Escollas

Ainda que resulte ofensivo, hai que dicir que as medidas que hoxe ofrecen os partidos políticos do noso país son unha soberana listaxe de sandeces. A esquerda tibia do PSOE anda entregada a directrices conservadoras, impostas por unha dirección estatal incapaz de ofrecer a Europa unha alternativa progresista crible, entre outras razóns porque nunca quixo poñer en  práctica seriamente esas necesarias políticas de reorientación dos sectores produtivos que agora extraña. Con esa debilidade resultou fácil a imposición da demagoxia de Sarkozy e o curtopracismo dunha Anxela Merkel obsesionada co regulamentarismo, como se a historia non tivera probado que os compromisos legais non significan nada en calquera país, se non están avalados por unha
forte investigación da realidade dos feitos, que é precisamente o método de falsear a realidade que domina o escenario político de España, Portugal, Grecia e Italia, pero tamén do Reino Unido e de moitos membros da Unión Europea, nos que as políticas desreguladoras e os mecanismos de control político da administración inhiben de forma notoria todos os servizos de inspección do
estado, e polo tanto, son causantes directos do incumprimento consentido da legalidade que dá lugar, por exemplo, a crebas de concellos, causado por autorizacións, actuacións e mesmo planeamentos urbanísticos que probaron nos tribunais a súa ilegalidade, ou pola asunción de competencias que non lle atribúe a lexislación ordinaria.

A esquerda socialista é tamén culpable da desorganización do estado na medida en que o traspaso de competencias do estado
ás administracións autonómicas nunca foi entendido como un traspaso de  administración, baixo un modelo de xestión no que as diversas areas cedidas incorporaran ao mesmo tempo un sistema de financiación, senón como unha cesión política no marco dunha negociación para a consecución de maiorías lexislativas, no que determinados sectores foron transferidos unicamente en
función do gravosos que eran para o aparello do estado, cedidos ás comunidades como quen solta lastre para voar máis lixeiro. Unha política que se estendeu ás negociacións europeas, onde sectores económicos enteiros foron entregados atados de pes e mans ao desguace ou á apropiación por empresas foráneas, a cambio de fondos de inversión en infraestruturas ou simples cargos nas institucións europeas.

En moitas destas actuacións a dereita non só foi cómplice, senón colaboradora e implementadora activa. E o seu papel na desmembración do aparello produtivo do estado, encuberto baixo a aparencia de privatizacións que, coa escusa da procura da eficiencia económica, acabaron por se converter en auténticos saldos para determinadas escuras personaxes –lembremos o caso de Telefónica, por exemplo- de probadas conexións coa administración do momento.

Pero a presunta elevación ao poder desta dereita nas próximas eleccións é tanto máis alarmante canto que, nas administracións que ten nas mans no momento actual, compróbase unha vez máis como o presunto liberalismo económico de que fai gala non é máis que unha falacia. Amparados no clientelismo político e na tolerancia do seu electorado coa súa impericia no manexo dos
asuntos económicos, trinta anos de goberno da dereita en Galicia non conseguiron máis que cubrir cun verniz de prosperidade falsa o que resulta ser a destrución sistemática do sector primario, a dependencia absoluta da inversión exterior no terreo industrial e a dilapidación dos fondos públicos en fachenda – tómese a Cidade da Cultura como exemplo, pero poderiamos engadir a lista de construcións de dubidosa utilidade como o tan cacarexado tren de alta velocidade – a castración de sectores económicos en auxe pola súa infidelidade política –como o sector audiovisual- a incapacidade de articular o territorio e unha concepción da educación e da cultura que baixo a aparente premisa da modernidade e o paradigma do universal, o que encubre é un complexo de inferioridade e un autoodio infame, a confesión dunha impotencia propia de quen vive a súa vida como un escravo, un escravo que so aspira a chamar a atención do amo para obter unhas migallas do pan que lle cae da mesa.

Pero o nacionalismo, que podería e debería aspirar a superar estas miserias, ben podería merecer o alcume de necionalismo, grazas a unha dirección que o ten levado nos últimos anos, de ser a segunda forza política a ter que competir en moitas eleccións locais con demagogos de diverso calibre –véxase o caso de Ourense- perdendo algo máis que votos. Demagogos que recollen o voto do descontento e a falta de alternativa real ao desgoberno, froito da incuria e miserabilismo que constrúen a dereita e a esquerda, ou que, no caso da Coruña e Vigo, contribúen ao ascenso do filibusterismo político. O nacionalismo parece incapaz de comprender que a construción da nación non pode agardar á conquista do poder, e en troques de construír o tecido dunha rede económica alternativa real, ou cando menos ter un deseño crible de país, e, en troques de ver de organizar os sectores produtivos básicos conforme ós seus propios intereses e a súa necesaria harmonización, confórmase co enfrontamento frontal coa realidade, negando a forza dos feitos, e incapaz de aceptar que o seu intento de substituír as redes clientelares do PP polas propias non o levou
máis que á derrota.

Que futuro nos espera? Ningún, de continuarmos nesta liña. Resulta terrible percibir que calquera dos camiños que se nos ofrecen non leva máis que ao suicidio ou a escravitude. Compre un aire novo. Ou aceptar que a morte é un destino como outro calquera.

Deixar unha resposta

introduce os teu datos ou preme nunha das iconas:

Logotipo de WordPress.com

Estás a comentar desde a túa conta de WordPress.com. Sair /  Cambiar )

Google photo

Estás a comentar desde a túa conta de Google. Sair /  Cambiar )

Twitter picture

Estás a comentar desde a túa conta de Twitter. Sair /  Cambiar )

Facebook photo

Estás a comentar desde a túa conta de Facebook. Sair /  Cambiar )

Conectando a %s