70% da nota veña do promedio das materias escolares, tal e como anda o patio, o que vai conseguir é incrementar a presión sobre o profesorado para inchar as cualificacións co fumo da mentira, mentres a lei e a administración seguen a consentir o absentismo –sempre que non haxa violencia polo medio- a irresponsabilidade e a falacia do “currículo oculto”, impulsando a aculturación, adoptando medidas abstrusas que permiten situacións cando menos irracionais, como ese fomento da introdución da lingua inglesa como lingua vehicular da docencia en áreas específicas do currículo, confundido, unha vez máis, a forma e o fondo, a sustancia co accidente, a anécdota coa categoría …

Un, modestamente, é partidario do método finlandés: ese que lle bota o que hai que botarlle ao asunto. Se o seu fillo de “x” anos de idade, sen eiva ou dificultade de ningunha caste, durante o ensino obrigatorio, non fai o que debe, a matrícula, señores pais irresponsables, vailles saír do pelico. O método coreano – a vara- xa me atrae menos. Porque unha cousa é pedir responsabilidades e outra repartir culpas.

O malo é que a estas alturas xa sabemos en que merda de país nos queren facer vivir, e a desgraza é que á maioría parece que lle gorenta.

Los desorientados

ImaxeHai tempo que Maalouf me atrae. Desde que lin a edición de Baldassare de Xerais, que me levou a “Leon el Africano” e agora veño de rematar esta novela que comecei con pouca gana e na que fun meténdome pouco a pouco, como quen lle entra a un botelo que se resiste pero acaba entusiasmando a pesar dos osos.

Narra o escritor libanés a peripecia dun grupo de colegas de universidade no periodo anterior á guerra no Líbano, guerra da que case todos os escollidos membros da gavela consiguen librar con maior ou menor fortuna, agás o que quedou no país que aparece como vítima irremediable da contenda e como pretexto narrativo .

A verdade é que empeza con lentitude, anímase despois das primeiras páxinas e o final resulta, como mínimo, sorprendente, aínda que un non sabe se cualificalo de lixeiramente decepcionante.

Especialmente indicado para maiores de idade en reconversión ideolóxica e exiliados interiores e exteriores de todas as patrias (agás da que dea boa sombra, que di O’Rivas)

A pena

Sei que me mirades. Sinto os vosos ollos atravesándome as costas, coma coitelos silenciosos. Está tolo. Que ocorrencia! Pero… que fai? Escoito as vosas voces, pronunciadas as palabras co pano diante da boca, non vaia ser que se torza a palabra e caia no meu oído.
Eu víao pasar todos os días, di a nena pequena. Si, levaba un can, grande coma un mundo. Puntual, coma todos os días, pensa a muller do balcón, a dos xeranios murchos e o home desaparecido no mar. A ela non lle estraña. Un home atado a unha pena. Nin sequera é unha pena: se tal fora non podería andar máis que ao seu redor. Acaso é así como ando: atado á miña pena. Non é acaso: é tal como ando. Levabamos tantos anos xuntos! Como había saír a esta hora sen o peso da súa angueira na man? Outros saloucan. A min non me can as bágoas. Aínda non. Aínda non.

Días sen gloria?

Hoxe fun ao teatro. Á sesión matinal, esa destinada aos escolares. E debería dicir que non comprendo como é posible que semellante obra so pase un día en cartel. Debería dicilo porque o texto é como un río que te vai levando de gorgollón en gorgollón, de trebón en trebón, ata o máis tráxicamente lóxico dos finais (con certas concesións ao happy end, que, bo, saben ben). Porque a interpretación de Manquiña é simplemente xenial (acórdome de José María Rodero, por dicir algo que non sexa Roberto) e os demáis, arrastrados polo seu contido frenesí, están case á mesma altura. Porque a posta en escea e simplemente brillante. Porque a dirección do espectáculo pareceume atinada, e porque había moito, moito tempo que non me emocionaba. Igual é defecto meu por non pisar moito o teatro, erro que pretendo remediar de contado.
Dicía que debería dicir que non comprendo como unha obra desta altura pode pasar simplemente un día por unha cidade coma esta, un domingo, que xa son ganas de buscar ao público. Por desgracia, acoden a un certos insidiosos recordos. Non foi esta a obra que gañou o Rafael Dieste e nunca foi representada (ata hoxe) polo CDG incumprindo as bases do mesmo premio? Que alguén me corrixa se me equivoco.
Unha das maiores atrocidades do fariseismo ignorante é a súa obnubilación coas formas, a súa teima en confundir os sentementos coa aparencia, a súa persecución de todo o que recenda minimamente a pescuda da intimidade da verdade. Para eses sándeos a intimidade é unha cuestión inasomable ao mundo, e o escándalo cando iso acontece, a maior das perversións.
De certo que haberá quen se poña exquisito con pedigrís diversos e outras correas similares. Converxen neste punto todos os decididos a acatar a imposición do papanatismo. Un simplemente, agradece as fonduras que afogan a sede. Claro que se o que queres é simplemente entreterte, pois entón prende o televisor. E renega do xénero humano, pero iso sí, diante do espello por favor.

BOTÍN

olg2013 (16)

Unha mañá de sábado pode descubrir que, en realidade, sempre gastaches un parche nese ollo esquerdo co que contemplas a vida cando ninguén te mira. Descubrir que acabas de asaltar o Santa María cunha chalana das de en tempos, chegado de Angkor cunha estraña enfermidade nos miolos que te condena a devorar con avaricia miudezas de aceiro baixo un sol que pensaches que nunca recuperarías. Nese momento fugaz no que o presente se esfarela no abismo da terra, e o pasado regresa como un canto ao que agarrarse para non perder o fío das horas, pagar a chave do espello onde ancorar na desolación, descubrir a abra calma onde sementar unha posibilidade, e cruzar por unha aventura sen máis dano que o peso da tinta nos dedos ben paga a pena da viaxe. E máis aínda se ese día o paquete está de saldo.

O pase de diapositivas require JavaScript.