Penas e penas (2)

Teño unha pelota nova. Debería estar contento. E unha pelota moi, moi bonita: ten tres cores que bailan cando se move, parece un paxaro. E dura, e brinca cando bate no chan. Encántame mordela e deixala caer nos pés dos dragóns. Enfádanse, pero por pouco tempo. Andan mouchos estes días, esgalichados e perdidos. Apurados por non sei que cousa: son cousas de dragóns, misterios dese mundo ao que marchan cada mañá, deixándome aquí, soíño, entre estas catro paredes. Non é coma cando o dragón estivo malo, que pasou dous días na cama e non había maneira de que se erguera, de botar un pé fora e respirar un pouco de aire. Non. Desta vez saio á mañá, ao mediodía e á noite, pero é case como un compromiso, unha rutina. En canto se acaba o paseo, hala! Alá volve marchar, saberá o demo ónde, E eu quedo aquí, rillando na pelota nova, esperando que paren estas idas e vindas, este ir e vir seguido que me deixa extraviado nun silencio continuo e branco como a xiada das mañás.

Porque as mañás son frías. Despois de mil anos chovendo, agora non chove, e non é que teña frío, que para o frío ando ben equipado: teño un abrigo que xa o quixera máis dun. Pero aínda así, este frío que fai esbrancuxar e deitarse as herbas todas cada mañá tamén acaba por rabuñarme as orellas, e sobre todo, a planta dos pés, que se me apegan ao chan como se alguén estrara un bote de cola. E iso os días que se ve algo de sol, que os días eses que as nubes se deitan a durmir na carreira non sabes como andar: este pé apégase ao chan e o de máis alá esvara como se o piso estivera enpingorotado. Hai que ir con moita calma, pasiño a pasiño, pero a verdade é que me sigue comendo a impaciencia: sempe espero que detrás de cada recanto aperezan os colegas de antes: Canela, Enci, Zipi, Lola, Oli o rosmón, Sandi… calquera! Pero non encontro máis que ao fungamiserias ese que todas as mañás me recorda que o mundo esta cheo de xente desagradable e pretensiosa. Ao Durko que me quixo morder cando era un cativo, e que agora sigue intentando botarse a min cada vez que nos cruzamos, ( a verdade é que lle teño unhas ganas …) e para de contar. O inverno é unha época aburrida, na que todo o mundo anda de mal humor, como sumido, engurrado e pousafoles. Como se no mundo empezaran a faltar cousas e todos andaramos á súa procura, sabendo que non as imos atopar por máis voltas que deamos. Hoxe unha coñecida botoume os dentes cando lle din as boas tardes. Non hai quen entenda ás vellas! Se lle fas caso tolean, e se non llo fas rífanche. Será o inverno.

Deixar unha resposta

introduce os teu datos ou preme nunha das iconas:

Logotipo de WordPress.com

Estás a comentar desde a túa conta de WordPress.com. Sair /  Cambiar )

Google photo

Estás a comentar desde a túa conta de Google. Sair /  Cambiar )

Twitter picture

Estás a comentar desde a túa conta de Twitter. Sair /  Cambiar )

Facebook photo

Estás a comentar desde a túa conta de Facebook. Sair /  Cambiar )

Conectando a %s