Penas e penas (1)

Ten pasado tanto tempo desde que collín a pluma por última vez que xa pensei que se me esquecera escribir. Parece ser que non, que aínda podo garabatear catro riscadelas nun papel e que iso poida dicir o que penso, ou, se acaso, o que sinto, e as máis das veces, unicamente o que vexo.

Porque o tempo val labrando esa confusión entre o que vemos e o que sentimos, entre o que sentimos e o que pensamos, entre o que pensamos e o que cremos que vemos. Non é que falle a vista: é que simplemente imaxinas cousas que non son o que parecen, e de aí veñen os desenganos. Unha das cousas que peor levei sempre, pero que cada vez levo peor é esa manía dos cans pequerrechos de fungar coma desesperados e vir botarse a ti coma se te foran comer, berrándoche de todo: langrán, abusón, sabichón, furafollas, chuleta, fillo de nai anónima e outras laretadas nas que é mellor non pararse moito, que se me avinagra a boca, e non é plan quedar con ese tasto entre os dentes, eses dentes que, cando llos recachas aos elementos en cuestión, ves como alandillan esfurricados onda o amo ou a ama, a que os salven da súa propia parvura.

O tempo vaime facendo confundir o que foi co que soño: soño co que foi pensando que o futuro debería ser así, esperto contemplando a mesma estrada un día si e outro tamén, unha estrada que leva a lugares onde son feliz durante un brevísimo instante, para descubrir que é inevitable o regreso á rutina das catro paredes, a choiva e os paseos atado a este dragón que me tocou en sorte, que non me deixa galgar pola herba ao meu entoxo, correr detrás dos micifuses maleducados e soberbios, espantar aos ananos rufos con algo máis que catro palabras ou facerlle as beiras ás moi agradables e fermosas donas que habitan a contorna: toda a vida se reduce á espera dun instante onde recuperar unha liberdade tan efémera que xa non sabe un se é castigo ou recompensa.

Os días do inverno van caendo ao ritmo da choiva, un ritmo escuro e húmido, caprichoso, tarabelo. As alegrías son pequenas, case todas teñen que ver coa comida, e foxen coma penas arrastradas polo aire, mentres estoutras penas: a distancia dos amigos, o sentimento de vivir apreixado entre as horas do reloxo, e a saudade das terras máxicas dos mouros e dos animais estraños, van furando, furando a alma, abrindo unha ferida negra que parece que non vai ter cura: a necesidade de ser outro sendo un mesmo.

Deixar unha resposta

introduce os teu datos ou preme nunha das iconas:

Logotipo de WordPress.com

Estás a comentar desde a túa conta de WordPress.com. Sair /  Cambiar )

Google photo

Estás a comentar desde a túa conta de Google. Sair /  Cambiar )

Twitter picture

Estás a comentar desde a túa conta de Twitter. Sair /  Cambiar )

Facebook photo

Estás a comentar desde a túa conta de Facebook. Sair /  Cambiar )

Conectando a %s