As plumas do moucho

clip_image001Andaba o rato rillando papel novo (As luces de noutrora, de Edelmiro Vázquez Naval) e non tan novo (Bater de sombras, F.X. Fernández Naval) e, como asno de Buridán, viuse sorprendido por unha viaxe que interrompeu ambos banquetes. O destino levouno a unha tarde de choiva, nas terras de Quiroga, e o desmedido apetito a repasar andeis que non visitaba había algún tempo, unha canseira que lle entra de cando en vez e o leva a encher a boca con sabores almacenados á espera do seu regreso. Foi así que bateu n’As plumas do moucho, unha novela que entre Luis García Mañá e IrIndo sacaron ás librerías aló polo ano 1999, antes de rematar o século pasado: a penas hai once anos e parece que hai un século!

A novela, ambientada nos anos inmediatamente posteriores á segunda guerra mundial, esconde paisaxes, personaxes e temas que se van ensarillando na trama como as mechas do touciño na carne do asado, de maneira que o prantexamenteo inicial, unha trama estraperlista de wolframio que deriva á penicilina ao fin da guerra –un tema que ben podería, por si mesmo, soster a novela- vaise enchoupando coa auga miúda das angueiras e as vontades humanas máis achegadas aos escuros asuntos do corazón, as inclinacións sexuais e as identidades reais e ficticias coas que carga o ser humano. Se a isto lle engadimos un po de paisaxismo ben levado, e un gran ou dous desa pementa do misterio e a bruxería, teremos un prato que ben se rilla dunha atacada, especialmente se a choiva peta na fiestra, e o lume arde na lareira, ou no fogar da cociña de ferro, que non é o mesmo, pero vale igual.

Deixar unha resposta

introduce os teu datos ou preme nunha das iconas:

Logotipo de WordPress.com

Estás a comentar desde a túa conta de WordPress.com. Sair /  Cambiar )

Google photo

Estás a comentar desde a túa conta de Google. Sair /  Cambiar )

Twitter picture

Estás a comentar desde a túa conta de Twitter. Sair /  Cambiar )

Facebook photo

Estás a comentar desde a túa conta de Facebook. Sair /  Cambiar )

Conectando a %s