Vendima en Cristosende

O día abre, cunha navallada de luz, a fiestra do leste. Unha fiestra que ve ao home subir a un automóbil fresco, no que a aurora debuxa regatos sobre o cristal, co orballo mínimo dunha mañá que o leva camiño do outono. O automóbil corre sobre o asfalto, brincando por riba do Rodicio, onde o asombro é un convite permanente. Baixando pola Arca Aberta e subindo a Vilariño Frío, o home achégase a un río co que se ha encontrar máis tarde, cando arrimando á esquerda, pasado Valilongo, entre por Sestín, Pedrafita, e o alto de Celeirós ao camiño que o arrastra cara á da Pedra do Sol e a encrucillada onde a voz fonda do río chama por el cara o abismo, prodixio da xeoloxía, polo que a auga corre enlamada na saudade do océano.

A néboa lambe Lemos, alá detrás da tallada inmensa do Sil na montaña de Amandi, ao norte, e Parada ao leste, na chaira ao pé da Cabeza da Meda, e aos pés, alá no fondo, o río Mao, reencontrado,que cae pola barronca que labrou buscando o Norte. Do outro lado do regato, San Lorenzo saúda ao Sol, mentres nestoutra altura, os castiñeiros dormen, lacazáns, aínda na sombra. As ladeiras aparecen vestidas con saias de pedra: ringleiras de paredes nas que a terra se detén a alimentar o soño encarnado da colleita. O verde das cepas comeza a lourear mentres as uvas negrean, as tintas, e as brancas inchan coma verdes globos de mel e azucre.

Deixa á dereita o lugar, e as metáforas, para aparcar o automóbil a poucos metros dunha canella que sobe, nun breve abaneo, cinco ou sete paredes, para despois cruzar, perpendicular aos pataus, dereita cara o camiño de riba e a viña. Chega saudando aos que xa comezaron a xeira, amparados na néboa e na frescura, coa sensación de chegar tarde a unha cita coa Historia. Porque o home sabe que cada ano que baila, subindo e baixando polo lombo da serra, está máis cerca a despedida a unha vida que foi, e que a teima de volver está ensarillada na memoria, mais que na vida, e que esa é unha condena a vivir a última parte da existencia cunha ausencia imposta a coiteladas. Por iso é que dobra o corpo, agarra un cesto, bota man a unha navalla e trinca os acios onde podería vivir o sangue de Cristo, e asombrado da abundancia da colleita escápaselle unha interrogante:

– Il caberá o viño nas vasixas?

Bendita interrogante, bendita canseira.

Deixar unha resposta

introduce os teu datos ou preme nunha das iconas:

Logotipo de WordPress.com

Estás a comentar desde a túa conta de WordPress.com. Sair /  Cambiar )

Google photo

Estás a comentar desde a túa conta de Google. Sair /  Cambiar )

Twitter picture

Estás a comentar desde a túa conta de Twitter. Sair /  Cambiar )

Facebook photo

Estás a comentar desde a túa conta de Facebook. Sair /  Cambiar )

Conectando a %s